Mode, stijl en oude gewoonten

Ik heb een mailtje gestuurd naar V-team op Vitaya. Dat is een programma waarin mensen een stijl-switch ondergaan met de hulp van ervaren (ahum, hoop ik toch) stylistes. Ik ben eens nieuwsgierig of ze me een hopeloos genoeg geval gaan vinden :-).

Het op TV moeten komen is een spijtige voorwaarde... Mijn doel is eigenlijk wat tips à la Trinny&Susannah oprapen. Ik vind het immers heel erg moeilijk om me juist te kleden volgens de gelegenheid en om de kleren te vinden (of te kiezen) die qua kleur en qua snit het beste bij me passen. In Trinny& Susannah’s boeken lijkt het allemaal simpel, maar ik vind het aartsmoeilijk. Vandaar dus: call in the professionals!
Er bestaan stylistes die dit – zonder de televisie ertussen – als broodwinning doen, en die kan je inhuren om er wat “lessen” bij te volgen, maar uiteindelijk moet je er (kleren nog niet inbegrepen) al vrij veel geld voor neertellen. En sta je er weer alleen voor als het op de kleren kopen aankomt. Eigenlijk zouden winkels een shopping assistent moeten inhuren voor hun onbehouwen klanten, waartoe ik mezelf ook reken.

De eerste stap naar make-over heb ik weliswaar zelf al gezet.
Vrijdag ben ik naar de kapper gegaan voor een ‘frisse’ coupe. De clue tot actie komt er doorgaans wanneer mijn haar tegen mijn voorhoofd plakt en er helemaal niks meer van model in te krijgen valt. En nu, na het knippen, moet het een beetje bijgroeien om goed te zijn :-). Ik ga dan zelf nog wel eens met henna in de weer, om een duidelijker statement m.b.t. mijn haar als zijnde uiting van mijn persoonlijkheid te maken.
Maar waar het haar terug uit model waait of uiteindelijk groeit, heb ik een blijvertje: oorbellen. Toen ik een jaar of 15 was, waren oorbellen en de verschillende vormen en kleuren waarin die konden voorkomen, mijn favoriete collector’s items. Zeer regelmatig kwamen er dan ook nieuwe exemplaren bij. (Die in de loop van de tijd ergens kwijtgeraakt zijn). Ik had het weliswaar opgegeven om die elke dag aan en uit te doen, dus heb ik jarenlang met dezelfde saaie roestvrij stalen knopjes in mijn oren rondgelopen.
Ondertussen heb ik weer een hele collectie slingerende, kletterende en zwierende oorbellen aangelegd. Ik beschouw ze opnieuw, terug van weggeweest, als deel van mijn garderobe die elke ochtend overhoop gehaald wordt. Zo makkelijk pik je oude gewoonten dus terug op.


Stijl is wat duurzaam is, als kwaliteit en mode vergeten zijn.
Maurice Roelants

First mum's experiences - geruststelling

Eventjes een update: toen Roos eenmaal geslapen had gisteren, zelfs maar een uurtje - was het weer helemaal koek en ei! We zijn in de namiddag naar de speeltuin geweest, en ze heeft genoten van het schommelen! Nadien hebben we nog in een speelgoedwinkel rondgewandeld, en allemaal deze indrukken hebben haar 's avonds op het gewone uur doen slapen zoals haar naam het zegt. Tot 7 uur vanochtend.

Waarschijnlijk had ze toch wel wat van zomeruur-jetlag om het met Sabines woorden te zeggen.

First mum's experiences

Een tijd geleden las en hoorde ik verhalen van baby's die, eens ze mobiel geworden waren, niet meer stil te houden waren. Anekdotes over zoete kindjes die ineens "tirannen" worden wanneer het op verluieren aankomt, en zonder pamper zich in volledige naakte vrijheid voelen om de dichte omgeving te gaan verkennen. Of die recht gaan staan in bed wanneer ze wakker geworden zijn (in een slaapzak is dat aan risico's verbonden :-) ) en dan duidelijk hun ongenoegen over de wachttijd laten merken. Dat soort dingen.
Wat was ik in zekere mate fier dat Roos daar allemaal niet aan meedeed, en mij het plezier gunde om haar vlot verse pampers aan te doen. Tot enkele weken geleden. Ze had het truukje ineens door en beschouwt verzorgingsactiviteiten nu als een leuk spelletje. En zelfs als ze het niet leuk vindt, zal ze even goed de draai-en keerbewegingen maken en niet dulden dat mama of papa de strips van de pamper degelijk sluit. Om over de knopjes van de body maar te zwijgen.
Roos protesteert nu ook met klem wanneer ze overdag moet gaan dutten. Haar ogen vallen letterlijk bijna dicht, dus ik breng ze naar bed, en binnen de 2 seconden nadat ik haar heb neergelegd, staat ze recht aan haar voeteind te jammeren. Na enkele minuten ga ik dan eens checken waar al dat gehuil maar vandaan blijft komen, en doe ik een poging om haar alweer met een tutje in te stoppen. No way.
Ze heeft het vanmorgen wel heel fel zitten gehad. Wakker om 5u, gelukkig nog eventjes verder geslapen na de fles. Maar voor het voormiddagdutje heb ik drie keer vruchteloos geprobeerd haar te slapen te leggen, de vierde keer werd het gelukkig tamelijk snel stil (na 5 minuten ongeveer).
Eerlijk, Roos is een fantastisch kind een meestal heel vrolijk, dus eigenlijk heb ik niks te klagen. Maar toch word ik hier soms moedeloos van. Meer nog, het maakt me zelf ook lastig, uit frustratie en dan uit schuldgevoel over die frustratie. Ik wil de weekends zo "vol" mogelijk besteden, zowel naar quality time samen als om dingen te doen die moeten gebeuren en het vlotst lukken zonder haar erbij. Maar als ze moe is, valt er niks met haar aan te vangen. Het wordt een lang weekend, zo.

Spring time

Aaaahhhh, dit is er eentje voor de geschiedenisboeken en bij deze genoteerd.
Een zàààlige lentedag vandaag met temperaturen tot 18°C (however, met de wind die ineens nogal vervaarlijk op kon komen zetten, was het bijtijds wel aan te raden de jasjes en sjaals toch maar weer aan te doen ipv mee te zeulen).
Maar dat zijn details, want is het niet zo dat iedereen van deze stralende zon en strakblauwe lucht ook gewoon GOEDGEZIND wordt?

Fotogalerij

Paasdeco

Roos&mama snapshot

De schikking kon beter ('t is net iets in de aard van de voedingsdriehoek LOL), maar 't is zondagavond voor iedereen hé! :-D

Beter slapen

Enkele jaren geleden kochten we ons een nieuwe matras "latex 7-zonig". Een zachte matras dus, gemaakt uit materiaal dat steeds zijn vorm terug aanneemt, en waar 7 zones in afgebakend zijn, naargelang het gewicht van het lichaam dat ergens rust.
Prima matras, ware het niet dat we toen de fout hebben gemaakt om onze lattenbodem te behouden, zo een uitschuifbaar geval. Dat is wel praktisch, als je het moet doen passen op een bed van 160cm, maar de laatste tijd voelde de balk in het midden (die bij de uitschuifbersie hoort) echt als een muur. Blijkbaar zou dat komen doordat de latten hun veerkracht intussen al een beetje verloren zijn.
Vandaag zijn we dus naar de winkel getrokken, en hebben er zonder veel twijfelen (op 5 minuten tijd ) een nieuwe lattenbodem gekocht. Het zijn er eigenlijk twee, en ze zijn afgewerkt met rubber aan de zijkanten, waardoor zeker niet het ongemak dreigt van een "balk". Ze hadden de dingen gelukkig ook in stock, en een uurtje later stond het zelfs al bij ons thuis. Ik ben eens benieuwd... Komende nacht is wel een korte, maar als de lattenbodem zijn werk doet (en Roos niet te veel kneut), zouden we diep moeten slapen en morgen als herboren wakker worden.

Financiële meevaller

Joepie, toch een leuke verrassing soms, dat aanslagbiljet van de belastingen. Geen ironie hier, alhoewel ik wel besef dat sommige mensen niet echt uitkijken naar dit document...
Tot nu toe is onze bank er goed in geslaagd het maximum te halen uit onze in te brengen kosten, opdat we geen belastingen moeten betalen. Meer nog, we hebben tot nu toe zelfs geld teruggekregen. En zo ook vandaag! Een bedrag dat overeenstemt met een netto maandloon, das al eens iets leuks in het vooruitzicht. 't Is natuurlijk eerder als een spaarpot die eens per jaar uitgekieperd wordt (maar over het feit dat het eigenlijk allemaal een te veel is dat we betaald hebben, probeer ik verder maar niet te veel na te denken).

Sporty Spice

Vanavond ben ik nog eens in de step-aerobicsles beland. Dat was intussen al enkele weken geleden, ik gebruik immers maar al te graag elk excuus om niet te "moeten" gaan. Ik wéét nochtans dat de beweging en het uitje goed voor me is, en dat ik me nadien ook fitter voel. De stap zetten daarentegen om de zachte zetel in de warme huiskamer bij het spannende tv-programma achter te laten om alweer meerdere sprongen op de step te wagen, is soms wel heel erg groot. En toch weet ik dat ik mezelf daar geen plezier mee doe. Want als het de volgende week dan wél weer kriebelt (as if!) en dus bij voorbeeld in de 2e les van een blok van 3 binnenduikel, is het niet meer dan normaal dat ik niet mee kan, en da's ook niet bepaald bevorderlijk voor de motivatie. Alle andere huppelaarsters combineren immers perfect de laygo (of hoe heet dat beest?) met de knee-up en de grapevine én de repeater terwijl ze nog mooi in de maat van de hippe muziek blijven ook. Dan voel je je wel heel erg onhandig (of moet ik zeggen on-benig?). Dit soort lessen zit ik doorgaans gewoon uit. Het is een keiharde confrontatie met de coördinatielimieten van mijn armen en mijn benen.
MAAR! Niet zo vandaag! Ik deed er een beetje langer over dan de meesten, maar uiteindelijk had ik alle stapjes in een vlotte combinatie volledig beet. Aan beide zijden van de step dan nog! Ik ben zooooo fier!

Lente!

Vandaag begint de lente!
Vlak na Kerstmis had ik al aangekondigd dat ik uitkeek naar de lentekriebels. Wel, het is zover. Officieel en meteologisch, en officieus decoratief. Ons huis ziet vanbinnen geel, groen en, oranje in de vorm van vlinders, eieren, kippen, paashazen, bloemen en windmolentjes aan wilgentakken en strobalen. Zoveel Pasen heeft het hier nooit geademd. Dit is om alle jaren in te halen waarbij Pasen niet een reden tot decoreren was... Nu een lichte overdosis misschien, maar zo tijdelijk high lopen op lentegevoel kan geen kwaad... Het weer doet momenteel wat meer winters aan dan bij voorbeeld vorige week het geval was, en dus des te meer reden om een vleugje lente met veel plezier binnen te halen.

Tussen vijf en half zes vandaag

Waarom gebeurt het, telkens ik naar de winkel ga met de bedoeling 1 of 2 items te kopen, dat ik met mijn handen veel te vol buiten wandel? (letterlijk, want ik heb, omwille van mijn oorspronkelijke bedoeling niet de moeite genomen om een winkelkarretje mee te nemen)
En waarom kies ik altijd de verkeerde kassa? (lees: de kassa waar er net een printprobleem blijkt te zijn op het moment dat heel mijn voorraad uitgestald ligt op de band, of waar de persoon voor me die heel weinig in zijn karretje had liggen, ineens familieleden tevoorschijn tovert die ook hun boodschappen op de band deponeren, terwijl de betaler des huizes erop staat om de 10 euro die hij verschuldigd is, met het kleingeld uit zijn broek- en jaszak, grote portefeuille en klein portemonneetje samen te stellen)?

Heroes

De serie Heroes al gezien? Iets vre-se-lijk intrigerends vind ik dat!
Ik ben naar de reeks beginnen te kijken omwille van alle reclame die er vooraf over gemaakt was; vooral het feit dat de pilootaflevering in de VS een record aantal kijkers had gelokt, vond ik enigszins uitnodigend.
Wel, VT4 zendt elke maandag 2 afleveringen uit, en kijken is dus zooooo verslavend!
De reeks is een soort science-fiction verhaal (en ik geef toe: in principe ben ik daar eigenlijk niet zo voor te vinden) dat - als we dan toch gaan vergelijken - ergens het midden houdt tussen Desperate Housewives en Lost. Desperate Housewives omwille van de intriges en de vraagstukken, Lost omwille van het "ontdekkingsverhaal". En elke aflevering eindigt met een cliffhanger van formaat!
Het opzet:
Enkele mensen ontdekken ongeveer tegelijkertijd (maar zonder ze het van elkaar weten) dat ze een bepaalde speciale 'gave' hebben. Ze worstelen er weliswaar mee om hiermee om te leren gaan. Voorbeelden: kunnen vliegen, de toekomst kunnen schilderen, lichamelijk onschendbaar zijn, door muren kunnen lopen... Elke gave heeft eigenlijk een genetische oorzaak - de rode draad in de serie is een gewone sterveling, Dr. Suresh, een professor in genetica, die het werk van zijn vader probeert af te maken. Wanneer de heroes hun krachten bundelen, kunnen ze de wereld van de ondergang redden. Ze hebben immers een gezamenlijke vijand en deze elementen vormen het onderliggend gegeven. Er duikt altijd wel weer een bad guy op vanuit een onverwachte hoek, maar telkens lijkt ook de oplossing van de onderliggende puzzel dichterbij te komen.
Ondertussen zijn aflevering 5 en 6 al uitgezonden - wie nog niet gekeken heeft, kan dan misschien via digitale televisie (of nadien op dvd) zijn "schade" inhalen. En voor de duidelijkheid: het is de moeite!

Groene vingers

We willen onze tuin heraanleggen. Laten heraanleggen welteverstaan.
Momenteel zou je het streepje grond voorbij ons terras eigenlijk geen tuin kunnen noemen - "modderpoel" komt véél dichter in de buurt.
Toen we hier kwamen wonen, zo'n anderhalf jaar geleden, lag er iets typisch Belgisch: terras, gazon, draad links en rechts en achteraan. Het is onze eigen schuld dat het nu verworden is tot wat het is, omdat de honden hier vrij spel hebben gehad en zich ten volle hebben uitgeleefd in een periode van zwangerschap en nieuwe-baby. De incasseringszone net voorbij hun hok is er het ergst aan toe.
Vooral ik zag het niet zitten om nog een jaar op deze drets te kijken. Letterlijk, kijken, want onze grote ramen geven allemaal uit op wat een mooi stukje natuur zou moeten zijn.
Anyway, we zijn dus in actie geschoten, zij het - naar goeie gewoonte - een beetje laat.
Ik had een tijd geleden 3 aanleggers "ontboden" om een ontwerp en bijhorend prijskaartje te maken. Sommigen waren er al sneller mee dan anderen, en dat terwijl zij het beste weten dat aanplantingen met wortelplanten het beste in februari/maart gebeuren. De tijd tikt dus. Intussen hebben we ongeveer wel een idee van hoe we het willen, maar enkele weken verder zijn we nog appelen met citroenen aan het vergelijken, omdat de plannen telkens een andere inslag hebben.
Na veel wikken en wegen en om toch een stap vooruit te kunnen zetten, hebben we het plan van de tuinarchitect-in-bijberoep gekozen (we kunnen het naar eer en geweten niet maken om met die mens zijn ideeën te gaan lopen zonder er hemzelf bij te betrekken). Nu blijft enkel de kwestie wie we de job geven. De ene aanlegger is steeds ultrecorrect geweest en heeft ons alles snel bezorgd qua prijzen, maar moet voor de structurele werken (klinkers, betonnetje, afsluiting) een beroep doen op een onderaannemer. De andere doet dit allemaal zelf. Prijs/kwaliteitsverhouding speelt uiteraard ook een rol. We zullen er nog eens een nachtje moeten over slapen om de knoop door te hakken, maar ik hoop dat er snel verticuteurs en omwoelers en pletwalsen en betonmolens in onze tuin zullen slingeren. 't Zal geen gezicht zijn, maar dat geeft dan tenminste het perspectief van beterschap.

Beklijvend

Een van mijn collega's was eens aan het vertellen geweest over een boek dat ze had gelezen, Fatwa. Gisteren had ze het meegebracht naar het werk.
Ik ben beginnen lezen - de eerste bladzijden, je weet hoe dat gaat, om de sfeer van het boek te proeven en te voelen bij jezelf of het smaakt naar meer. Wel, wat vrijblijvend begon heeft me niet meer los gelaten. Het greep me recht naar de keel, en ik heb het in één ruk uitgelezen. (*)
Het betreft een waargebeurd verhaal. De drieëntwintigjarige Engelse Jacky wordt tijdens een reis naar Egypte halsoverkop verliefd op een knappe local boy, met wie ze binnen de tien dagen trouwt. De plaatselijke en culturele (lees: islamitische) gewoontes kent ze niet, maar leert ze al doende. Ze gaat bij hem thuis inwonen, maar de ware aard van het beestje komt bovendrijven. De charismatische en romantische liefde met wie ze getrouwd was, ontpopt zich al snel tot een bruut. Als moeder ervaart ze de onvoorwaardelijke liefde voor haar kinderen, met wie ze uiteindelijk terug naar Engeland probeert te vluchten.
Het beklijft je echt, je ziet alles zo voor je als in een film. Ik moest onwillekeurig denken aan de Canvas-interviews op zondagavond, Moslima's, waarbij er een - gedeeltelijk - ander beeld geschetst wordt van de islam en de gebruiken daaromtrent. Wat is de regel en wat is de uitzondering? Of bestaat er nog een versie "naar eigen goeddunken"?
De onderdanigheid van de vrouwen, is dat iets wat ze uit zichzelf zijn, of wordt het hun opgelegd? En wordt het ze dan opgelegd voor hun bescherming of uit machtsmisbruik?
Ik probeer objectief te blijven omdat ik de islam als godsdienst niet ken, maar verhalen zoals deze maken het soms wel moeilijk om the bigger picture te willen leren kennen.


(*)For the record: nee, ik had geen dag vrijaf. Er was alleen nog minder te doen dan anders. Dat lmigt niet aan mezelf, mijn collega's hadden er ook mee te kampen. We hopen dat er gauw terug meer werk zal zijn, en dat het ons allemaal dan voldoende lang kan bezig houden.

De paarse hoed

Mooie vrouwen

Drie jaar: kijkt naar zichzelf en ziet een prinses.
Acht jaar: kijkt naar zichzelf en ziet Doornroosje.
Vijftien jaar: kijkt naar zichzelf en vindt zichzelf dik/puistig/lelijk. ("Mam, ik zie er niet uit, ik kan zo echt niet naar school!")
Twintig jaar: kijkt naar zichzelf en vindt zichzelf 'te dik/te dun, te klein/te lang, te steil/te krullerig' maar besluit dat ze toch de deur uit gaat.
Dertig jaar: kijkt naar zichzelf en vindt zichzelf 'te dik/te dun, te klein/te lang, te steil/te krullerig' maar besluit dat ze geen tijd heeft en gaat toch de deur uit.
Veertig jaar: kijkt naar zichzelf en vindt zichzelf 'te dik/te dun, te klein/te lang, te steil/te krullerig' maar zegt "ik ben in elk geval schoon" en gaat toch de deur uit.
Vijftig jaar: kijkt naar zichzelf en zegt "ik ben" en gaat waarheen ze wil.
Zestig jaar: kijkt naar zichzelf en denkt aan alle mensen die zichzelf niet eens meer in de spiegel kunnen zien. Gaat erop uit en verovert de wereld.
Zeventig jaar: kijkt naar zichzelf en ziet wijsheid, humor en capaciteiten, gaat erop uit en geniet van het leven.
Tachtig jaar: kijkt niet eens meer. Zet een paars hoedje op, gaat erop uit en heeft plezier.

Misschien moeten we dat paarse hoedje eerder pakken.



Uit: Mallika Chopra, Welkom baby, blz 45

Roos danst

Het "bijna cult-liedje" van Amy Winehouse, Rehab ["They're trying to make me go to rehab I say no no no" etc] is een topper bij Roos. Ze zal iets hebben met de sixties, zeker? De sound van deze muziek doet immers zéér sterk denken aan die van de jaren zestig. Zou zou uit een of andere film kunnen komen - wijzelf kunnen uiteraard niet uit live ervaring spreken. Klik gerust op de link, boxen op "ON" uiteraard, om eens te luisteren...
Papa heeft de CD gekocht en laat dit eerste nummer geregeld door het huis loeien, en de pamper met bips erin beweegt als volleerd op en neer. De stoel of het andere voorwerp waaraan Roos zich net dan vasthoudt moet uiteraard meedoen... Ik kijk er naar uit dat ze zich onze living als dansvloer zal eigen maken. Echt schattig en grappig!
Wanneer ik een geroutineerd gebruiker zal zijn van de videocamera en van een manier om de gemaakte filmpjes op het web te zetten, kunnen jullie meegenieten. (maw, nog eventjes geduld. hihi. )

Verwondering

... over hoe elke keer ik achter de computer plaatsneem om nog een epistel aan deze blog toe te voegen, ineens een week (of toch ongeveer zoiets) voorbij gegaan is, zonder dat ik me nog helder voor de geest kan halen wat er tijdens die periode gebeurd is. Mijn geest vertoont flinke memoiregaten. Dit weekend ligt nog vers genoeg in het geheugen om te kunnen vertellen dat het zéér druk was : zaterdag de baan op om wat rond te kijken voor planten en klinkers voor onze tuinaanleg-activiteiten, aangevuld met een rondje Ikea en de reguliere boodschappen; Zondag waren we een hele dag bezet: Filip had badmintontornooi en ik ging nog eens voor de psychologische work-out met een familieopstelling. Op die manier zitten de twee dagen er snel op.

... over tot waar mijn bloglezers reiken: Portugal, de VS, China. Ik kén daar zelfs niemand! Maar omgekeerd blijkbaar wel :-).
Ik kan dit "zien" op de webstatistieken, hoe vaak en wanneer er naar de site gekeken wordt. Is wel eens leuk, om zo een grafiekje te bekijken, maar uiteindelijk zijn dit enkel en alleen cijfers. Wat erachter zit ontgaat me jammer genoeg.
Ik schrik er wel eens van wanneer iemand me aanspreekt over iets wat ik eerder op de blog heb gezet. Ik realiseer me dan ook niet altijd wie er meeleest als ik al mijn "avonturen" (ahum!!!!!) neerschrijf. Daarom nog eens een oproep: geven jullie ook eens een teken van leven, af en toe? De comments-bladzijden staan volledig ter beschikking!

Nieuwe maten

Kind & Gezin vandaag, voor de opvolging van Roosjes groei...

Al blij dat mijn flinke meid niet gilde zoals het oudere kindje net voor ons. Schreeuwen dat dat kind deed, schrééuwen! Ik was er effe niet gerust in, dacht dat Roos onmiddellijk sympathy cries zou laten horen, en dan nog versterkt door het feit dat ze héél moe was, maar ze heeft zich totaal niet uit het lood laten slaan. Ze zat zich prima te amuseren met stethoscoop, meetlint en friscostokje (je weet wel, dat wat ze gebruiken om in de keel te kijken) bij de dokter, en met de laptop en papieren bij de verpleegster. Weeral een verpletterende indruk gemaakt dus.

Nieuwe gegevens:

Lengte: 74.5cm (however, waarom kan ze dan al bijna niet meer in maatje 80? What IS up with that?)

Gewicht: 9.610kg

Hoofdomtrek: +1 cm

Ze vertoeft nog steeds ergens bovenaan de curves, maar eigenlijk, who cares? Ze is pico bello in orde, bij de pinken, ongelofelijk innemend, en ook: onze dochter!

Maand nr 10

Roos' tiende vermaanddag vandaag! En omdat beelden meer zeggen dan woorden...

Het concept tandenpoetsen heb ik al helemaal onder de knie!

Alleen... soms vergis ik mij van gereedschap.

Ik ben in mijn nopjes! (PS. heb je mijn twee tandjes gezien?)

En ik heb ook mijn verlegen kantje...

Baby's

Het weekend zit er weer bijna op. En het werd gekenmerkt door baby's en babybezoekjes.
Gisteren zijn we op bezoek geweest bij Bas, het zoontje van Sylvie en Jeroen. Het knaapje is al 5 weken oud, maar aanslepende verkoudheden hadden me tegengehouden om langs te gaan, kwestie van een huis niet nodeloos met microben te bezoedelen... Flink manneke, zelfs met de baaldag die hij gisteren ervoer. Tja, hoe zou je zelf zijn, als een hele horde vrouwvolk (lees: griet en haar 2 dochters en wij tweeën) je territorium komt inpalmen!? Ze mogen nog zooooo innemend zijn... Je zou als man van minder knorrig worden, niet?
Vanmiddag zijn we dan Rien gaan bewonderen, en da's de spruit van Karel en Karolien, Filips nicht. Ook een flinke kerel, die zich alle drukte liet welgevallen, terwijl hij op de arm zomaar zalig lag te soezen. Aaaaaahhhh, baby zijn, het heeft toch aardig wat voordelen.
Wat een verschil enkele maanden maken, merk je op dit soort bezoekjes des te meer. Zijn de hersenen erop ingesteld dat ze je enkel toelaten je baby/kind zo groot te zien als het op dat moment is? Ik kan me Roos niet meer voorstellen dat ze zo klein was (allez ja, das trouwens ook relatief :-)) als die nieuwbakken kereltjes , en volgens mijn herinnering heeft ze er altijd zo uitgezien zoals nu. Met de foto's van vorige zomer erbij, het boekje van K&G met haar maten, en de schattige kleertjes die de doos in moesten wegens "te klein" moet ik wel geloven dat ze een tiental maanden geleden een kleiner meisje was...

Sipping vodka

A new priest at his first mass was so nervous he could hardly speak.
After mass he asked the monsignor how he had done. The monsignor
replied, "When I am worried about getting nervous on the
pulpit, I put a glass of vodka next to the water glass.

If I start to get nervous, I take a sip."
So next Sunday he took the monsignor's advice. At the beginning of the
sermon, he got nervous and took a drink. He proceeded to talk up a
storm.

Upon his return to his office after mass, he found the following note
on the door:
1. Sip the Vodka, don't gulp.
2. There are 10 commandments, not 12.
3. There are 12 disciples, not 10.
4. Jesus was consecrated, not constipated.
5. Jacob wagered his donkey, he did not bet his ass.
6. We do not refer to Jesus Christ as the late J. C.
7. The Father, Son, and Holy Ghost are not referred to as Daddy,
Junior and the Spook.
8. David slew Goliath, he did not kick the shit out of him.
9. When David was hit by a rock and was knocked off his donkey,don't
say he was stoned off his ass.
10. We do not refer to the cross as the "Big T."
11. When Jesus broke the bread at the Last Supper he said, "Take
this and eat it for it is my body." He did not say "Eat me"
12. The Virgin Mary is not called "Mary with the Cherry,"
13. The recommended grace before a meal is not: Rub-A-Dub-Dub thanks
for the grub, yeah God.
14. Next Sunday there will be a taffy pulling contest at St. Peter's,
not a peter pulling contest at St. Taffy's.

Update nr zoveel

Phew, ik ben weer es achter de computer geraakt om nog een stukje te schrijven.
De voorbije dagen waren lang en de avonden met Roos kort. Wanneer zij dan in bed lag, kon ik meestal niet veel meer opbrengen dan een beetje verstand-op-nul-keukenopruimwerkzaamheden en wat televisiekijken, om dan tegen 21u30 als een blok in slaap te vallen.
Maar alles gaat prima! Ik heb er een collega bij gekregen maandag, en het klikt wel. De samenwerking vergt extra tijd, vooral omwille van de communicatie, maar loont meer dan de moeite. Het spring- en vliegwerk is nog niet helemaal verbannen (en duikt vooral op rond de lunch, wanneer ik die er gek genoeg voor ben ineens voor iedereen ad hoc een broodje mag gaan halen maar bijgevolg ook langer moet aanschuiven), maar we kunnen in elk geval de taken verdelen nu, en op elkaar terugvallen.
Roosje stelt het eveneens goed. Ze slaapt weer rustig 's nachts (hout vasthouden) en de activiteit in haar mond is nog steeds aan de gang. Ben eens nieuwsgierig wanneer het volgende tandje zich zal laten zien...
Rechtstaan en langs de rand van haar park rondjes draaien, zijn al lang geen probleem meer. Ook het kruipen gaat trouwens als een fluitje van een cent. nog steeds de paracommandotechniek, maar lichtjes bijgeschaafd, en ze raakt in elk geval wél sneller vooruit.
Vandaag heeft ze in de kribbe blijkbaar wel een botsje gedaan, met een rode bult tot gevolg. Het was snel over, schijnt het, maar het resultaat blijft nog effe zichtbaar. Ze lijkt er gelukkig niet echt last van te hebben. Botsen en knotsen, 't zal ook bij groot worden horen, zeker?
Volgende week hebben we een afspraak bij K&G voor weging, meting en follow-up. Daar ben ik ook héél nieuwsgierig naar. Update volgt.

Een week later

... zijn we nu. Na de eerste werkdag. En ik amuseer me prima! De job is echt heel leuk, en niet in het minst omdat ze niet gedefinieerd is. Momenteel ben ik nog steeds de enige "secretaresse" in dienst, dus alle vragen komen bij mij terecht, waardoor ik a.h.w. "coordinator" ben. Anders gezegd: ik doe het werk van 4 mensen alleen nu. En daar bestaat geen jobbeschrijving voor. Maar zo heb ik het graag! Mijn werk gaat van het bestellen van de lunch over koffie zetten (en brengen) tot een klassementsysteem bedenken en wagens reserveren of logies zoeken. Hoe mijn dag er zoal uitziet? Go with the flow. Een constante is: veel - héél veel - bellen. En vooral heen en weer rennen. Blijf ik fit van (alsof het vergeten van te eten 's middags zijn effect op mijn lijn zou missen :-) ). De stijlvolle-schoentjes-met-hak blijven in de kast staan hoor. Ik zou beter mijn inline skates aandoen eigenlijk.
Het zijn letterlijk langere dagen dan op mijn vorige job, maar vreemd genoeg voelt dat zo niet. Ik amuseer me, voel waardering voor wat ik doe, en de dag is in een vingerknip om. In het begin (vorige week dus :-) ) had ik het er wat moeilijk mee dat ik door al dat draven voor iemand anders Roos eigenlijk tekort deed 's avonds, omdat ik zo moe was. Nu gaat het beter, dus krijgt de kleine meid geconcentreerde mama-aandacht na haar dagje op de creche.

Nog een nieuwe wereldburger

Ik had het in mijn nieuwjaarspost al aangekondigd dat er een aantal baby's te verwachten waren. Wel, mijn neef Geert is op 16 februari voor de tweede maal papa geworden, van een zoontje. LARS.
Zondag aanstaande is het alweer borreltijd.. :-).

Carnaval

Het is weer carnaval. Beikes.
Heel Aalst in de ban van zogenaamd "feestgedruis". Ik vind er niks aan. Omdat alles eromtrent - na de stoet meestal, maar 't kan al vroeger - verworden is tot vetzakkerij en drinken-tegen-de-sterren-op, liefst om ter langst, en met zo weinig mogelijk slaap om "toch maar niks van de leute te moeten missen".

Ieder zijn goesting, maar de charme ontgaat me volledig door het feit dat heel de buurt waar de stoet passeert en de binnenstad waar het feest achteraf te doen is, tot de bomen toe gebarricadeerd wordt, als gaat WOIII uitbreken. De ziekenhuizen zetten zich schrap voor alle casualties waarmee ze gaan geconfronteerd worden. En spijtig genoeg sukkelt er elk jaar wel een carnavalist in de Dender of valt in de vrieskou in slaap.

Maar allez, om met een positieve noot te eindigen, binnen drie dagen is het voorbij (en beginnen de hard-core fans alweer met de voorbereidingen voor volgend jaar) en wanneer alle vuiligheid opgeruimd is, kan je op je gemak nog even genieten van het sfeertje van de winterfoor.

Eerste indruk

Bij deze is mijn eerste werkdag achter de rug.
In een eerdere post schreef ik al over de indruk die ik als persoon riskeer na te laten bij iemand, dus ik probeer na vandaag niet te veel conclusies te trekken over de plek waar ik nu terecht gekomen ben...
Eerst even een korte toelichting over het hoe en waarom van die sneltreinvaart waarmee dit ineens in kannen en kruiken raakte.
Ik was bij het interimbureau binnengelopen, dàt waar men mij niet meer wilde voorstellen bij een bepaald bedrijf omdat ik er al eens gesolliciteerd had. Wel, ik heb aangedrongen om het tóch te doen, voor een nieuwe functie voor een tijdelijk project bij diezelfde firma. En de volgende dag, gisteren dus, tijdens de les dactylo via de VDAB :-), kreeg ik al telefoon dat ik vandaag al mocht starten. Ze vonden mijn kandidatuur de geknipte oplossing! Toen ik voor de vorige functie niet was weerhouden, had ik de firma gevraagd om mijn gegevens toch nog bij te houden, maar ze zijn zelf niet op mijn CV uitgekomen. Maar soit, dat doet er niet toe. Ik ben bezig, en heb me aan een sprong in het diepe duister gewaagd! Ik had immers geen flauw benul van de functie-inhoud, en dat is na een dag nog redelijk onveranderd gebleven :-).
De firma, we zullen ze voor de anonimiteit "ABC" noemen, heeft een project in Saoedi-Arabië binnengerijfd. De Arabieren zelf willen vanaf nu voor enkele maanden de papierwerkzaamheden die eraan voorafgaan, hier ter plekke opvolgen. En hebben daarbij een hallucinant eisenpakket ingediend. Bij ABC vinden ze het hilarisch, maar maken zich evengoed druk in het buig-ren-spring-en vliegwerk voor die mannen. ("de Arabieren" zijn de hele dag hét gespreksonderwerp geweest, en toen ik in de gang achter mijn begeleidster hoste en ze me voorstelde als "Cindy van het xyz-project" kreeg ik nogal medelijdende blikken en wenste men me al te uitdrukkelijk veel succes :-) )
Nu, op zich viel vandaag eigenlijk best mee. De dag is niet zo snel voorbij gegaan als ik het hoopte, maar dat kwam door de onduidelijkheden en praktische beperkingen. Morgen is er een kick-offmeeting, waarin het opzet en de verwachtingen hopelijk duidelijk zullen geformuleerd worden. En dan zien we wel weer verder.

Upje

Die job is dan ineens toch uit de hemel gevallen gekomen vandaag. Morgen is mijn eerste werkdag. Al!! Ik heb nog geen flauw benul van de jobinhoud, maar I'm living on the edge bij deze :-). En laat ons zeggen dat dat eens een aangename change of scenery is.
The place to be (van 8 tot 5...) is een groot internationaal bedrijf, dat momenteel aan het boomen is, en waar ik met 3 nieuwe collega's zal instaan voor een bepaald project in het Midden-Oosten.
Timing: 6 maanden, misschien enkele weken verlengbaar. En als het meezit, kan ik eventueel nog opgevist worden voor een andere functie, wie weet.
Will keep you posted.

Jippie, no more ronddwalen in de stad op zoek naar dingen die ik niet nodig heb, noch onderweg zijn naar sollicitaties of testings. Kortom, morgen weer uitwerkengaan!!

feedback

Vandaag heb ik van de dame met wie ik op de fameuze testdag vorige week een gesprek heb gehad, feedback gekregen over die welbepaalde tests, die een negatief advies naar het bedrijf in kwestie hadden opgeleverd.
Enfin, blijkbaar waren die tests niet denderend, maar ook niet superslecht (oef), vooral de plantrekkerij-oefening heb ik goed gedaan.
De reden waarom ze hun advies aan de firma hebben geformuleerd, is omdat ik tijdens het gesprek nogal negatief overkwam. Het is altijd effe schrikken als je dat hoort, omdat ik zelf niet denk zo te zijn, maar de perceptie is blijkbaar anders. En da's niet de bedoeling natuurlijk.
Ik kan eigenlijk wel in haar opmerkingen inkomen. Zelf wil ik een positief ingesteld persoon zijn, maar anderzijds ben ik ook iemand van het type "what you see is what you get". M.a.w., als ik opgewekt ben, zal je het zeker zien (en horen!), maar als ik in de put zit, is het ook merkbaar. Een goeie dag of een slechte maken een verschil. En maandag zal geen goeie geweest zijn.
Ik moet leren om de negatieve professionele ervaringen uit het verleden los te koppelen van de toekomst, of van de job waarvoor ik in desbetreffend geval solliciteer. En dat vind ik een zeer waardevolle tip. Ik ga er in elk geval op letten.
Mag ik dan bij deze ook een oproep doen, opdat jullie me regelmatig hieraan herinneren? Deze blog is al wel eens een uitlaatklep voor frustraties, maar als ik te veel zaag, of te negatief denk en zodoende in een vicieuze cirkel dreig terecht te komen, wijzen jullie me er dan op (graag subtiel, I do have feelings, after all...)? Opdat het zonnetje weer kan beginnen schijnen.

Dipje

Solliciteren is een fulltime bezigheid. Maar niet een van de meest rewarding ones.
Enkele van de tegenvallers die ik in de voorbije 6 weken al heb meegemaakt (misschien eens aan denken alvorens je je op de arbeidsmarkt begeeft voor een wilde rit):

- ineens op een vrijdagavond gedwongen worden om op een half uur tijd te kiezen tussen twee even interessante jobs, en dan uiteindelijk voor die job kiezen waar ze me "geweldig vonden" en me "puur voor de formaliteit wilden laten kennismaken met de teamverantwoordelijke". Ze hadden er dan subtiel niet bij verteld dat er nog een kandidaat in het spel was, voor wie ze uiteindelijk gekozen hebben (maar ik vind de vacature nog steeds online, dus ze hebben tóch niemand, net goed hehè!)
- dé ideale job vinden - inhoudelijk dan - terwijl die onmogelijk is qua afstand met het oog op het permanent volhouden.
- op de baan gaan voor tests en daar tijd aan spenderen (zie eerdere post) zonder eigenlijk te weten of ik de job zag zitten. Maar wanneer ik er toch helemaal voor gewonnnen ben (tja, het idee moest een beetje groeien...) , krijg ik te horen dat de tests hebben aangetoond dat "mijn kwaliteiten en ervaring niet volledig aan het gevraagde profiel beantwoorden" (het zal waarschijnlijk aan mijn wild-klikken-zonder-naar-de-opgave-te-kijken hebben gelegen ;-) ).
- wanneer ik komaf wil maken met eerdere ervaringen die me niet goed bevallen zijn of die me niet liggen, en dus in een andere sector solliciteer zonder ervaring maar wél met de nodige capaciteiten (talen) dan is mijn ervaring "niet gericht genoeg".
- wanneer ik rechtstreeks voor een job solliciteer (en die zijn hard to find, want de meeste lopen dezer dagen via een uitzendkantoor), reageert het bedrijf gewoonweg niet. Twee opvolgtelefoons (van mezelf dan, om te horen of de job nog vacant is en of ze de brief/mail goed ontvangen hebben) later, ben ik dan wél al te weten gekomen dat ze het "heel druk" hebben en "hun prioriteiten elders liggen". Hàllo!
- als generalist die een vertaler is, zijn zoveel dingen interessant, dat het jobaanbod immens is. Maar dan uiteindelijk lijkt het diploma geen meerwaarde te bieden, want die drie talen, tja, die spreekt iedereen toch vlotjes?
- een positief gesprek bij een groot bedrijf, heeft als resultaat dat ik a/niet weerhouden ben omwille van geen klik met de persoon voor wie ik zou moeten werken zonder dat ik die gezien of gesproken heb en b/dat het interimkantoor dat me daar voorgesteld heeft mijn kandidatuur voor andere jobs in hetzelfde bedrijf blokkeert omdat "ik daar al eens voor een andere functie op gesprek ben geweest". Bij veel dingen moet ik me neerleggen en levert een discussie bitter weinig positiefs op, integendeel, maar dat laatste, nee, dat pik ik niet...

Ik ben nu wel een stoute geworden hoor. Wanneer ik een negatieve feedback krijg (meestal via mail, want bellen is precies not done met negatief nieuws; ze maken er zich dus meestal vanaf met een beleefd en heel onpersoonlijk dus nietszeggend kattebelletje; puh, wussies) dan schrijf ik een supervriendelijk mailtje terug met dank voor de feedback, vraag om meer uitleg, en zeg ik hen in verbloemde woorden dat hun mail eigenlijk de boodschap niet duidelijk heeft overgebracht. Een mail terug heb ik nog niet ontvangen.

Maar ondertussen, ondanks de stoutigheid, krijgt binnenskamers het zelfvertrouwen weer eens een deuk - groot of klein, dat hangt af van mijn drive voor de job in kwestie - en moet ik mezelf maar opnieuw zien op te peppen om er morgen en daarna alweer met volle vaart in te vliegen, zonder daarbij mijn kritisch oog op de zaken te verliezen. Ik zou immers voor minder de eerste job "waar men mij wil" met beide handen grijpen. Maar als ik dan bij een bepaald bedrijf met bepaalde opvattingen zou terechtkomen (zoals ik heb meegemaakt), zou ik niet 100% in aanmerking komen voor de functie omdat ik "in het verleden het zekere voor het onzekere heb genomen".

Job description?

A woman named Emily renewing her driver's license at the Transport office
was asked by the clerk to state her occupation. She hesitated, uncertain how
to classify herself.
"What I mean is," explained the clerk, "do you have a job, or are you just a
....?
"Of course I have a job," snapped Emily. "I'm a Mum."
"We don't list 'Mum' as an occupation... 'housewife' covers it," said the
clerk emphatically.

I forgot all about her story until one day I found myself in the same
situation, this time at our local police station. The Clerk was obviously a
career woman, poised, efficient, and possessed of a high sounding title
like, "Official Interrogator" or "Town Registrar."
"What is your occupation?" she probed.
What made me say it, I do not know... The words simply popped out.
"I'm a Research Associate in the field of Child Development and Human
Relations."
The clerk paused, pen frozen in midair, and looked up as though she had not
heard right.
I repeated the title slowly, emphasizing the most significant words.
Then I stared with wonder as my pronouncement was written in bold, black ink
on the official questionnaire!
"Might I ask," said the clerk with new interest, "just what you do in your
field?"
Coolly, without any trace of fluster in my voice, I heard myself reply, "I
have a continuing programme of research (what mother doesn't), in the
laboratory and in the field (normally I would have said indoors and out).
I'm working for my Masters (the whole bloody family), and already have four
credits (all daughters). Of course, the job is one of the most demanding in
the humanities (any mother care to disagree?) and I often work 14 hours a
day (24 is more like it). But the job is more challenging than most
run-of-the-mill careers and the rewards are more of a satisfaction rather
than just money."
There was an increasing note of respect in the girls voice as she completed
the form, stood up, and personally ushered me to the door.
When I got home, buoyed up by my glamorous new career, I was greeted by my
lab assistants -- ages 10, 7, and 3. Upstairs, I could hear our new
experimental model (a 6 month old baby) in the child-development programme
testing out a new vocal pattern.
I felt I had triumphed over bureaucracy! And I had gone on the official
records as someone more distinguished and indispensable to mankind than
"just another Mum."
Motherhood... What a glorious career! Especially when there's a title on the
door.
Does this make grandmothers "Senior Research Associates in the field of
Child Development and Human Relations", and great grandmothers "Executive
Senior Research Associates"? I think so! I also think it makes Aunts
"Associate Research Assistants".

Honden en sneeuw

Uit eigen zeer recente ervaring gesproken...

Er zijn enkele voordelen aan wandelen met honden in de sneeuw.
1. Je moet ze niet induffelen noch skilaarzen aandoen - zij gaan gewoon in adamskostuum mee.
2. Ze vinden het geweldig om zich te rollen in de propere stukken sneeuw, dus je keert met een gewassen hond weer naar huis.
3. Als je een sneeuwbal recht in hun gezicht gooit, komen ze vragen om "meer van datte".

Neem echter wel deze tips ter harte.
1. Zorg voor stevige schoenen met dito zool (die niet afgesleten is dus) of je wordt zelf de slede achter de meute.
2. Vergeet de handschoenen niet - het sneeuwballengevecht laat zich op de duur wel voelen.
3. Zorg dat je huis warm is tegen je terugkeer, kwestie van het verkleumde gevoel snel te kunnen omzetten in een behaaglijk warme sensatie.

Levenslang leren

Vanmiddag heb ik een opleiding. Ik ben enkele dagen geleden voor een infosessie naar de VDAB gegaan, omdat ik de intentie had een extra sollicitatietroef te creëren door Spaans als extra taal machtig te zijn. Nederlands, Engels en Frans worden immers nogal snel in één adem genoemd, en ook nogal "for granted" genomen, bij eender welk ander diploma dat je hebt.
Uiteindelijk heb ik nog niet ingetekend op Spaans, maar wel op Nederlands nieuwe spelling. Kan ook wel wat opfrissing gebeuren. De duur van de opleiding is overzichtelijk (twee weken, 's namiddags), maar ik geef toe dat ik het leuker had gevonden op minder tijd maar dan intensiever.
Dat was eigenlijk mijn probleem met Spaans. Je kan de opleiding starten wanneer er plaats is en dat is een systeem dat "open leren" heet. Het betekent dat je in de klaslokalen aanwezig bent en met CD-roms en andere media aan de slag gaat, en op die manier de taal leert of bijwerkt. Er is een leraar, voor korte uitleg, maar die geeft geen les op klassikale wijze. Op zich heb ik daar geen problemen mee, behalve het feit dat mondelingen vaardigheden op deze manier slechts heel sporadisch aan bod kunnen komen. Mijn andere bedenking i.v.m. de VDAB-opleidingen is eigenlijk dat 1/je vaak heel lang op een wachtlijst terechtkomt; 2/je ondertussen verondersteld of zelfs verplicht wordt om actief verder werk te zoeken en te solliciteren; 3/je tegen de tijd dat je opleiding start, de kans erop misschien hebt verkeken o.w.v. die wachtlijst en het werk dat je intussen hebt gevonden (dus, so long, "betere" job); 4/je - als je dit wil vermijden - eigenlijk indirect ontraden wordt om op zoek te gaan naar werk; 5/als je werk gevonden hebt tijdens de opleiding, je ze "kan" (moet?) afbreken om aan de slag te gaan, dus over een mate aan tijdverlies gesproken...!
Allemaal leuk dat ze je willen helpen, en dat de mogelijkheden er zijn, maar er moet mijns inziens toch nog een beetje aan het systeem gesleuteld worden.
Ondertussen oefen ik nog enkele halve dagen op tussen-n en koppeltekens, spendeer ik de andere tijd aan verplaatsingen, interviews en tests, en ben ik eens benieuwd welke superjob er als resultaat hiervan gauw uit de hemel gevallen zal komen.

Roos is 9 maanden

Even lang uit de buik als erin...
Een vreemde gedachte, want deze kleine meid is op zo'n korte tijd een heuse dame geworden, met een eigen sterke wil. Ze wil staan en stappen in plaats van liggen, zitten of kruipen. En wanneer ik haar in de kribbe achterlaat 's morgens tussen haar vriendjes, zwaait ze me vrolijk met één of ander luidruchtig speeltje uit, en lijkt te zeggen "Dàg mama, ik ben hier in mijn element, haast je maar niet per se terug". Of zoiets.
Zo ziet Roos er vandaag, op haar negende vermaanddag, uit.

Goede daad

Mijn buurvrouw, een sympathieke dame van voorbij de tachtig, was al lang niet meer zelf naar de winkel kunnen gaan. Ze is weliswaar nog goed te been, maar de verplaatsing (en het terugkeren mét boodschappen) stelt een probleem.
Ik had haar dus voorgesteld om eens samen te gaan. En vandaag was die dag, dat we na veel regelingen en geleuter erover op voorhand, uiteindelijk toch de baan op gingen.
Nu haast ik me niet per se door de rayons om snel-snel terug buiten te zijn, want ik vind ronddwalen in een winkel wel leuk eigenlijk, zelfs al is 'ie een beetje basic qua inrichting zoals bij de colruyt het geval is. Maar mijn buurvrouw had het wel héél erg naar haar zin "op 't gemakje". De inhoud van elke rayon grondig bestuderen, eentje proeven hier. Het gevonden item scrupuleus doorschrappen op het briefje. Eens goed kijken daar, karretje de doorgang laten versperren, verwarring voelen bij een type bier dat er niet precies uitzag zoals ze het gewend is, en de minutenlange zoektocht naar de bon van 0.10€ bij die fles olie.
We waren twee uur later terug thuis. Ik heb haar spullen uitgeladen en in huis gezet, en ze was heel erg content met het uitstapje. Ik heb dus mijn goede daad voor de dag verricht. Al is het niet iets dat ik op dagelijkse basis zou zien zitten, al heb ik wel een voldaan gevoel erbij. Achteraf dan :-).
Bij mij is het een voormiddag gepasseerd, en zeg nu zelf, wat heb ik anders te doen?

Testing

De bedrijven van tegenwoordig hebben blijkbaar een beetje angst van de mensen die ze riskeren in dienst te nemen, en daarom willen ze zich zekerder laten voelen door datzelfde misschien-eventueel-toekomstig-wouldbe personeel even te laten testen. Onder het motto "Eens checken of wat ze vertellen tijdens dat oh zo goede sollicitatiegesprek wel kan geleverd worden, eens de handtekening onder het contract staat."
Vanochtend had ik zodoende een assessment-sessie (tjonge, wat zijn dat veel s-en!). In Wemmel was het te doen deze keer, en het zou "een halve dag duren".
Wat een geluk dat ik een andere al toegezegde intellectuele activiteit (a.k.a. een vertalingske) gisteren al heb gedaan. Had ik dàt nu nog moeten klaarspelen, dan was er sprake geweest van een overdosis hersenwerk.
Ik was om 8u40 al ter plaatse, mooi op tijd. Eerst kon ik met de klassieker beginnen: de persoonlijkheidstest. Met die stellingen die helemaal niet tot absoluut wel toepasselijk zijn op jezelf (met nog enkele nuances ertussenin). Daarna mocht ik nóg maar een keer mijn verhaal gaan doen tijdens een interview. De dame in kwestie heeft vellen vol neergeschreven, maar of dat positief of negatief is, durf ik niet te zeggen.
De volgende test was een test in planning en organisatie. Een bundeltje documenten bevatte een aantal gegevens, op basis waarvan een concrete personeelsplanning moest opgemaakt worden. Op die manier gingen ze prioriteitsstelling na. En werkwijze tijdsdruk. Binnen de opgelegde termijn was de klus geklaard, en ik vond het eigenlijk nog plezant ook, tot de begeleider een staartje breide aan de oefening... Hij kwam met de mededeling dat - net als in het echte bedrijfsleven - een aantal factoren waren gewijzigd, en er nog extra opdrachten bijgekomen waren, waardoor de planning weer helemaal herwerkt moest worden. Ik denk dat ik me hier alsnog deftig uit gered heb. En alles wat niet deftig was, kon ik nog gaan motiveren op een na-gesprekje. Hum.
De laatste reeks oefeningen was de ergste. Al een beetje moe van alle concentratie, en met een knorrende maag omstreeks 12uur (ik ben uitzonderlijk al op sedert 6uur vanmorgen), kreeg ik nog eens 3 tests voorgeschoteld. Analogieën: ... staat tot paard zoals loeien tot ... , en de oplossing kiezen uit 4 opgegeven antwoorden. Een makkie zeg je? Dit voorbeeld inderdaad wel, maar waar ze in godsnaam al die andere stellingen haalden... ik werd er heel ongemakkelijk van. De tweede oefening was met cijferreeksen die ik moest aanvullen. Bij de derde, met figuren, heb ik de bal volledig mis geslaan vrees ik. Draaierig werd ik van al die driehoeken, cirkels, lijnen en vierkanten en ik ben uit pure miserie gewoon op oplossingen beginnen klikken zonder zelfs nog naar de opgave te kijken. Hierzo was ik het dan ook kotsbeu (pardon my French) waardoor ik niet snel genoeg buiten kon zijn. Ik kreeg nog succeswensen. Gee, thanks!
En zeggen dat ik dit eigenlijk gedaan heb terwijl ik nog aan het nadenken ben over de job in kwestie. Eén ding is zeker: 't zal ook de laatste keer zijn dat ik mezelf dit lap.

Leuke zaterdag

Gisteren was er nog eens een familie-opstelling. Het was de tweede keer dat ik op dergelijk iets aanwezig was, en het was alweer een boeiende ervaring, waar ik een goed gevoel aan over heb gehouden. De groep was helemaal anders dan de vorige keer (7 op de 11 deelnemers waren mannen, en dat schijnt een zeldzaamheid te zijn), maar toch lijken er telkens weer dezelfde wonderlijke gebeurtenissen plaats te vinden: herkenning van de personen uit jouw dichte omgeving in totaal vreemde mensen die ze representeren, emoties en ont-knopingen van bepaalde issues. And we all have issues.
Ik schreef al eerder over het onderwerp, met een beetje meer uitleg erbij. Die post valt via de F-files terug te vinden onder "Filosofisch overdacht" of via de archiefdoos van december, de post met de titel "Inspirerende ervaring".
Volgende sessie vindt plaats op zondag 11 maart. Wie nieuwsgierig of geïntrigeerd is, wil ik gerust meer informatie geven. Eén ding is zeker, om het met de woorden van mijn zus te zeggen: "Ik heb er het volste vertrouwen in om mensen hier mee naartoe te nemen, want niemand gaat hier buiten met een slechter gevoel dan hoe ze binnengekomen zijn. Wel, integendeel".

De afsluiter van de dag was een beetje uitzonderlijker dan de doorsnee zaterdag het geval is. Mijn schoonbroer doet aan allerlei radiospelletjes mee en wint daarbij geregeld iets. Deze keer had hij tickets voor het Vorst Nationaal-concert van Ozark Henry in de wacht gesleept. Hij was alleen physically challenged om er naartoe te kunnen gaan, dus ik mocht in zijn plaats mijn zus vergezellen. Wel, zo komt ne mens nog eens ergens hè. Ozark Henry is nu niet bepaald een artiest voor wiens muziek ik warm loop, omdat ik het nogal zagerig vind klinken, dat aparte stemgeluid van hem, in combinatie met trage nummers. Maar ik wilde het wel proberen, en uiteindelijk viel het best mee. Ik stond verbaasd over het up-tempo van de meeste van de nummers die hij bracht, en niet minder over zijn ADHD-achtige neigingen op het podium. De uitverkochte zaal was in elk geval overtuigd. En allez, misschien zet ik zijn CD nu eens op.

Blogger - the next generation

Het zal de aandachtige lezer (en kijker) niet zijn ontgaan dat onze blog er enigszins anders uitziet. Het heeft wat voeten in de aarde gehad, maar uiteindelijk heb ik toch de succesvolle switch kunnen maken naar de vergemakkelijkte versie van Blogger.
Omdat ik wel van deze pinky kleurtjes hou, heb ik me niet laten verleiden tot een volledige make-over van de webpagina. Thisaway-rose, zoals de template heet, vind ik heel vrolijk en toepasselijk. Je weet wel... ijzeren bloemen, Roos, en de roze bril waardoor we het leven bekijken (ahum!).
Ik wilde enkele dingen toevoegen en een andere plaats geven op het scherm, dus was ik de help-topic er even bij gaan halen. Daarin werd alles beschreven als “a piece of cake”: gewoon de page elements klikken en slepen. Eeeeuuuuuuhhmmm? Klikken? Verslepen? Totaal niks hiervan terug te vinden! Enkel een lààààng html-script, waarin ik dan bepaalde nieuwe codes kon kopiëren (waar het op neer kwam was: ze op goed geluk tussen een reeks haakjes, punten, vraagtekens en afkortingen zetten). Ondanks het prehistorisch kader lukte het toch om de blog zijn eerste nieuwe look te geven, maar dat is met veel tijd, getuur en gevloek alsook slapeloze nachten gepaard gegaan. In de Help-topic hadden ze beter, zoals bij een bijsluiter, mogelijke bijwerkingen vermeld :-). Niet zo gemakkelijk als ze het deden uitschijnen dus.
Op zoek naar de oorzaak, kwam ik erop uit dat ik (op mijn eigen vraag dan nog – what was I thinking?) via een FTP-server werk. De blog is een onderdeel van de IronFlowers.be site. Het komt er dus op neer dat Telenet de bloghost was in plaats van Blogger, en dit stond Bloggers makkelijke werkwijze zoals beschreven in hun Help-sectie, in de weg. Gelukkig kon dit euvel snel verholpen worden via een simpele klik (alleen eerst effe de button vinden...) binnen de settings.
Nog enkele uurtjes achter de pc later ziet het resultaat er al een beetje meer uit hoe ik het wil. Er zijn nog steeds enkele frullerijtjes (emoticons o.a.) die ik graag zou zien verschijnen, maar dat is dan misschien iets voor een volgende make-over. Tips zijn alvast welkom.

In elk geval kan je nu al makkelijker zoeken naar wat je interesseert dankzij het klassement (The F-files), kan je nog wat weetjes oprapen, en heb je geen excuus meer om al lezend de tijd uit het oog te verliezen. Enne, opgelet, want big brother is counting your visits.

Update

Sedert laatste post (en dan tel ik het citaat van gisteren niet mee, dat was filosofisch bladvulsel :-) ) zijn er al een aantal nieuwtjes, waar jullie bij deze een snelle overview van vinden.

1. Roos kruipt! Toen ik haar vrijdag in de kribbe ging ophalen, vertelden ze het me, en ik was aangenaam verrast want had naast verwoede pogingen ertoe nog niet veel mobiliteit kunnen vaststellen. Ze pakt het aan in een legerstijl: plat op de buik en vooruittrekken aan de armen. Zeer grappig om te zien. Wanneer ik het op video kan vastleggen, en ik het filmpje dan ook nog op pc krijg, kunnen jullie meegenieten :).
2. Wim en Griet zijn naar hun nieuwe mooie stek verhuisd. Zaterdag zijn we ze een handje gaan toesteken bij het meubels-sleuren-en-weer-op-hun-plaats-zetten-en-opvullen. Alles is zonder kleerscheuren of andere schade tot een goed einde gebracht. Zij zullen vermoedelijk nog wel wat moeten puzzelen om hun draai te vinden.
Het was een vermoeiende dag, en we waren dan ook stikkapot toen we weer thuis waren. Zaterdagnacht hadden we geen wiegenliedje nodig om als een blok in slaap te vallen.
3. De sollicitaties nemen veel van mijn tijd in beslag tegenwoordig. En het tij is gekeerd: ik word al eens uitgenodigd voor een volgende ronde. Spijtig genoeg is dat vaak voor jobs die ik na het eerste gesprek eigenlijk niet meer zie zitten, om verschillende redenen. Vorige vrijdag had ik twee dingen waaruit ik stante pede moest kiezen. Wat een ellende! De keerzijde van de medaille dus.
4. Er is een nieuwe wereldburger in het Gentse (zie nieuwjaarspost). We waren hem al lang te verwachten... Sylvie - een vriendin van griet die ik op die manier heb leren kennen - is vanmorgen vroeg bevallen van een flinke zoon "Bas".

Citaat van de dag

"Ervaring is niet wat een mens overkomt. Het is wat een mens doet met wat hem overkomt."
- Aldous Huxley Engels schrijver 1894-1963

Winters

Ik loop zonet de trap af en zie door het raam op de overloop dat het sneeuwt!
Het was een week geleden nog lente in de winter, en nu gaat het tedorie winterse neerslag regenen... Better late than never, zeker?

In dubio

Nu niet dat het al concreet is, maar als ik de keuze zou hebben tussen twee jobs...

job1:
lijkt heel interessant (inhoudelijk) (afgaand op job description)
een half uur rijden van thuis
enigszins flexibele uren
vast contract
met een soort "verplicht gevoel" om er lang te blijven (hebben ze tijdens het gesprek op gehamerd)

Job 2:
lijkt inhoudelijk interessant
op 5 minuten van thuis
voor twee maanden (stukje zwangerschapsverlof)
met een misschien-misschien mogelijkheid (een mens kan dromen) dat er intussen een opportuniteit vrijkomt - als het zou meevallen

... welke moet ik dan kiezen????

The end of an era

Ik heb gisteren Roos het laatste potje moedermelk uit de diepvriezer gegeven. Het dateerde van 12 november. ’t Lijkt alsof dat al een eeuwigheid geleden is, een ander leven. Zeker nu ik regelmatig in de kribbe en elders hoor dat “ze zo verandert” en “dat het baby er toch al een beetje vanaf begint te gaan” komt de melancholie al opzetten. Het doet me toch iets, elk “afscheid”. Alhoewel ik gewaarschuwd was dat kinderen krijgen en grootbrengen een constant proces van loslaten is.
Het stoppen met drinken bij mij is tamelijk abrupt gekomen, maar was wel nodig. Ik heb er op dat moment ook niet van wakker gelegen. Dat moet ergens rond de eerste of tweede week van december zijn geweest. Ik was toen al eens ziek geweest, zonder ik eigenlijk genezen was geraakt. Niet echt bevorderlijk voor een energievretende activiteit als borstvoeding. Het kind had trouwens absoluut niet genoeg meer, en ik moest sowieso al aanvullen met flesjes. Een meevaller eigenlijk, dat ik de borstvoeding op dergelijke “natuurlijke” wijze heb kunnen afbouwen: geen stuwing, kwaaltjes of lekken :-). Het unieke gevoel heb ik een beetje gemist achteraf maar... there’s a time for everything, zeker? Nu staat ze dus weeral een stap verder, en drinkt ze net zo vrolijk flesjes tweedeleeftijdsmelk (zou er ook zo iets bestaan als derdeleeftijdsmelk?) Anyway, ze groeit daarvan even goed :-).

Rien

... is de naam van het nieuwe leven dat verwacht was (zie post met nieuwjaarswensen...).
Het is het zoontje van Karolien (de nicht van Filip) en hij werd geboren op 19 januari.
Vandaag zat het geboortekaartje in de bus.

En for the record: ook Mellissa, mijn Oz friend, is intussen mama geworden van een zoontje. Josiah werd geboren op 4 januari.

Schattige boelekes allemaal... toch schoon he.

Bonnen

Makkelijk te kiezen cadeaus (en erg in dezer dagen) zijn de waardebonnen. Ik vind het zelf maar al te eenvoudig om iemand een bon te schenken van zijn of haar favoriete winkel, zeker wanneer ik verder weinig inspiratie heb voor een nuttig/leuk/gewenst/origineel... pakje.
Ik heb zelf al meerdere keren een bon kado gekregen, gaande van een wellness-sessie over parfumerie, restaurant of Ikea. Dergelijke leuke extraatjes komen super van pas, maar bij mij staan ze onder voorwaarden:
1/ eraan denken de bon mee te nemen op het volgende winkelbezoek
2/ me niet laten verleiden tot een aankoop zonder bon, omdat de bon anders zeker blijft liggen
3/ de geldigheidsdatum goed checken en memoriseren! (= allerbelangrijkst. Want een jaar is wél snel voorbij!)
En dat laatste is nu net waar het bij mij fout loopt.
In een vlaag van zuinigheid wil ik - aangezien ik al het voorrecht heb gekregen om zélf mijn kado te kiezen – de bon nuttig besteden en doe ik eerst een “onderzoekje” naar het beste arrangement, parfum of menu. Waar het dan uiteindelijk op uitdraait, is dat ik niet kan kiezen of het uit mijn gedachten gaat om de bon mee te nemen, vooral naar winkels waar ik niet dagelijks langs- of binnenloop. Na één of andere vlaag van opruimwoede, kom ik dan een envelopje tegen, met daarin (dubbele verrassing!) een waardebon voor dit of dat. Met geldigheidsdatum... tot 2 jaar geleden. Mijn poeslieve vraag bij de zaak in kwestie om alsnog omruiling te doen, heeft soms succes, soms niet. En is soms heel erg duur (tot de helft van de waarde van de bon op te leggen...)
Ik vind dat altijd vreselijk erg van mezelf. De folder van Colruyt pluis ik uit op zoek naar bonnetjes van -1€ of –0.50€, maar deze dingen, die zoveel geld waard zijn, liggen soms gewoon in een kast of schuif te vergelen.Uit vergetelheid, of nonchalance, of spaarzaamheid.
Goed voornemen voor 2007: minder zuinig zijn. Of een voorstel indienen (maar waar??) tot afschaffing der geldigheidsdatums.

Fruit na een feestdag

Vijgen lust ik niet, en Pasen moet eigenlijk nog komen, maar toch loop ik wat achter met huidige post. Roos is immers 11 dagen geleden al 8 maanden geworden, en het fotootje stond nog ergens te blinken op de camera zelf, ipv op de pc. Veel excuses uiteraard, want ik weet nog niet precies hoe het systeem van het andere apparaat werkt kwestie van overzetten van foto's, en eigenlijk laten we de andere camera nu een beetje links liggen door de batterijtjes niet meer te vervangen... Soit, bij deze een (beetje wazig, I know) kiekje van Roos op haar 8e vermaanddag. Flinke zware brok - bijna niet meer te betrouwen om in haar relaxke, dus vermoedelijk zal voor de toekomstige foto's een beetje meer creativiteit aan de dag moeten gelegd worden.

Aanpassingsvermogen

... is een van die woorden die je vaak hoort, leest of ‘op je bord krijgt’. Het bestaat ook onder een andere naam, misschien meer gekend: flexibiliteit.
Zo lang het niet gaat over turnoefeningen, heb ik altijd gevonden dat ik wel flexibel was. Go with the flow en dingen bijsturen waar nodig, gee enkel probleem.
Tot Roos er kwam en mij deed (en doet!) inzien dat er nog véél verbetering mogelijk is. Ze probeert me de edele kunst bij te brengen, en is daarbij genadeloos. Ik wil graag een relaxte mama zijn, maar denk dat ik daar hopeloos faal. Ik hoop ooit te voldoen of te slagen voor het examen.

Het frustreert me dat, nét als ik het gevoel heb dat de zaken weer lopen i.p.v. vierkant draaien en er een zeker ritme aanwezig is, Roos haar manier wel weer heeft om alles opnieuw om te gooien.
Ligt het aan de opgedrongen verhalen over routine en structuur en een schuldgevoel als je jezelf daar niet in herkent? (er wordt immers niet bij verteld dat je pogingen tot structureren meermaals in de war worden gestuurd door je kind.)
De frustratie komt wanneer ik dingen veronderstel die Roos dan niet waarmaakt. Het ligt aan mij dus, want zij doet wel haar best.
Soms, bij voorbeeld, slaapt ze een hele middag niet omdat er te veel andere dingen te beleven zijn. Naïef veronderstel ik dan dat er op zijn minst een lange, ongestoorde nachtrust volgt, waar ik dan ook naar uitkijk. Tot ik in het holst van de nacht abrupt door gekrijs uit mijn slaap gerukt word en de daarop volgende uren ook maar hazenslaapjes worden. In de kribbe ligt ze dan overdag wel 2 x 2uur te dommelen...
Wanneer ik ‘s ochtends Roos’ pamper ververs, en toevallig bedenk dat ik nog vóór het flesje haar kleertjes aan kan doen “terwijl ze toch nog content is”, kan je er donder op zeggen dat een deel van de inhoud van het flesje simultaan door de slab heen zelfs op het onderhemdje terechtkomt. Of het kind heeft wekenlang een snotneus en een hoest, en uiteindelijk pluk ik ze met koorts uit de kribbe waarna ik ze bewust een tijdje weghoud van alle virussen en bacteriën om haar wat (letterlijke) ademruimte te geven. De verkoudheid is voorbij, maar na de eerste week terug op de kribbe loopt die neus weer even hard als voordien.
Is ze niet bij me, zet ze haar keel open omdat ze frustrerend genoeg nog niet achter me aan kan komen. Ben ik bij haar, dan speelt ze vrolijk alleen verder met haar speelgoed.
Zucht.
Gelukkig is het des te plezanter om haar evolutie te zien en te kijken naar wat ze vandaag kan dat gisteren nog niet lukte, naar haar vrolijk getater te luisteren en haar stralende lach en glinsterende ogen te zien verschijnen wanneer ze ’s morgens wakker wordt. Gek he, dat maakt het allemaal méér dan de moeite waard.

De kip en de raaf

Ik ben thuis. Of anders gezegd: ik werk niet meer buitenshuis voorlopig. Vandaag gaat mijn tweede week in. Deze informatie is dus weliswaar niet meer superrecent, maar ik moest alles eerst even laten bezinken. Bovendien heb ik heel de voorbije week “schade” ingehaald. Op vlak van shopping (vooral winkels kijken en Roosjes kleerkast updaten), huishoudelijke taken die blijven liggen waren (maar dan nóg...), alles gedaan krijgen zonder rennen-vliegen-haasten en verder ook gewoon leuke dingen doen. En dat maakt een wéreld van verschil, want ik voel me 2000% beter nu. En denk dat het opvalt ook. :-) Deze week probeer ik de positieve trend verder te zetten. Niks haasterigs, maar mijn agenda staat wel al goed gevuld...

Uiteindelijk heb ik bij mijn vorige werkgever de handdoek in de ring gegooid. Ik zag het niet meer zitten om me elke dag naar het werk te moeten slepen en daar dan een hele dag met mijn vingers te zitten draaien. Er is werk genoeg is een uitspraak die ik daar meerdere keren heb gehoord van de baas, maar ik heb ze nergens zo inhoudloos geweten. Als je baas eigenlijk niet kan delegeren en hij aankoper, verkoper, ingenieur, boekhouder, key account manager, HR manager én general manager is, wordt een functie als “aankoper” wel heel leeg, om niet te zeggen overbodig.
Maar goed, dat is een vorig verhaal. Mijn neus staat nu in de richting van de toekomst. Ik ga mijn best doen om een gerichte, positieve maar ook intuïtief goed voelende keuze te maken voor een volgende job. Suggesties zijn welkom.
Enkele brieven (mailtjes) zijn al verstuurd, en sollicitaties zijn er ook al geweest, óók in de schade-inhaal-week. Ik mag zelfs naar een tweede ronde van een high profile functie (allez, ik vind ze toch high profile). Van een oppepper van het zelfvertrouwen gesproken!
Office manager. Klinkt mooi, en dat is het ook op velerlei vlak. Spijtig genoeg vrees ik dat ik in het specifieke bedrijf te veel met mijn neus tussen papieren en vastgekleefd op een stoel ga moeten zitten. En laat dat nu precies zijn wat ik niét meer ambieer.
Toch zijn er andere interessante dingen lopende. Maar ik wil geen twijfelachtige keuzes meer maken, en enkel gaan voor iets waar ik 100% achter sta: “de kip met de gouden eieren”. En dan ben ik misschien hun witte raaf in het kippenhok :-).

The hunt for the brown boots

Vandaag is - oef! - een eind gekomen aan wat een frustrerende zoektocht is geweest. De jacht op bruine laarzen.
Ik ben altijd een beetje achter op modeverschijnselen - meestal kijk ik eerst de kat uit de boom en blijf ik vasthouden aan wat ik altijd al mooi vond. Maar op een gegeven moment kan je niet meer om de kleuren heen die door de mode-industrie opgedrongen worden.
Ik had me nog vóór de solden een rokje gekocht (wat een durf, nietwaar?!) met bruintinten. Alleen, ik had geen schoenen - of beter: laarzen - om daarbij te dragen.
Een beetje rondkijken leverde wel al wat resultaat op, maar ik was niet 100% overtuigd. Nog wat verder rondsnuffelen dus. In december had ik alleen spijtig genoeg weinig gelegenheid of fut om te gaan shoppen. Bezette weekends, ziekte, en dagen die ineens voorbij waren zonder ik er erg in had...
Ineens maar wachten tot de solden dus - dat koopje doen aan verminderde prijs maakt de blijdschap immers des te groter.
Ontelbare winkels verder (ook soms dezelfde, in een naïeve hoop dat ineens alsnog dé laars tussen de collectie zou staan, na een opkuis van het magazijn of iets dergelijks) werd ik alleen maar gefrustreerder. Want ofwel was de kleur niet goed, of mijn maat was eruit (ik ben gezegend met een maatJE 41, hetgeen vroeger wél een voordeel was omdat in die maat de meeste keuze nog overbleef... spijtig genoeg laat de trend tot grotere voeten zich duidelijk voelen in de kunst van het vínden :-) ), of ze zaten niet comfortabel, of ze waren niet mooi, of ze sloten niet aan mijn kuiten aan waardoor ik binnenregen riskeerde, of het prijskaartje representeerde zowat mijn hele jaar-schoenenbudget... Altijd een probleem dus.
Tot vandaag! Ik vond laarzen die perfect waren gewoon. Prima aansluitend, met een klein hakje dus voldoende elegant, supercomfortabel, niet te opzichtig maar wel stijlvol en op de koop toe aan -30%! Geduld en volharding lonen dus tóch...

Op naar Pasen

De kerstmisdecoratie is weer weggeborgen.
Op een manier lijkt het eindejaar heel erg snel voorbij te zijn gegaan. De gebruikelijke periode voor lichtjes, sterretjes, bollen, slingers en bomen is meestal van Sinterklaas tot Driekoningen, makkelijk te onthouden zo. Maar hier is het geen Sinterklaas maar wel Sint Maarten (op11 november al), en voor Driekoningenzangers doen we de deur tijdelijk niet open :-). Geen vastegelegd kader dus.
In ons geval heb ik op een avond, nét de week voor Kerst - dus nog op het nippertje maar zónder traditionele boom, de versieringendoos van de zolder gehaald en in een vlaag van creativiteit (woeha!) een structuur gemaakt van vazen. Verschillende grootten met bollen erin en daar lichtjes tussen gewikkeld. Om de boel een kitscherig tintje te geven, heb ik alles op het tafeltje gedrapeerd met een witte stola. Ja, lach maar :-).
En nu, met de eerste week van januari al achter de rug, zijn we in volle verwachting van een nieuw voorjaar, dus al die kitsch mag weer een jaartje de doos in. Wie er niet genoeg van kan krijgen, een tip: nu is een prima gelegenheid om kerstversiering voor 2007/2008 te kopen - alle winkels doen grote opruim. En eens de koopjes voorbij en de kerstmannen weer naar Lapland verbannen zijn, zullen er al weer snel eieren en hazen in de decoratie-afdelingen staan, op een achtergrond van fris groen, geel en oranje. Ik kijk er naar uit, want zoiets is heel voorjaars en je wordt er onmiddellijk vrolijk van. Elk jaar verlekker ik me aan al die prullaria, zonder ooit te kunnen kiezen of te weten waar of hoe ik dit of dat moet gaan zetten/ophangen... Met een kaal huis tot gevolg. Maar ik volhard, want elk jaar neem ik me voor om er "deze keer" op tijd aan te beginnen, aan de opsmuk van huis en haard. Nog een weekje of twee, en ik ga op jacht naar lentekriebels.

Altijd een beetje reizen...

Gisteren had ik wegens omstandigheden niet de beschikking over onze auto.
Ik moest nog eens naar de dokter en had eigenlijk verondersteld had dat ik nog enkele dagen thuis zou moeten blijven – wegens de besmettelijkheid van een “angine” en het feit dat ik me nog helemaal niet in de haak voelde.
Filip had ik dus met de auto uit werken gestuurd, en ik zou de bus nemen in Welle naar Hofstade. Mits een korte overstap is dat eigenlijk goed te doen, ben ik er op een klein half uurtje, piece of cake. Ik dacht zelfs nog: op deze vlotte manier is bussen eigenlijk wel een leuk alternatief voor de eigen auto – je geraakt immers even snel waar je zijn moet.
Enfin, toen bij de dokter het wachten uiteraard langer had geduurd dan voorzien en ik moest constateren dat ik “terug moest gaan werken”, was het des te pijnlijker om niet effe makkelijk in de auto te kunnen stappen. Het was wel: wachten (in de ijzige kou – tja, niks meer gewoon, zou mijn moeder zeggen) tot de bus ein-de-lijk kwam, dan naar Aalst en ginds nog een keer wachten. Op de andere bus. En het was nog steeds koud. Het wachten duurde ook lekker veel langer deze keer, want ondertussen was het half voormiddag en dan is de busfrequentie lager dan tijdens het spitsuur. Logisch toch? Je kan toch niet veronderstellen dat er nog àndere dingen te doen zijn dan wachten op de bus?
Anyway, ik moest thuis nog boterhammen en zo oppikken, dus deed nog een kleine stop in Welle city, om dan de volgende bus naar Ninove te kunnen nemen.
Wat dacht je, ik zag hem toch wel (te vroeg!!) mooi voor mijn neus voorbijrijden zeker?!
Volgende bus: een uur later. Geen probleem, boterhammen dan maar thuis opgegeten – het was toch al middag. Om een lang verhaal even in te korten: ik was uiteindelijk, met nog een klein stukje te voet te doen, om 13u15 op het werk.
De terugkeer was zelfs nog een grotere giller.
Ik stap naar de halte, zo’n kwartiertje verder dan de werkplek. Ik had online gezien (jaja, De Lijn heeft een mooie site) dat de bus naar Welle ginder om 17u06 zou vertrekken, met aankomst in Welle om 17u38 of zoiets. Goed, het is langer dan ik er normaal over doe, maar daarvoor ga ik geen uren lopen. Groot was mijn verbazing toen de bus, waar ik ruim 10 minuten voor vetrek al op kon gaan zitten – oef, om 17u11 nog moest gaan vertrekken! Jammer dat het donker was, anders was het een leuke sightseeing trip geweest... bij elke halte die de bus extra aandeed en elk ommetje dat hij maakte nét toen ik dacht dat we er bijna waren (“gewoon links in en rechtdoor en we zijn er!!!”), gingen mijn wenkbrauwen meer en meer de gefronste kant op. In Denderleeuw, toen ik uiteindelijk al een beetje herkende waar ik was, stopte de chauffeuse aan het station. In de buurt, dacht ik, niet lang meer nu, nog even volhouden. Tot ze... zich 360°draaide en terug langs Denderleeuw centrum ging om uiteindelijk in Welle aan te komen mits nóg een ommetje. Ik was thuis om 18u15!!! Al bij al heb ik meer tijd op het openbaar vervoer of al wachtend erop doorgebracht, dan effectief op de werkplek. Was vergeten hoe dit was, dus eigenlijk nog a humbling experience.
Kan je geloven dat de grote auto's van De Lijn niet echt meer als eerste in mijn hoofd opkomen als favoriet transportmiddel?

Gelukkig nieuwjaar!

2007 is intussen een feit. Het nieuwe jaar is eigenlijk heel onopgemerkt ons huis binnengeslopen deze keer.
Sedert vorige week woensdag lig ik al in bed/de zetel met een toch wel ernstigere angine dan de dokter deed uitschijnen. Triestig, als je niets kan dan liggen - zelfs niet slapen! De oudejaarplannen voor een kaas-en-wijn bij vrienden hebben we wijselijk opgeborgen, evenals de nieuwjaarsdagplannen waarbij mijn familie hier een natje en een droogje komt nuttigen. OP dat vlak niet veel wilde verhalen te vertellen dus.
Om veel geklaag en gezaag (en ouwe koeien) te vermijden, zal ik maar ineens tot vandaag springen: alles gaat ineens een stuk beter - nog niet 100% (maar erdoor is ook al niet slecht).

Ik ben hééél nieuwsgierig naar wat 2007 zal brengen. Alvast al nieuw leven bij vrienden en familie: 2 bevallingen gepland in de loop van januari, en de bijhorende babybezoekjes zullen me wel een brok in de keel doen krijgen. Donderdag aanstaande (al!) bevalt Mellissa, mijn Australische vriendin, met een keizersnede. Daar spijtig genoeg geen "snel" babybezoekje, maar mentale steun.
Een verhuis of twee, waarbij we ons engageren om de handen uit de mouwen te steken (altijd met bijbedoelingen natuurlijk, kwestie wanneer wij nog eens willen verhuizen...... :-) )
En voorts zullen we wel zien wat de 4 seizoenen brengen.

Gelukkig nieuwjaar!

Kerstwens

We wensen je, voor Kerst en een heel jaar lang: life meetings, verlaging van de benzineprijs, donkere steegjes, pretlichtjes in je ogen, warme sokken als je ’t koud hebt, opgevrolijkte lange autoritten, weekendjes weg, feestjes waar je de voeten onder tafel kan schuiven, warme douches, veel geduld, onzinnige uitvindingen, onbedwingbare binnenpretjes, sneeuwbalgevechten in de tuin, aha-erlebnissen, spannende seks, diepgaande gesprekken, koude chablis, knuffelberen, meer zomers dan winters, succes in je werk, ijsjes met een parasolletje erop, goede gezondheid, inspiratie, het juiste gezelschap op het juiste moment, gniffelingen, fijne vakanties, welgemeende kussen, nachten dat je langzaam in een diepe slaap glijdt met je boek nog open, financiële meevallers, altijd een parkeerplaats wanneer je er één nodig hebt, strandwandelingen bij windkracht 9, een badkamer met prima akoestiek, soulmates, een aardige tandarts, blikken van verstandhouding, kleine poesjes bij de buren, rode zonsondergangen, géén files, verdwenen schuldgevoelens, een buitenhuisje in Zuid-Frankrijk, kronkels, schaterlachen, complimentjes, kalme zee, vreedzame winteravonden met de kaarsjes aan, goede vriend(inn)en, verwennerijtjes, verlaagde mobiele telefoontarieven, luie zondagen, iemand die je op de rug krabt als je er even niet bij kan, lieve collega’s, appeltjes voor de dorst, koude dompelbaden na de derde ronde sauna, waarnemingen van het monster van Loch Ness, superontwikkelde smaakpapillen, de geur van versgemaaid gras, goeie muziek, altijd zijn wie je wil zijn en bent, once-in-a-life- time opportunities, makkelijk te onthouden telefoonnummers, dreams come true, dagelijks een warm welkom, optimisme, dat je gelijk krijgt, glühwein in de winterkou, dat je dokter niet meer weet wie je bent, veel tijd om elke dag leuke dingen te doen, met je blote voeten in dauwbedekte weiden lopen, volledig en onvoorwaardelijk vertrouwen, opheffing van de snelheidslimiet, kussen die naar vanille smaken, belastingteruggaven, mooie herinneringen en nog mooiere vooruitzichten, comfortabele jeansbroeken, een luisterend oor, dat je bed nog warm is als je er weer in stapt na ’s nachts naar toilet te zijn geweest, endorfinekicks, rozige zomeravonden, glunderende kindergezichtjes, onverwachte ontmoetingen met oude bekenden, versgeperst sinaasappelsap, lange dagen op zee met de wind in de zeilen, urenlang geklets, begrip, lavendelolie in een warm bad, onmiskenbaar scherp gehoor, de geur van zelfgebakken brood, een haardvuur met een kleedje ervoor, dat niks stuk gaat, dolce far niente, ontembaar saamhorigheidsgevoel, spinaziesalade met een dressing van geroosterde pijnboompitjes met olijfolie en balsamico-azijn, topavonden in een bruin cafeetje, een hééééééle snelle modem, verhaaltjes voor het slapengaan, wandelingen in het park, geen autopech, vlinders in de buik, déjà-vus, een hele dag door Wim Oosterlinck op de radio, gezellige dineetjes (bij kaarslicht), loterijwinst, relaxerende (schouder)massages, gelach, de CD waar je al zo lang naar zocht aan verlaagde prijs, wolken met een zilveren randje, verse aardbeien van de koude grond, genot van de kleine dingen, meer weekends dan weken, margharita’s met gezellig veel versiersels aan het glas en een rietje, lekkere geurtjes, cadeautjes in glinsterend geschenkpapier met een strikje errond.

Prettige eindejaarsfeesten!

Roos update

De voorbije week was er me eentje...
Maandag moest ik Roos gaan halen op de kribbe met 39°C koorts. De kinderarts, naar wie ik inderhaast gebeld had voor een afspraak, adviseerde me om nog even af te wachten of die koorts zou doorzetten. Dat was dus het geval. Enkele slapeloze nachten (van het gehoest) later, en met een koortsthermometer die nog steeds geen temperaturen onder de 39°C vertoonde, kreeg ik nog eens het advies toch "nog eventjes af te wachten". Koorts van de virale soort houdt normaalgesproken een viertal dagen aan. Donderdagavond had ik sowieso een afspraak bij Kind&Gezin, voor een weging en meting enz, maar eigenlijk mag je daar niet met een ziek kindje naartoe. Die avond was de koorts gelukkig toch al terug richting 38° gegaan, en ben ik toch maar naar de afspraak gegaan. En ineens, gisteren, was het tij gekeerd. Zoals de dokter beloofd/voorspeld had. Geen koorts meer, terug een blos en éindelijk weer een lach die verscheen op dat guitige snoetje!
Nu speelt enkel de hoest (en bijhorende slijmpjes) Roos parten - en ons, kwestie van eens door te kunnen slapen.

Nieuwe maten: 8.200kg en 71cm (de lengte neem ik tegenwoordig wel met een korreltje zout...)

Inspirerende ervaring

Dit weekend heb ik een inspirerend en tegelijk vreemd iets beleefd.
Mijn zus had me uitgenodigd voor een familie-opstelling, o.l.v. een vroegere collega van haar die zich in de materie aan het verdiepen is. Ik had er nog nooit van gehoord, en dacht in de eerste plaats aan een workshop over hoe je een stamboom moet maken of zoiets. Familie heeft er inderdaad wel mee te maken, maar het gaat dieper dan dat, en speelt zich op een ander niveau af.
Het is niet makkelijk uit te leggen, maar ik zal toch een poging doen (alhoewel alle woorden het gebeuren zelf géén eer aandoen, je moet het eigenlijk écht meemaken en beleven).

In de brochure van de begeleiders staat het als volgt verwoord:
Een familie-opstelling is en inzichtgevende en oplossingsgerichte methode. De grondlegger van deze methode, Bert Hellinger, heeft namelijk vastgesteld dat we vaak handelen en denken vanuit een grote loyaliteit aan onze familie zonder dat we ons daar altijd bewust van zijn.
Het gaat om het ontdekken van die onbewuste patronen die de stroom van ons leven belemmeren en het vinden van een oplossing die leidt naar meer levensvreugde.
Via deze methode kan je meer inzicht krijgen in je eigen situatie, levensvragen, ongemakken, problemen, relaties, kinderen, ouders, gezondheid, ... en kijken naar mogelijke oplossingen.
Met behulp van familie-opstellingen kunnen schijnbaar onoplosbare problemen en conflicten zichtbaar gemaakt worden en laten zien waar het probleem eigenlijk is ontstaan. Dat maakt het mogelijk blijvende veranderingen en oplossingen te vinden.
Het is een methode die heel veel indruk maakt op iedere deelnemer. Ze is moeilijk de verwoorden. Je moet het beleven en ervaren!
Voor wie:
- voor iedereen die zichtzelf beter wil leren kennen en groeien
- voor iedereen die meer harmonie wilin relaties, gezin...
- meer inzicht wil krijgen in: zijn leven, ziektes, steeds herhalende patronen, gebeurtenissen...
Opstellingswerk is groepswerk, we hebben een groep nodig van minimum 10 deelnemers.
Tijdens een workshop is er ruimte voor vier tot vijf opstellingen. De andere deelnemers zijn gewoon getuige van wat zich afspeelt, of kunnen uitgenodigd worden om te fungeren als representant. Zowel het getuige zijn als het representant zijn, is een hele ervaring en helpt je te groeien in je bewustzijn.
Door de anderen leer je veel over jezelf.
Je hoeft niets te kunnen, kennen.

Zo’n workshop heb ik dus zaterdag meegemaakt, en die is enorm leerrijk, emotioneel, overdonderend gebleken. Ik kan er nog enkele andere adjectieven achter plaatsen, hoor.
Om het in concretere bewoordingen te (proberen) zeggen:
Een representant is iemand die door de aanbrenger van het probleem gevraagd wordt om iemand te ‘vertolken’. Je gaat dan op een ander niveau (“op het niveau van de ziel”) puur op je gevoel af en verwoordt de gevoelens die een bepaalde situatie, persoon of houding bij jou oproepen. Dat kan gaan van fysieke dingen als buikpijn hebben, zenuwachtig zijn, een warm of koud gevoel hebben, jeuk hebben, tot helemaal niets, of een gevoel dat je iemand wil vastnemen, of je je wil omdraaien, of een bepaald liedje dat net dàn door je hoofd speelt... Je communiceert het en het geeft de begeleiders (en de aanbrenger van het probleem) bepaalde informatie. Door de representanten te verplaatsen en dus in een andere verhouding tov elkaar te zetten en dan hun gevoel te toetsen, kan je inzicht krijgen in waar je probleem zich bevindt. Je bekijkt het immers als toeschouwer. Oplossingen worden niet voorgesteld – bedoeling is dat je je eigen nieuwe inzichten laat bezinken en dan op die manier net dat tikje anders (of niet) in het leven staat, waardoor een oplossing kan doorbreken.

Het klinkt misschien allemaal hokus-pokus of paranormaal, en misschien heeft het er ook een zweem van. De eerste indruk is immers bijna ongeloof alsje het allemaal ziet gebeuren, of als je, als representant, echt wel fysiek dingen voelt en je je via een hogere energie in de plaats kan stellen van mensen die je niet kent of die overleden zijn. En dan is het heel vreemd om de aanbrenger van het probleem bijvoorbeeld achteraf horen te vertellen dat wat je als representant zei, echt wel herkenbaar was als kwam het uit de mond van de persoon die je vertolkte.

Dit was de eerste keer dat ik zoiets zag, beleefde, en – jullie merken het wel - er zo van onder de indruk was. Het zal dus niet de laatste keer zijn dat ik naar een dergelijke workshop ga. Er volgen er nog. Ik heb een aantal mensen in gedachten die hier MISSCHIEN iets aan zouden kunnen hebben, maar ik laat het, na het lezen van deze post, aan henzelf over om daarin een beslissing te nemen.

Papa jarig

Vandaag is Filip jarig. Hij wordt 32 (wat lijkt dàt oud :-) ).
Eigenlijk vind ik dat je verjaardag als extra vakantiedag cadeau zou moeten gedaan worden van de werkgever uit... Spijtig genoeg is dat - nog - niet het geval, en was het dus ook vandaag voor hem weer werken geblazen.
Vanmorgen hebben Roos en ik wel gezongen, en er lag ook een cadeautje op de ontbijtplacemat (dvd van serie 2 Lost), en straks maak ik zijn lievelingskost klaar. Voorts geen bijzondere plannen, misschien is hij van plan te trakteren op de badmintonclub - ik zou het hem eens moeten vragen/opsteken.

Verder "nieuws":

Gedaan met de medicijntjes voor Roos’ verkoudheid! Hopelijk werken ze nog
een beetje voort.
De kleine meid stelt het al stukken beter t.o.v. een week geleden, maar die hoest blijft toch
– weliswaar in mindere mate – hangen. Onze nachtrust wordt geregeld nog
eens verstoord door kuch of reutel. In de kerstvakantie gaat ze 2 weken niet
naar de kribbe – hopelijk heeft het tegen dan al eens goed gevroren zodat we
tegen alle beestjes hasta la vista kunnen zeggen, en is het wegvallen van de
blootstelling aan allerlei virussen en bacteriën genoeg om haar immuunsysteem eventjes een admepauze te gunnen.

Met mezelf gaat het op gezondheidsvlak ook wel beter. Het extra ijzer helpt, maar
het snot en de hoest zijn ook nog niet weg. Geduld hebben zeker?
Emotioneel gezien weer veel te veel te doen: vannacht heb ik nog liggen denken aan mijn sollicitatie van gisteren. Deze dame wilde écht wel alles weten, en ik vraag me af of de dingen die ik heb gezegd niet een verkeerde indruk zouden hebben nagelaten. Ze nemen een
beslissing voor al dan niet een volgend gesprek tegen eind volgende week, en
die tijd lijkt nog lang te zullen duren. Soms vraag ik me af of het niet beter is om hier gewoon te stoppen, en me dan 100% toe te leggen op opnieuw solliciteren (of in het beste geval nog
enkele dagen vakantie/rust voor een nieuwe start) maar die impulsiviteit is er
toch al een beetje uit Ik hoop in elk geval dat enkele verkeerde jobkeuzes die ik in
de voorbije 2 jaar heb gemaakt (maw jobs waar ik maar enkele weken ben
geweest) niet gaan bepalen dat ik nu "gedoemd" ben om geen kansen meer te
krijgen in een leuk, internationaal bedrijf in een toffe sector en bovendien
nog dicht bij huis! Duimen jullie mee, please?

Update

Op verzoek laat ik nog even weten wat er de laatste tijd allemaal gaande is geweest.

Roos heeft haar 7e vermaanddag achter de rug sedert vorige week. Foto's van die dag moet ik nog op PC krijgen - ze zijn met de nieuwe camera gemaakt, en heb nog geen kaartlezertje of zoiets. Zo valt al snel op dat ik een serieus bleuke ben op vlak van computers, maar bij momenten kan ik het nog verstoppen. :-).

Dit weekend heb ik mezelf op een bezoekje aan de kapper getrakteerd. Vrijdag binnengestapt om een afspraak te vragen, en zaterdagmorgen kon ik om 9u al op de stoel plaatsnemen. De coupe is fris en een flink stuk korter. Beetje waaierig en warrig (maar dat past wel bij mij zeker) en 200% beter dan het uit-model-gegroeide-kapsel waar ik mezelf al een tijdje amper mee durfde te vertonen.

Het nieuwe kapsel kwam geen moment te vroeg want vandaag ben ik gaan solliciteren. Ondanks dagen die best wel eens durven mee te vallen op mijn huidige job, en de betere "band" met de collega's intussen, zijn er nog te veel dingen die me de creeps bezorgen ginder. Dus ik kijk verder uit, en niet alleen in theorie! Ik ben uiteraard niet zinnens om weg te gaan vooraleer ik elders kan beginnen, maar ik kan nog steeds op weekbasis vertrekken met mijn uitzendcontracten.
Vandaag werd ik tijdens het interview wel degelijk op de rooster gelegd. Ik had met het bedrijf afgesproken om tijdens de middagpauze op gesprek te komen (is in Erembodegem gelegen, dus een dikke 10 minuten rijden van op het werk). Was me dat een inquisitie zeg! Gelukkig niet vanhet soort waar ik een onbehaaglijk gevoel bij kreeg zoals bij sommige van mijn vorige sollicitaties in een niet al te ver verleden, maar toch van kaliber. Alle details tot in de puntjes vertellen, elke reden van vertrek volledig uit de doeken doen. Ik zal nóg eens nadenken over enkele ervaringen samenbundelen op mijn CV - kwestie van het beknopt te houden. Anderhalf uur later stapte ik buiten. Correctie, rende ik naar buiten, want ik was al een half uur later dan mijn - uitzonderlijk langere - pauze officeel mag duren in ambtenaarland. In de auto dan nog de gebruikelijke bedenkingen van "ik had dàt of dàt moeten zeggen, of dat zo uitleggen", maar ja, ik ben nu eenmaal naïef en te eerlijk, en bij inquisities vind ik het heel moeilijk om een nog-steeds-de- waarheid-maar-vooraf-ingestudeerd-dan-wel-mooier-klinkend-verhaal op te dissen.
Soit, om 14u was ik terug op post op kantoor; ze hadden nog geen politie, brandweer of ambulance gebeld. Vraag me zelfs af of ze de wel serieuze rek in mijn vrije tijd gemerkt hebben. Misschien heeft ieder er wel het zijne van gedacht, so be it, I'm a rebel. :-). Zo eentje die deze week al haar uren braafjes inhaalt...

De Profeet

Je kinderen zijn je kinderen niet.
Zij zijn de zonen en dochters van
’s levens hunkering naar zichzelf.
Zij komen door je, maar zijn niet van je,
en hoewel zij bij je zijn, behoren ze je niet toe.
Je mag hun je liefde geven,
maar niet je gedachten,
want zij hebben hun eigen gedachten.
Je mag hun lichaam huisvesten,
maar niet hun ziel,
want hun ziel toeft in het huis van morgen,
dat je niet bezoeken kunt,
zelfs niet in je dromen.
Je mag trachten hun gelijk te worden,
maar tracht niet hen aan je gelijk te maken.
Jullie zijn de bogen, waarmee je kinderen
als levende pijlen worden weggeschoten.
Laat het gebogen worden door de hand
van de boogschutter een vreugde voor je zijn.

Khalil Gibran De Profeet

Uitzieken

Voorbije weekend hebben de dokters veel aan ons verdiend. Vrijdagavond ben ik langsgeweest bij de huisarts om bloedonderzoek te bespreken. Er bleek zwaar ijzertekort uit (en dàt in de context van werken voor een doe-het-zelf winkel LOL). Ik heb tabletten voorgeschreven gekregen om dat gehalte wat op te krikken, en moet nu even tot rust komen (daarom ben ik thuis tot woensdag). Hopelijk ben ik tegen dan alweer fris als een hoentje te noemen, zonder snotneus en dichtzittend hoofd.Verder kreeg ik de “raad” om te stoppen met borstvoeding. Full time werken in combinatie met het voeden van een baby lijkt haar geen haalbare kaart. Het is een feit dat het lichamelijk wel zijn weerslag heeft (dat ijzer is een teken aan de wand, ondanks het feit dat ik steeds braaf mijn vitamientjes ben blijven innemen en op mijn voeding let), maar ze heeft er nu ook nog eens de aandacht op gevestigd dat die emotionele band ook sterker blijft (daar deden we het toch voor?) en de hormoonhuishouding bijgevolg roet in het eten gooit op vlak van concentratie op andere zaken (dàt zou het wel eens kunnen zijn, zie vorige baaldag-post). Ik heb het alleen heel moeilijk om ook effectief af te bouwen. Ik geniet er nog steeds van, en Roos ook mag ik hopen. Hoe langer ze borstvoeding krijgt, hoe meer weerstand en hoe minder vaak of minder lang ziek later. We bekijken het eens op lange termijn, nietwaar? Ik ben er dus nog niet uit. Het is “onomkeerbaar”, en daarom rek ik het liever zo lang mogelijk.

Het is natuurlijk wel frustrerend als je dat allemaal doet om de weerstand van je kind op te bouwen, en ze dan tóch ziek wordt. (Koorts heeft ze niet, dus dat is toch, naar weerstand toe, een goed teken).Dit weekend zijn we dus óók bij de kinderarts geweest. Roos heeft “laryngitis” en het begin van ooronsteking. Medicijntjes trouw genomen, bedje beetje hoger gezet en wat ononderbroken nachtrust heeft tot nu toe al wonderen gedaan. Vanmorgen heb ik ze hoe dan ook naar de kribbe gebracht – daar wordt ze momenteel toch beter verzorgd dan hier thuis waar ik wat in de zetel hang en waar mijn dut- of rustmomenten niet overeenkomen met de hare.
Op naar beterschap!

Roos is ziekjes.
Dinsdag heb ik ze met bijna 39° koorts uit de crèche mee naar huis genomen.
Met één Perdolan was het koortseuvel verholpen, maar ze heeft een stevige hoest te pakken. Als je niet kijkt, zou je zelfs denken dat een volwassene aan het hoesten is... De dokter kon niet meer doen dan een eucalyptus-zetpil voorschrijven. Morgen ga ik opnieuw, naar de kinderarts. Wonderen kunnen ze ook niet doen natuurlijk, het zal een kwestie van uitzieken zijn. Ik wil wél weten wat kan en mag om dat proces een beetje te versnellen.
Ik moet daarvoor mezelf ook verzorgen. Heb mijn tweede verkoudheid vast op 2 weken tijd. Ik dacht eventjes dat ik ervan af was, maar dat blijkt niet het geval. Met verminderde weerstand en ijzertekort van mijnentwege riskeren we elkaar steeds aan te blijven steken. Werk aan de winkel dus: zetelliggen en dafalgan slikken.