Vlaams geboortecijfer blijft stijgen

Vlaams geboortecijfer blijft stijgen
Tekort aan kinderopvang wordt steeds prangender


BRUSSEL - Voor het vierde jaar op rij zijn er vorig jaar meer kinderen geboren in Vlaanderen. Volgens cijfers van Kind & Gezin werden in 2006 66.747 kinderen geboren, een stijging van 2,4 procent ten opzichte van 2005.Door de voortdurende stijging van het geboortecijfer wordt het probleem van het tekort aan plaatsen in de kinderopvang alsmaar prangender. 'Zelfs met de grote inspanningen van de voorbije jaren kunnen we het ritme van de geboortes niet volgen', zegt Lieven Vandenberghe, afscheidnemend administrateur-generaal van Kind & Gezin. Op drie jaar tijd is het aantal kinderen onder de 3 jaar namelijk gestegen met 11.000. De Vlaamse regering heeft vooropgesteld om deze legislatuur 5.000 plaatsen bij te creëren in de kinderopvang, wat dus niet voldoende blijkt te zijn.
wle

Bemerkingen:
- Roos is eentje van die 66747 ukjes met geboortejaar 2006.
- Zijn wij effe blij dat we het plaatsje in de kribbe toch maar hebben!
- Vlaanderen kweekt gelijk konijnen :-).

Best of reclame

In Cannes heeft het reclamefestival enkele laureaten opgeleverd.

De winnaar van de Grand Prix (feelgood for the ladies) en een greep uit de andere winnende spotjes is hier raadpleegbaar via De Standaard (sorry, posting lukte niet en gaf steeds een verkeerd filmpje).

Een goeike in Belgische regie.

Beklijvend.

De kaap...

van de honderdste bezoeker is inmiddels overschreden...! (toch die kaap van sedert mijn counter geïnstalleerd is :-) )
Jubilee!!!!

Interne(t)rd

Help!
Ik heb internet-assistentie nodig!
Mijn dagelijks terugkerende activiteiten met dit supermedium beperken zich tot: mijn e-mails lezen en sturen (zowel privé als professioneel), blogverkeer bijhouden, webdagboeken lezen (en af en toe becommentariëren), de krant lezen, mijn bankzaken beheren en eens iets specifieks opzoeken (meestal via Google).
Als ik weet waarnaar ik zoek en het dus ook zo kan benoemen, vind ik doorgaans makkelijk genoeg mijn weg. Maar zomaar surfen om te surfen en van de ene site door te klikken naar de andere, pffffff, dat gaat me eigenlijk niet af... Weinig geduld weetjewel. Je komt zoveel brol tegen onderweg.
Vandaar deze oproep (en ik hoop op een pak reacties): welke websites – en die kunnen over uiteenlopende onderwerpen gaan - vinden jullie interessant genoeg om de tip door te spelen aan iemand anders?? (in casu: mij en mijn lezers) (en laat het ons proper houden alsjeblief, er lezen misschien kindertjens mee)

Wat ruist er door het struikgewas?

Bij het ter perse gaan van dit artikel was "het geluid" van Q-music nog niet geraden. Meer dan 65000€ is er intussen te winnen ALS je weet wat het mysterieuze geluid is dat ze al honderden keren door de speakers van je radio hebben laten galmen (en ook op de site raadpleegbaar is voor degenen die er niet genoeg van kunnen krijgen en ALS je toevallig de honderdste sms'er van dat uur bent.
Ik heb al enkele keren geprobeerd mee te doen, maar je moet het toch verdorie goed kunnen passen om die f**ing honderste te zijn... Misschien, wie zal het zeggen, ben ik steeds nummer 99 of 101?? Of even goed nummer 2365. Of 87421? En dan wordt het een tikje belachelijk.
Als er geld te verdienen valt, speelt Vlaanderen mee. Dus ikke ook, want ik weet ook wel een bestemming voor die euro's.
Maar het begint te frustreren als je zelfs je gokje niet mag wagen. En als dan binnen enkele uren, dagen of weken de gelukkige zijn idee over het geluid verwoordt, en ik herken het als mijn gedacht-waarmee-ik-al-weken-rondloop, dan ga ik eens heel hard roepen denk ik.

*Pruil*
*Snik*.

Beleefd bloggen

Vandaag las ik iets opmerkelijks in de krant.
U weze gewaarschuwd :-). (ikzelf moet opletten voor punt 2. LOL.)


Schuttingtaal in blogs aan banden gelegd
Deze week zijn de eerste richtlijnen voorgesteld die misplaatste commentaren moeten weren van blogs. Het initiatief gaat uit van Tim O'Reilly, uitvinder van Web 2.0, en Jimmy Wales, de bedenker van de internetencyclopedie Wikipedia. De regels moeten het concept 'beschaafdheid' in de blogsfeer introduceren.,,We proberen met het zespuntenplan het hoofd te bieden aan de overvloed van misplaatste commentaren op het web, zonder de vrije geest van het medium aan te vallen,, leggen beide internetpioniers uit. ,,Er is geen enkele reden waarom we gesprekken die we niet in onze huiskamer zouden dulden, online moeten goedkeuren.,Punt één van het zespuntenplan zegt dat iedereen die de richtlijnen ondertekent, zichzelf verplicht onaanvaardbare reacties te verwijderen van zijn blog. Dat betekent: alles wat als kwetsend, onwaar of misplaatst wordt ervaren, of reacties die het auteurs- of privacyrecht schenden. Ook anonieme posts moeten verwijderd worden. Elk commentaar moet vergezeld zijn van een erkend e-mailadres, zelfs als de reactie onder een pseudoniem gepost werd. Punt zes moedigt bloggers aan smerige commentaren te negeren. ,,Vecht nooit met een varken,, luidt het advies. ,,Jullie worden beiden vuil, maar het varken houdt ervan., Een speciaal kenteken moet 'beschaafde blogs' die de richtlijnen erkennen, onderscheiden van andere. De voorgestelde gedragscode lokt nu al veel tegenstrijdige reacties uit onder de bloggers.
Hieronder de zes richtlijnen:
1. Neem verantwoordelijkheid op voor uw eigen woorden en voor de commentaren die u op uw blog toestaat.
2. Zeg niets online dat u niet in het openbaar zou zeggen.
3. Richt u persoonlijk tot een andere blogger alvorens uw commentaar openbaar te maken.
4. Als u gelooft dat iemand oneerlijk aangevallen wordt, onderneemt u actie.
5. Sta geen anonieme commentaren toe.
6. Negeer smerige medebloggers. (jho)

Mode, stijl en oude gewoonten

Ik heb een mailtje gestuurd naar V-team op Vitaya. Dat is een programma waarin mensen een stijl-switch ondergaan met de hulp van ervaren (ahum, hoop ik toch) stylistes. Ik ben eens nieuwsgierig of ze me een hopeloos genoeg geval gaan vinden :-).

Het op TV moeten komen is een spijtige voorwaarde... Mijn doel is eigenlijk wat tips à la Trinny&Susannah oprapen. Ik vind het immers heel erg moeilijk om me juist te kleden volgens de gelegenheid en om de kleren te vinden (of te kiezen) die qua kleur en qua snit het beste bij me passen. In Trinny& Susannah’s boeken lijkt het allemaal simpel, maar ik vind het aartsmoeilijk. Vandaar dus: call in the professionals!
Er bestaan stylistes die dit – zonder de televisie ertussen – als broodwinning doen, en die kan je inhuren om er wat “lessen” bij te volgen, maar uiteindelijk moet je er (kleren nog niet inbegrepen) al vrij veel geld voor neertellen. En sta je er weer alleen voor als het op de kleren kopen aankomt. Eigenlijk zouden winkels een shopping assistent moeten inhuren voor hun onbehouwen klanten, waartoe ik mezelf ook reken.

De eerste stap naar make-over heb ik weliswaar zelf al gezet.
Vrijdag ben ik naar de kapper gegaan voor een ‘frisse’ coupe. De clue tot actie komt er doorgaans wanneer mijn haar tegen mijn voorhoofd plakt en er helemaal niks meer van model in te krijgen valt. En nu, na het knippen, moet het een beetje bijgroeien om goed te zijn :-). Ik ga dan zelf nog wel eens met henna in de weer, om een duidelijker statement m.b.t. mijn haar als zijnde uiting van mijn persoonlijkheid te maken.
Maar waar het haar terug uit model waait of uiteindelijk groeit, heb ik een blijvertje: oorbellen. Toen ik een jaar of 15 was, waren oorbellen en de verschillende vormen en kleuren waarin die konden voorkomen, mijn favoriete collector’s items. Zeer regelmatig kwamen er dan ook nieuwe exemplaren bij. (Die in de loop van de tijd ergens kwijtgeraakt zijn). Ik had het weliswaar opgegeven om die elke dag aan en uit te doen, dus heb ik jarenlang met dezelfde saaie roestvrij stalen knopjes in mijn oren rondgelopen.
Ondertussen heb ik weer een hele collectie slingerende, kletterende en zwierende oorbellen aangelegd. Ik beschouw ze opnieuw, terug van weggeweest, als deel van mijn garderobe die elke ochtend overhoop gehaald wordt. Zo makkelijk pik je oude gewoonten dus terug op.


Stijl is wat duurzaam is, als kwaliteit en mode vergeten zijn.
Maurice Roelants

Heroes

De serie Heroes al gezien? Iets vre-se-lijk intrigerends vind ik dat!
Ik ben naar de reeks beginnen te kijken omwille van alle reclame die er vooraf over gemaakt was; vooral het feit dat de pilootaflevering in de VS een record aantal kijkers had gelokt, vond ik enigszins uitnodigend.
Wel, VT4 zendt elke maandag 2 afleveringen uit, en kijken is dus zooooo verslavend!
De reeks is een soort science-fiction verhaal (en ik geef toe: in principe ben ik daar eigenlijk niet zo voor te vinden) dat - als we dan toch gaan vergelijken - ergens het midden houdt tussen Desperate Housewives en Lost. Desperate Housewives omwille van de intriges en de vraagstukken, Lost omwille van het "ontdekkingsverhaal". En elke aflevering eindigt met een cliffhanger van formaat!
Het opzet:
Enkele mensen ontdekken ongeveer tegelijkertijd (maar zonder ze het van elkaar weten) dat ze een bepaalde speciale 'gave' hebben. Ze worstelen er weliswaar mee om hiermee om te leren gaan. Voorbeelden: kunnen vliegen, de toekomst kunnen schilderen, lichamelijk onschendbaar zijn, door muren kunnen lopen... Elke gave heeft eigenlijk een genetische oorzaak - de rode draad in de serie is een gewone sterveling, Dr. Suresh, een professor in genetica, die het werk van zijn vader probeert af te maken. Wanneer de heroes hun krachten bundelen, kunnen ze de wereld van de ondergang redden. Ze hebben immers een gezamenlijke vijand en deze elementen vormen het onderliggend gegeven. Er duikt altijd wel weer een bad guy op vanuit een onverwachte hoek, maar telkens lijkt ook de oplossing van de onderliggende puzzel dichterbij te komen.
Ondertussen zijn aflevering 5 en 6 al uitgezonden - wie nog niet gekeken heeft, kan dan misschien via digitale televisie (of nadien op dvd) zijn "schade" inhalen. En voor de duidelijkheid: het is de moeite!

Beklijvend

Een van mijn collega's was eens aan het vertellen geweest over een boek dat ze had gelezen, Fatwa. Gisteren had ze het meegebracht naar het werk.
Ik ben beginnen lezen - de eerste bladzijden, je weet hoe dat gaat, om de sfeer van het boek te proeven en te voelen bij jezelf of het smaakt naar meer. Wel, wat vrijblijvend begon heeft me niet meer los gelaten. Het greep me recht naar de keel, en ik heb het in één ruk uitgelezen. (*)
Het betreft een waargebeurd verhaal. De drieëntwintigjarige Engelse Jacky wordt tijdens een reis naar Egypte halsoverkop verliefd op een knappe local boy, met wie ze binnen de tien dagen trouwt. De plaatselijke en culturele (lees: islamitische) gewoontes kent ze niet, maar leert ze al doende. Ze gaat bij hem thuis inwonen, maar de ware aard van het beestje komt bovendrijven. De charismatische en romantische liefde met wie ze getrouwd was, ontpopt zich al snel tot een bruut. Als moeder ervaart ze de onvoorwaardelijke liefde voor haar kinderen, met wie ze uiteindelijk terug naar Engeland probeert te vluchten.
Het beklijft je echt, je ziet alles zo voor je als in een film. Ik moest onwillekeurig denken aan de Canvas-interviews op zondagavond, Moslima's, waarbij er een - gedeeltelijk - ander beeld geschetst wordt van de islam en de gebruiken daaromtrent. Wat is de regel en wat is de uitzondering? Of bestaat er nog een versie "naar eigen goeddunken"?
De onderdanigheid van de vrouwen, is dat iets wat ze uit zichzelf zijn, of wordt het hun opgelegd? En wordt het ze dan opgelegd voor hun bescherming of uit machtsmisbruik?
Ik probeer objectief te blijven omdat ik de islam als godsdienst niet ken, maar verhalen zoals deze maken het soms wel moeilijk om the bigger picture te willen leren kennen.


(*)For the record: nee, ik had geen dag vrijaf. Er was alleen nog minder te doen dan anders. Dat lmigt niet aan mezelf, mijn collega's hadden er ook mee te kampen. We hopen dat er gauw terug meer werk zal zijn, en dat het ons allemaal dan voldoende lang kan bezig houden.

Roos danst

Het "bijna cult-liedje" van Amy Winehouse, Rehab ["They're trying to make me go to rehab I say no no no" etc] is een topper bij Roos. Ze zal iets hebben met de sixties, zeker? De sound van deze muziek doet immers zéér sterk denken aan die van de jaren zestig. Zou zou uit een of andere film kunnen komen - wijzelf kunnen uiteraard niet uit live ervaring spreken. Klik gerust op de link, boxen op "ON" uiteraard, om eens te luisteren...
Papa heeft de CD gekocht en laat dit eerste nummer geregeld door het huis loeien, en de pamper met bips erin beweegt als volleerd op en neer. De stoel of het andere voorwerp waaraan Roos zich net dan vasthoudt moet uiteraard meedoen... Ik kijk er naar uit dat ze zich onze living als dansvloer zal eigen maken. Echt schattig en grappig!
Wanneer ik een geroutineerd gebruiker zal zijn van de videocamera en van een manier om de gemaakte filmpjes op het web te zetten, kunnen jullie meegenieten. (maw, nog eventjes geduld. hihi. )

Leuke zaterdag

Gisteren was er nog eens een familie-opstelling. Het was de tweede keer dat ik op dergelijk iets aanwezig was, en het was alweer een boeiende ervaring, waar ik een goed gevoel aan over heb gehouden. De groep was helemaal anders dan de vorige keer (7 op de 11 deelnemers waren mannen, en dat schijnt een zeldzaamheid te zijn), maar toch lijken er telkens weer dezelfde wonderlijke gebeurtenissen plaats te vinden: herkenning van de personen uit jouw dichte omgeving in totaal vreemde mensen die ze representeren, emoties en ont-knopingen van bepaalde issues. And we all have issues.
Ik schreef al eerder over het onderwerp, met een beetje meer uitleg erbij. Die post valt via de F-files terug te vinden onder "Filosofisch overdacht" of via de archiefdoos van december, de post met de titel "Inspirerende ervaring".
Volgende sessie vindt plaats op zondag 11 maart. Wie nieuwsgierig of geïntrigeerd is, wil ik gerust meer informatie geven. Eén ding is zeker, om het met de woorden van mijn zus te zeggen: "Ik heb er het volste vertrouwen in om mensen hier mee naartoe te nemen, want niemand gaat hier buiten met een slechter gevoel dan hoe ze binnengekomen zijn. Wel, integendeel".

De afsluiter van de dag was een beetje uitzonderlijker dan de doorsnee zaterdag het geval is. Mijn schoonbroer doet aan allerlei radiospelletjes mee en wint daarbij geregeld iets. Deze keer had hij tickets voor het Vorst Nationaal-concert van Ozark Henry in de wacht gesleept. Hij was alleen physically challenged om er naartoe te kunnen gaan, dus ik mocht in zijn plaats mijn zus vergezellen. Wel, zo komt ne mens nog eens ergens hè. Ozark Henry is nu niet bepaald een artiest voor wiens muziek ik warm loop, omdat ik het nogal zagerig vind klinken, dat aparte stemgeluid van hem, in combinatie met trage nummers. Maar ik wilde het wel proberen, en uiteindelijk viel het best mee. Ik stond verbaasd over het up-tempo van de meeste van de nummers die hij bracht, en niet minder over zijn ADHD-achtige neigingen op het podium. De uitverkochte zaal was in elk geval overtuigd. En allez, misschien zet ik zijn CD nu eens op.

Blogger - the next generation

Het zal de aandachtige lezer (en kijker) niet zijn ontgaan dat onze blog er enigszins anders uitziet. Het heeft wat voeten in de aarde gehad, maar uiteindelijk heb ik toch de succesvolle switch kunnen maken naar de vergemakkelijkte versie van Blogger.
Omdat ik wel van deze pinky kleurtjes hou, heb ik me niet laten verleiden tot een volledige make-over van de webpagina. Thisaway-rose, zoals de template heet, vind ik heel vrolijk en toepasselijk. Je weet wel... ijzeren bloemen, Roos, en de roze bril waardoor we het leven bekijken (ahum!).
Ik wilde enkele dingen toevoegen en een andere plaats geven op het scherm, dus was ik de help-topic er even bij gaan halen. Daarin werd alles beschreven als “a piece of cake”: gewoon de page elements klikken en slepen. Eeeeuuuuuuhhmmm? Klikken? Verslepen? Totaal niks hiervan terug te vinden! Enkel een lààààng html-script, waarin ik dan bepaalde nieuwe codes kon kopiëren (waar het op neer kwam was: ze op goed geluk tussen een reeks haakjes, punten, vraagtekens en afkortingen zetten). Ondanks het prehistorisch kader lukte het toch om de blog zijn eerste nieuwe look te geven, maar dat is met veel tijd, getuur en gevloek alsook slapeloze nachten gepaard gegaan. In de Help-topic hadden ze beter, zoals bij een bijsluiter, mogelijke bijwerkingen vermeld :-). Niet zo gemakkelijk als ze het deden uitschijnen dus.
Op zoek naar de oorzaak, kwam ik erop uit dat ik (op mijn eigen vraag dan nog – what was I thinking?) via een FTP-server werk. De blog is een onderdeel van de IronFlowers.be site. Het komt er dus op neer dat Telenet de bloghost was in plaats van Blogger, en dit stond Bloggers makkelijke werkwijze zoals beschreven in hun Help-sectie, in de weg. Gelukkig kon dit euvel snel verholpen worden via een simpele klik (alleen eerst effe de button vinden...) binnen de settings.
Nog enkele uurtjes achter de pc later ziet het resultaat er al een beetje meer uit hoe ik het wil. Er zijn nog steeds enkele frullerijtjes (emoticons o.a.) die ik graag zou zien verschijnen, maar dat is dan misschien iets voor een volgende make-over. Tips zijn alvast welkom.

In elk geval kan je nu al makkelijker zoeken naar wat je interesseert dankzij het klassement (The F-files), kan je nog wat weetjes oprapen, en heb je geen excuus meer om al lezend de tijd uit het oog te verliezen. Enne, opgelet, want big brother is counting your visits.

Willy's en Marjetten

Al gezien, de zondagavond op één? Om te brullen van het lachen, gewoon!
De Neveneffecten, het hilarische gezelschap dat samen met Bart De Pauw de gekste sketches uit hun mouw schudt, geweldig zijn ze!
Eentje van vorige week, om het soort humor te illustreren: klik hier. En geluid aan!
Zou dit niet lukken, copy paste volgende link. http://www.youtube.com/watch?v=pVh1VePeMIw

The Da Vinci Code

Vrijdag hebben we The Da Vinci Code op dvd gehuurd en bekeken.
Zowel over het boek als over de film is al veel gezegd en geschreven, dus deze post kan er ook nog wel bij.

Ik heb het boek ondertussen 2 jaar geleden gelezen tijdens een vakantie. Het was op 1 dag uit - verslónden heb ik het gewoon. Zelfs na die tijd herinner ik het me nog vrij goed, en ook heel wat details zijn bijgebleven. En dat was nu mijn probleem. Veel mensen zeggen, wanneer ze een verfilming hebben gezien, dat "het boek beter is dan de film". Wel, ik ga dat ook zeggen. Ik wil natuurlijk de dvd-verkoop en -verhuur niet doen kelderen, vandaar een klein woordje uitleg.
De film is niet slecht, integendeel. Ik denk dat het best wel een spannend avonturenverhaal is voor de niet-Dan-Brown-lezers. Maar ik kende het einde al. En zo is de fun een beetje weg.
Ik heb me dus tijdens het kijken - onbewust - toegelegd op vergelijken met het boek. Het was al eerder de ronde gegaan dat de scenaristen het origineel nauw gevolgd hadden.
Bedenking:
Zou iemand die het boek niet heeft gelezen eigenlijk hebben kunnen volgen? De scenes, flashbacks, geschiedenisbeelden 'ter omkadering' en locaties wisselden elkaar in zodanig een tempo af, dat je er bijna geen adem meer door kreeg.
Vaststellingen:
*Mijn voorstelling van de protagonisten tijdens het lezen, stemden niet overeen met hoe regisseur Ron Howard ze uiteindelijk op scherm heeft gebracht. (Ik zag eerder Harrison Ford in de rol van Robert Langdon dan Tom Hanks - maar dat heeft misschien te maken met het gehalte aan respectievelijk Indiana-Jones en Forrest Gump dat ik associeer met de acteurs in kwestie).
*In het boek krijg je meer achtergrondinformatie, je kan de leuke clues en Da Vinci-trucjes nog eens nalezen als je niet goed mee bent, je hebt de tijd om de "historische" informatie die in het boek gebruikt wordt (en, let's face it, gepopulariseerd wordt) beter op te nemen, en het genot om tot de ontknoping te komen duurt lekker veel langer.

Cinema

Vrijdag ben ik naar de film geweest met Griet. The Devil Wears Prada. Een typische chick flick (alle respect voor de dames die hun mannen wél meegekregen hadden), waar veel fashion en haute couture de revue passeert.
Sommigen hadden zich naar het thema uitgedost, maar ik voelde me nogal slonzig toen ik buitenkwam: in een kleren die ik al de hele dag aanhad, schoenen die enkel makkelijk zitten en verder niks modieus te zeggen hebben, en met het verkeerdje jasje aan omdat dat toevallig dat was wat ik in de haast kon meegrissen. Met een fruitpap-melkvlek van Roos erop.
Ik zou het soms wel willen als in de film of een voor-en-na in Flair: de juiste tips over do's en don'ts en een onbeperkt budget om al dat "moois" aan te schaffen. Geen excuus meer om er casual bij te lopen. ;-).

Belspel

Ooit al eens gekeken naar het belspel? Ik bedoel, echt gekéken (en niet toevallig tegengekomen om dan snel weg te zappen). De beste comedy is er niks tegen!
Uiteraard is het een eer die enkel weggelegd is voor – tijdelijke – thuisblijvers zoals ik die onder het voeden nogal eens de tv durf opzetten.
Uren volbabbelen met weinig reactie en 1000x hetzelfde vertellen maar in andere bewoordingen, chapeau voor de presentatrice. (Waarschijnlijk is er trouwens een goeie reden voor dat ik dit mannelijke presentatoren nog niet heb zien doen, die zouden te rap door hun 2000woorden per dag zitten ;-) )
Ik geef zelfs toe dat ik me al twee keer heb laten verleiden om mee te doen.
Hoe het zover komt? Je krijgt het gewoon op je zenuwen doordat de dame in kwestie je zo zit aan te porren om te bellen, en vraagt je af waarom er niemand die telefoon neemt... Ineens flitst het dan door je hoofd dat je misschien toch de enige bent die gekl genoeg is om te kijken, dus bel je maar. Addertje onder het gras: de lijnen zijn niet “direct” zoals aangegeven op het scherm, maar je moet eigenlijk “geluk” hebben dat die opengaan nét als jij belt.
Welk woord past achter “werk”, was eens de vraag. 8 borden met een woord erachter, en elk juist antwoord was geld waard (500€). Geen reactie? Komop mensen, je doet al zoveel voor alle anderen, dit doe je voor jezelf. Wie kan dat geld niet gebruiken? Jezelf er eens lekker mee verwennen. Het is hier akelig stil, dat vind ik helemaal niet leuk. Komaan, stop die spanningsmuziek, onderbreek me en geef het goeie antwoord. Let vooral goed op de tips die verschijnen. Een van de woorden die we zoeken heeft te maken met een dier. Ondertussen staat ze heftig te gesticuleren, nl wijzen naar de tip, haar oortje op zijn plaats duwen, aangeven dat je móet bellen... Het woord dat we zoeken heeft iets te maken met een dier. Het telefoontje dat dan binnenkomt zegt een logisch antwoord: werkpaard. Ach, jammer jammer, dat is het niet... En dan verschijnt er werk.s op het scherm. Opgelet, werkpaard is al gezegd en dat is het niet. Kijk goed, er komt een tip. Het heeft iets te maken met een rund op vier poten – tja een rund met drie poten is nogal vreemd he? Komaan mensen. En er verschijnt werko. op het scherm. Volgende telefoontje: werkpaard. Ik ben hierna gestopt met kijken.

"Koppen" op één

De zender één zond gisterenavond in Koppen een reportage uit over een Amerikaans homokoppel (mannen) die een vurige kinderwens hadden na 10 jaar samenzijn. Ze wilden via een draagmoeder hun droom in vervulling laten gaan (dus geen adoptie).
De reactie van puriteins Amerika was niet aan de orde, het ging in feite over de twee mannen en hun bij momenten wel zeer emotionele journey.

Via een advertentie op het internet vonden ze een draagmoeder die bereid was hun een kind te baren. Na enkele keren insemineren, 1 miskraam en vele maanden was ze zwanger en beviel uiteindelijk van een gezond dochtertje. (In de aftiteling stond dat ze nog een tweede dochtertje kregen met dezelfde draagmoeder.)
Ik ben er nog efkes niet goed van en heb tweestrijdige gevoelens.
Ik kon zeker sympathie opbrengen voor deze twee mannen, en het was duidelijk dat ze echt een kind wilden en er ook goed voor zouden kunnen zorgen, zowel emotioneel als praktisch. Anderzijds vroeg ik me af of de voortplantingsdrang - in het algemeen -groter is dan de zorg-drang. Adoptie is immers ook een mogelijkheid en zoveel kinderen op de wereld hebben iemand nodig die (beter) voor ze zorgt! Deze mannen wilden zo graag een "eigen" kind, waarvan ze de biologische vader waren, dat daardoor iemand anders om haar eigen vlees en bloed moest afstaan. De moeder had er weliswaar vanaf het begin zelf voor gekozen, en niemand held a gun to her head zoals ze zelf zei. Ze werd er "uiteraard" wel voor betaald, de (in mijn ogen luttele) som van 13000 dollar.
Ik zou het niet kunnen. Zelfs al hecht je je rationeel gezien niet aan het mensje dat in je groeit omdat je contractueel gebonden bent, hoe emotioneel geladen zijn de impact van een zwangerschap en geboorte niet? Some things money cannot buy.

Mama!

Toen Filip en ik gisteren nog eens 't stad ingetrokken zijn (gelukkig net vóór de drasj), heb ik me in 't Kruidvat laten verleiden tot de aanschaf van nog een stukje lectuur. Geen roman, maar een informatief boekje over het eerste jaar van het moederschap, geschreven door Stephanie Lampe.
De ervaring van de zwangerschap, bevalling en de eerste tijd nadien is zo indrukwekkend geweest voor me, dat ik me tegenwoordig maar wat graag verdiep in het onderwerp.

Hieronder heb ik de een stuk van het voorwoord en een stukje van de inleiding overgenomen (S. Lampe, Mama! Alles over je eerste jaar als moeder, Huizen 2006)

[...]
Tot 29 april [2004] had ik elk boek en ieder tijdschrift gelezen dat over baby's en bevallen ging. Ik wist alles over borstvoeding, bevallen, voedselintroductieschema's voor de baby, opvoeding en al wat meer. Ik was alleen even vergeten dat ik er ook nog was. Ik was ook even vergeten dat de geboorte pas het begin is en niet het einde. Tsja, daar vond ik nu geen boeken over, dus hoe kon ik het weten? Bepakt en bezakt in het kraambed, met boeken en een laptop, probeerde ik de schade snel in te halen. Wat doe ik aan die stuwing? Hoe moest ik [uberhaupt zelf kolven? Waarom ben ik drijfnat van het zweet wakker geworden? Om maar wat voorbeeldvragen te noemen. En dat was pas het begin. later volgde de identiteitscrisis, de vele spagaten waar ik in belandde, het vinden van een nieuwe balans. Natuurlijk had ik een verloskundige, een kraamhulp en een (schoon)moeder. Maar ja, ik wilde niet alles vragen, veel vergat ik en 's nachts kwamen er nog meer vragen in me op. Lang leve internet!
Niet elke vrouw wil het moederschap 'maar over haar heen laten komen'. Natuurlijk wil niet iedereen alles weten, zeker niet de minder leuke details en de ingescheurde hechtingentrauma's. Maar er is meer in de kraamperiode en de maanden en jaren die daarop volgen, zaken waarvan het ook goed is om het te weten. Zodat zorgen geen kans krijgen je hoofd te vullen, zodat je sneller herstelt of juist wel aan de bel trekt. Mopperen kan iedereen, daarom koos ik ervoor leven te geven aan dit boek. ik heb geprobeerd om zoveel mogelijk zaken aan de orde te brengen die op je pad kunnen komen als je eenmaal mama bent. En juist op zo'n manier dat het eerlijk is, zonder een blad voor de mond te nemen en zonder het roze wolkenverhaal in stand te houden. Dat wil niet zeggen dat er geen roze wolk is: natuurlijk geniet je van het moederschap en je kleintje en natuurlijk is het moederschap een unieke ervaring. Maar je zit niet op rozen, laten we daar eerlijk over zijn.
[...] (blz. 8)

[...]
Mama's weten niet alles. het is schokkend maar waar. Als het einde van je zwangerschap nadert en al helemaal als je net moeder bent geworden, komt een stortvloed van vragen op je af. Vragen waar je vaak geen antwoord op hebt. Over zaken waar je wel het een en ander over wilt weten. het zijn vragen die je niet altijd even makkelijk stelt. Omdat het een ongemakkelijk onderwerp is, je niet weet aan wie je de vraag moet stellen of omdat je midden in de nacht een antwoord zoekt.
[...](blz.11)


Ik ben nog maar een dertigtal bladzijden ver in het boekje, maar het leest zoals beloofd werd door de schrijfster: luchtig, eerlijk, herkenbaar.
De mama's en bijna mama's die ik ken: lenen is mogelijk indien interesse!
Je kan ook eens piepen op de site www.ikbenmama.nl (voor reacties, recensies enz.)