Levenslang leren

Vanmiddag heb ik een opleiding. Ik ben enkele dagen geleden voor een infosessie naar de VDAB gegaan, omdat ik de intentie had een extra sollicitatietroef te creëren door Spaans als extra taal machtig te zijn. Nederlands, Engels en Frans worden immers nogal snel in één adem genoemd, en ook nogal "for granted" genomen, bij eender welk ander diploma dat je hebt.
Uiteindelijk heb ik nog niet ingetekend op Spaans, maar wel op Nederlands nieuwe spelling. Kan ook wel wat opfrissing gebeuren. De duur van de opleiding is overzichtelijk (twee weken, 's namiddags), maar ik geef toe dat ik het leuker had gevonden op minder tijd maar dan intensiever.
Dat was eigenlijk mijn probleem met Spaans. Je kan de opleiding starten wanneer er plaats is en dat is een systeem dat "open leren" heet. Het betekent dat je in de klaslokalen aanwezig bent en met CD-roms en andere media aan de slag gaat, en op die manier de taal leert of bijwerkt. Er is een leraar, voor korte uitleg, maar die geeft geen les op klassikale wijze. Op zich heb ik daar geen problemen mee, behalve het feit dat mondelingen vaardigheden op deze manier slechts heel sporadisch aan bod kunnen komen. Mijn andere bedenking i.v.m. de VDAB-opleidingen is eigenlijk dat 1/je vaak heel lang op een wachtlijst terechtkomt; 2/je ondertussen verondersteld of zelfs verplicht wordt om actief verder werk te zoeken en te solliciteren; 3/je tegen de tijd dat je opleiding start, de kans erop misschien hebt verkeken o.w.v. die wachtlijst en het werk dat je intussen hebt gevonden (dus, so long, "betere" job); 4/je - als je dit wil vermijden - eigenlijk indirect ontraden wordt om op zoek te gaan naar werk; 5/als je werk gevonden hebt tijdens de opleiding, je ze "kan" (moet?) afbreken om aan de slag te gaan, dus over een mate aan tijdverlies gesproken...!
Allemaal leuk dat ze je willen helpen, en dat de mogelijkheden er zijn, maar er moet mijns inziens toch nog een beetje aan het systeem gesleuteld worden.
Ondertussen oefen ik nog enkele halve dagen op tussen-n en koppeltekens, spendeer ik de andere tijd aan verplaatsingen, interviews en tests, en ben ik eens benieuwd welke superjob er als resultaat hiervan gauw uit de hemel gevallen zal komen.

Roos is 9 maanden

Even lang uit de buik als erin...
Een vreemde gedachte, want deze kleine meid is op zo'n korte tijd een heuse dame geworden, met een eigen sterke wil. Ze wil staan en stappen in plaats van liggen, zitten of kruipen. En wanneer ik haar in de kribbe achterlaat 's morgens tussen haar vriendjes, zwaait ze me vrolijk met één of ander luidruchtig speeltje uit, en lijkt te zeggen "Dàg mama, ik ben hier in mijn element, haast je maar niet per se terug". Of zoiets.
Zo ziet Roos er vandaag, op haar negende vermaanddag, uit.

Goede daad

Mijn buurvrouw, een sympathieke dame van voorbij de tachtig, was al lang niet meer zelf naar de winkel kunnen gaan. Ze is weliswaar nog goed te been, maar de verplaatsing (en het terugkeren mét boodschappen) stelt een probleem.
Ik had haar dus voorgesteld om eens samen te gaan. En vandaag was die dag, dat we na veel regelingen en geleuter erover op voorhand, uiteindelijk toch de baan op gingen.
Nu haast ik me niet per se door de rayons om snel-snel terug buiten te zijn, want ik vind ronddwalen in een winkel wel leuk eigenlijk, zelfs al is 'ie een beetje basic qua inrichting zoals bij de colruyt het geval is. Maar mijn buurvrouw had het wel héél erg naar haar zin "op 't gemakje". De inhoud van elke rayon grondig bestuderen, eentje proeven hier. Het gevonden item scrupuleus doorschrappen op het briefje. Eens goed kijken daar, karretje de doorgang laten versperren, verwarring voelen bij een type bier dat er niet precies uitzag zoals ze het gewend is, en de minutenlange zoektocht naar de bon van 0.10€ bij die fles olie.
We waren twee uur later terug thuis. Ik heb haar spullen uitgeladen en in huis gezet, en ze was heel erg content met het uitstapje. Ik heb dus mijn goede daad voor de dag verricht. Al is het niet iets dat ik op dagelijkse basis zou zien zitten, al heb ik wel een voldaan gevoel erbij. Achteraf dan :-).
Bij mij is het een voormiddag gepasseerd, en zeg nu zelf, wat heb ik anders te doen?

Testing

De bedrijven van tegenwoordig hebben blijkbaar een beetje angst van de mensen die ze riskeren in dienst te nemen, en daarom willen ze zich zekerder laten voelen door datzelfde misschien-eventueel-toekomstig-wouldbe personeel even te laten testen. Onder het motto "Eens checken of wat ze vertellen tijdens dat oh zo goede sollicitatiegesprek wel kan geleverd worden, eens de handtekening onder het contract staat."
Vanochtend had ik zodoende een assessment-sessie (tjonge, wat zijn dat veel s-en!). In Wemmel was het te doen deze keer, en het zou "een halve dag duren".
Wat een geluk dat ik een andere al toegezegde intellectuele activiteit (a.k.a. een vertalingske) gisteren al heb gedaan. Had ik dàt nu nog moeten klaarspelen, dan was er sprake geweest van een overdosis hersenwerk.
Ik was om 8u40 al ter plaatse, mooi op tijd. Eerst kon ik met de klassieker beginnen: de persoonlijkheidstest. Met die stellingen die helemaal niet tot absoluut wel toepasselijk zijn op jezelf (met nog enkele nuances ertussenin). Daarna mocht ik nóg maar een keer mijn verhaal gaan doen tijdens een interview. De dame in kwestie heeft vellen vol neergeschreven, maar of dat positief of negatief is, durf ik niet te zeggen.
De volgende test was een test in planning en organisatie. Een bundeltje documenten bevatte een aantal gegevens, op basis waarvan een concrete personeelsplanning moest opgemaakt worden. Op die manier gingen ze prioriteitsstelling na. En werkwijze tijdsdruk. Binnen de opgelegde termijn was de klus geklaard, en ik vond het eigenlijk nog plezant ook, tot de begeleider een staartje breide aan de oefening... Hij kwam met de mededeling dat - net als in het echte bedrijfsleven - een aantal factoren waren gewijzigd, en er nog extra opdrachten bijgekomen waren, waardoor de planning weer helemaal herwerkt moest worden. Ik denk dat ik me hier alsnog deftig uit gered heb. En alles wat niet deftig was, kon ik nog gaan motiveren op een na-gesprekje. Hum.
De laatste reeks oefeningen was de ergste. Al een beetje moe van alle concentratie, en met een knorrende maag omstreeks 12uur (ik ben uitzonderlijk al op sedert 6uur vanmorgen), kreeg ik nog eens 3 tests voorgeschoteld. Analogieën: ... staat tot paard zoals loeien tot ... , en de oplossing kiezen uit 4 opgegeven antwoorden. Een makkie zeg je? Dit voorbeeld inderdaad wel, maar waar ze in godsnaam al die andere stellingen haalden... ik werd er heel ongemakkelijk van. De tweede oefening was met cijferreeksen die ik moest aanvullen. Bij de derde, met figuren, heb ik de bal volledig mis geslaan vrees ik. Draaierig werd ik van al die driehoeken, cirkels, lijnen en vierkanten en ik ben uit pure miserie gewoon op oplossingen beginnen klikken zonder zelfs nog naar de opgave te kijken. Hierzo was ik het dan ook kotsbeu (pardon my French) waardoor ik niet snel genoeg buiten kon zijn. Ik kreeg nog succeswensen. Gee, thanks!
En zeggen dat ik dit eigenlijk gedaan heb terwijl ik nog aan het nadenken ben over de job in kwestie. Eén ding is zeker: 't zal ook de laatste keer zijn dat ik mezelf dit lap.

Leuke zaterdag

Gisteren was er nog eens een familie-opstelling. Het was de tweede keer dat ik op dergelijk iets aanwezig was, en het was alweer een boeiende ervaring, waar ik een goed gevoel aan over heb gehouden. De groep was helemaal anders dan de vorige keer (7 op de 11 deelnemers waren mannen, en dat schijnt een zeldzaamheid te zijn), maar toch lijken er telkens weer dezelfde wonderlijke gebeurtenissen plaats te vinden: herkenning van de personen uit jouw dichte omgeving in totaal vreemde mensen die ze representeren, emoties en ont-knopingen van bepaalde issues. And we all have issues.
Ik schreef al eerder over het onderwerp, met een beetje meer uitleg erbij. Die post valt via de F-files terug te vinden onder "Filosofisch overdacht" of via de archiefdoos van december, de post met de titel "Inspirerende ervaring".
Volgende sessie vindt plaats op zondag 11 maart. Wie nieuwsgierig of geïntrigeerd is, wil ik gerust meer informatie geven. Eén ding is zeker, om het met de woorden van mijn zus te zeggen: "Ik heb er het volste vertrouwen in om mensen hier mee naartoe te nemen, want niemand gaat hier buiten met een slechter gevoel dan hoe ze binnengekomen zijn. Wel, integendeel".

De afsluiter van de dag was een beetje uitzonderlijker dan de doorsnee zaterdag het geval is. Mijn schoonbroer doet aan allerlei radiospelletjes mee en wint daarbij geregeld iets. Deze keer had hij tickets voor het Vorst Nationaal-concert van Ozark Henry in de wacht gesleept. Hij was alleen physically challenged om er naartoe te kunnen gaan, dus ik mocht in zijn plaats mijn zus vergezellen. Wel, zo komt ne mens nog eens ergens hè. Ozark Henry is nu niet bepaald een artiest voor wiens muziek ik warm loop, omdat ik het nogal zagerig vind klinken, dat aparte stemgeluid van hem, in combinatie met trage nummers. Maar ik wilde het wel proberen, en uiteindelijk viel het best mee. Ik stond verbaasd over het up-tempo van de meeste van de nummers die hij bracht, en niet minder over zijn ADHD-achtige neigingen op het podium. De uitverkochte zaal was in elk geval overtuigd. En allez, misschien zet ik zijn CD nu eens op.

Blogger - the next generation

Het zal de aandachtige lezer (en kijker) niet zijn ontgaan dat onze blog er enigszins anders uitziet. Het heeft wat voeten in de aarde gehad, maar uiteindelijk heb ik toch de succesvolle switch kunnen maken naar de vergemakkelijkte versie van Blogger.
Omdat ik wel van deze pinky kleurtjes hou, heb ik me niet laten verleiden tot een volledige make-over van de webpagina. Thisaway-rose, zoals de template heet, vind ik heel vrolijk en toepasselijk. Je weet wel... ijzeren bloemen, Roos, en de roze bril waardoor we het leven bekijken (ahum!).
Ik wilde enkele dingen toevoegen en een andere plaats geven op het scherm, dus was ik de help-topic er even bij gaan halen. Daarin werd alles beschreven als “a piece of cake”: gewoon de page elements klikken en slepen. Eeeeuuuuuuhhmmm? Klikken? Verslepen? Totaal niks hiervan terug te vinden! Enkel een lààààng html-script, waarin ik dan bepaalde nieuwe codes kon kopiëren (waar het op neer kwam was: ze op goed geluk tussen een reeks haakjes, punten, vraagtekens en afkortingen zetten). Ondanks het prehistorisch kader lukte het toch om de blog zijn eerste nieuwe look te geven, maar dat is met veel tijd, getuur en gevloek alsook slapeloze nachten gepaard gegaan. In de Help-topic hadden ze beter, zoals bij een bijsluiter, mogelijke bijwerkingen vermeld :-). Niet zo gemakkelijk als ze het deden uitschijnen dus.
Op zoek naar de oorzaak, kwam ik erop uit dat ik (op mijn eigen vraag dan nog – what was I thinking?) via een FTP-server werk. De blog is een onderdeel van de IronFlowers.be site. Het komt er dus op neer dat Telenet de bloghost was in plaats van Blogger, en dit stond Bloggers makkelijke werkwijze zoals beschreven in hun Help-sectie, in de weg. Gelukkig kon dit euvel snel verholpen worden via een simpele klik (alleen eerst effe de button vinden...) binnen de settings.
Nog enkele uurtjes achter de pc later ziet het resultaat er al een beetje meer uit hoe ik het wil. Er zijn nog steeds enkele frullerijtjes (emoticons o.a.) die ik graag zou zien verschijnen, maar dat is dan misschien iets voor een volgende make-over. Tips zijn alvast welkom.

In elk geval kan je nu al makkelijker zoeken naar wat je interesseert dankzij het klassement (The F-files), kan je nog wat weetjes oprapen, en heb je geen excuus meer om al lezend de tijd uit het oog te verliezen. Enne, opgelet, want big brother is counting your visits.

Update

Sedert laatste post (en dan tel ik het citaat van gisteren niet mee, dat was filosofisch bladvulsel :-) ) zijn er al een aantal nieuwtjes, waar jullie bij deze een snelle overview van vinden.

1. Roos kruipt! Toen ik haar vrijdag in de kribbe ging ophalen, vertelden ze het me, en ik was aangenaam verrast want had naast verwoede pogingen ertoe nog niet veel mobiliteit kunnen vaststellen. Ze pakt het aan in een legerstijl: plat op de buik en vooruittrekken aan de armen. Zeer grappig om te zien. Wanneer ik het op video kan vastleggen, en ik het filmpje dan ook nog op pc krijg, kunnen jullie meegenieten :).
2. Wim en Griet zijn naar hun nieuwe mooie stek verhuisd. Zaterdag zijn we ze een handje gaan toesteken bij het meubels-sleuren-en-weer-op-hun-plaats-zetten-en-opvullen. Alles is zonder kleerscheuren of andere schade tot een goed einde gebracht. Zij zullen vermoedelijk nog wel wat moeten puzzelen om hun draai te vinden.
Het was een vermoeiende dag, en we waren dan ook stikkapot toen we weer thuis waren. Zaterdagnacht hadden we geen wiegenliedje nodig om als een blok in slaap te vallen.
3. De sollicitaties nemen veel van mijn tijd in beslag tegenwoordig. En het tij is gekeerd: ik word al eens uitgenodigd voor een volgende ronde. Spijtig genoeg is dat vaak voor jobs die ik na het eerste gesprek eigenlijk niet meer zie zitten, om verschillende redenen. Vorige vrijdag had ik twee dingen waaruit ik stante pede moest kiezen. Wat een ellende! De keerzijde van de medaille dus.
4. Er is een nieuwe wereldburger in het Gentse (zie nieuwjaarspost). We waren hem al lang te verwachten... Sylvie - een vriendin van griet die ik op die manier heb leren kennen - is vanmorgen vroeg bevallen van een flinke zoon "Bas".

Citaat van de dag

"Ervaring is niet wat een mens overkomt. Het is wat een mens doet met wat hem overkomt."
- Aldous Huxley Engels schrijver 1894-1963

Winters

Ik loop zonet de trap af en zie door het raam op de overloop dat het sneeuwt!
Het was een week geleden nog lente in de winter, en nu gaat het tedorie winterse neerslag regenen... Better late than never, zeker?

In dubio

Nu niet dat het al concreet is, maar als ik de keuze zou hebben tussen twee jobs...

job1:
lijkt heel interessant (inhoudelijk) (afgaand op job description)
een half uur rijden van thuis
enigszins flexibele uren
vast contract
met een soort "verplicht gevoel" om er lang te blijven (hebben ze tijdens het gesprek op gehamerd)

Job 2:
lijkt inhoudelijk interessant
op 5 minuten van thuis
voor twee maanden (stukje zwangerschapsverlof)
met een misschien-misschien mogelijkheid (een mens kan dromen) dat er intussen een opportuniteit vrijkomt - als het zou meevallen

... welke moet ik dan kiezen????

The end of an era

Ik heb gisteren Roos het laatste potje moedermelk uit de diepvriezer gegeven. Het dateerde van 12 november. ’t Lijkt alsof dat al een eeuwigheid geleden is, een ander leven. Zeker nu ik regelmatig in de kribbe en elders hoor dat “ze zo verandert” en “dat het baby er toch al een beetje vanaf begint te gaan” komt de melancholie al opzetten. Het doet me toch iets, elk “afscheid”. Alhoewel ik gewaarschuwd was dat kinderen krijgen en grootbrengen een constant proces van loslaten is.
Het stoppen met drinken bij mij is tamelijk abrupt gekomen, maar was wel nodig. Ik heb er op dat moment ook niet van wakker gelegen. Dat moet ergens rond de eerste of tweede week van december zijn geweest. Ik was toen al eens ziek geweest, zonder ik eigenlijk genezen was geraakt. Niet echt bevorderlijk voor een energievretende activiteit als borstvoeding. Het kind had trouwens absoluut niet genoeg meer, en ik moest sowieso al aanvullen met flesjes. Een meevaller eigenlijk, dat ik de borstvoeding op dergelijke “natuurlijke” wijze heb kunnen afbouwen: geen stuwing, kwaaltjes of lekken :-). Het unieke gevoel heb ik een beetje gemist achteraf maar... there’s a time for everything, zeker? Nu staat ze dus weeral een stap verder, en drinkt ze net zo vrolijk flesjes tweedeleeftijdsmelk (zou er ook zo iets bestaan als derdeleeftijdsmelk?) Anyway, ze groeit daarvan even goed :-).

Rien

... is de naam van het nieuwe leven dat verwacht was (zie post met nieuwjaarswensen...).
Het is het zoontje van Karolien (de nicht van Filip) en hij werd geboren op 19 januari.
Vandaag zat het geboortekaartje in de bus.

En for the record: ook Mellissa, mijn Oz friend, is intussen mama geworden van een zoontje. Josiah werd geboren op 4 januari.

Schattige boelekes allemaal... toch schoon he.

Bonnen

Makkelijk te kiezen cadeaus (en erg in dezer dagen) zijn de waardebonnen. Ik vind het zelf maar al te eenvoudig om iemand een bon te schenken van zijn of haar favoriete winkel, zeker wanneer ik verder weinig inspiratie heb voor een nuttig/leuk/gewenst/origineel... pakje.
Ik heb zelf al meerdere keren een bon kado gekregen, gaande van een wellness-sessie over parfumerie, restaurant of Ikea. Dergelijke leuke extraatjes komen super van pas, maar bij mij staan ze onder voorwaarden:
1/ eraan denken de bon mee te nemen op het volgende winkelbezoek
2/ me niet laten verleiden tot een aankoop zonder bon, omdat de bon anders zeker blijft liggen
3/ de geldigheidsdatum goed checken en memoriseren! (= allerbelangrijkst. Want een jaar is wél snel voorbij!)
En dat laatste is nu net waar het bij mij fout loopt.
In een vlaag van zuinigheid wil ik - aangezien ik al het voorrecht heb gekregen om zélf mijn kado te kiezen – de bon nuttig besteden en doe ik eerst een “onderzoekje” naar het beste arrangement, parfum of menu. Waar het dan uiteindelijk op uitdraait, is dat ik niet kan kiezen of het uit mijn gedachten gaat om de bon mee te nemen, vooral naar winkels waar ik niet dagelijks langs- of binnenloop. Na één of andere vlaag van opruimwoede, kom ik dan een envelopje tegen, met daarin (dubbele verrassing!) een waardebon voor dit of dat. Met geldigheidsdatum... tot 2 jaar geleden. Mijn poeslieve vraag bij de zaak in kwestie om alsnog omruiling te doen, heeft soms succes, soms niet. En is soms heel erg duur (tot de helft van de waarde van de bon op te leggen...)
Ik vind dat altijd vreselijk erg van mezelf. De folder van Colruyt pluis ik uit op zoek naar bonnetjes van -1€ of –0.50€, maar deze dingen, die zoveel geld waard zijn, liggen soms gewoon in een kast of schuif te vergelen.Uit vergetelheid, of nonchalance, of spaarzaamheid.
Goed voornemen voor 2007: minder zuinig zijn. Of een voorstel indienen (maar waar??) tot afschaffing der geldigheidsdatums.

Fruit na een feestdag

Vijgen lust ik niet, en Pasen moet eigenlijk nog komen, maar toch loop ik wat achter met huidige post. Roos is immers 11 dagen geleden al 8 maanden geworden, en het fotootje stond nog ergens te blinken op de camera zelf, ipv op de pc. Veel excuses uiteraard, want ik weet nog niet precies hoe het systeem van het andere apparaat werkt kwestie van overzetten van foto's, en eigenlijk laten we de andere camera nu een beetje links liggen door de batterijtjes niet meer te vervangen... Soit, bij deze een (beetje wazig, I know) kiekje van Roos op haar 8e vermaanddag. Flinke zware brok - bijna niet meer te betrouwen om in haar relaxke, dus vermoedelijk zal voor de toekomstige foto's een beetje meer creativiteit aan de dag moeten gelegd worden.

Aanpassingsvermogen

... is een van die woorden die je vaak hoort, leest of ‘op je bord krijgt’. Het bestaat ook onder een andere naam, misschien meer gekend: flexibiliteit.
Zo lang het niet gaat over turnoefeningen, heb ik altijd gevonden dat ik wel flexibel was. Go with the flow en dingen bijsturen waar nodig, gee enkel probleem.
Tot Roos er kwam en mij deed (en doet!) inzien dat er nog véél verbetering mogelijk is. Ze probeert me de edele kunst bij te brengen, en is daarbij genadeloos. Ik wil graag een relaxte mama zijn, maar denk dat ik daar hopeloos faal. Ik hoop ooit te voldoen of te slagen voor het examen.

Het frustreert me dat, nét als ik het gevoel heb dat de zaken weer lopen i.p.v. vierkant draaien en er een zeker ritme aanwezig is, Roos haar manier wel weer heeft om alles opnieuw om te gooien.
Ligt het aan de opgedrongen verhalen over routine en structuur en een schuldgevoel als je jezelf daar niet in herkent? (er wordt immers niet bij verteld dat je pogingen tot structureren meermaals in de war worden gestuurd door je kind.)
De frustratie komt wanneer ik dingen veronderstel die Roos dan niet waarmaakt. Het ligt aan mij dus, want zij doet wel haar best.
Soms, bij voorbeeld, slaapt ze een hele middag niet omdat er te veel andere dingen te beleven zijn. Naïef veronderstel ik dan dat er op zijn minst een lange, ongestoorde nachtrust volgt, waar ik dan ook naar uitkijk. Tot ik in het holst van de nacht abrupt door gekrijs uit mijn slaap gerukt word en de daarop volgende uren ook maar hazenslaapjes worden. In de kribbe ligt ze dan overdag wel 2 x 2uur te dommelen...
Wanneer ik ‘s ochtends Roos’ pamper ververs, en toevallig bedenk dat ik nog vóór het flesje haar kleertjes aan kan doen “terwijl ze toch nog content is”, kan je er donder op zeggen dat een deel van de inhoud van het flesje simultaan door de slab heen zelfs op het onderhemdje terechtkomt. Of het kind heeft wekenlang een snotneus en een hoest, en uiteindelijk pluk ik ze met koorts uit de kribbe waarna ik ze bewust een tijdje weghoud van alle virussen en bacteriën om haar wat (letterlijke) ademruimte te geven. De verkoudheid is voorbij, maar na de eerste week terug op de kribbe loopt die neus weer even hard als voordien.
Is ze niet bij me, zet ze haar keel open omdat ze frustrerend genoeg nog niet achter me aan kan komen. Ben ik bij haar, dan speelt ze vrolijk alleen verder met haar speelgoed.
Zucht.
Gelukkig is het des te plezanter om haar evolutie te zien en te kijken naar wat ze vandaag kan dat gisteren nog niet lukte, naar haar vrolijk getater te luisteren en haar stralende lach en glinsterende ogen te zien verschijnen wanneer ze ’s morgens wakker wordt. Gek he, dat maakt het allemaal méér dan de moeite waard.

De kip en de raaf

Ik ben thuis. Of anders gezegd: ik werk niet meer buitenshuis voorlopig. Vandaag gaat mijn tweede week in. Deze informatie is dus weliswaar niet meer superrecent, maar ik moest alles eerst even laten bezinken. Bovendien heb ik heel de voorbije week “schade” ingehaald. Op vlak van shopping (vooral winkels kijken en Roosjes kleerkast updaten), huishoudelijke taken die blijven liggen waren (maar dan nóg...), alles gedaan krijgen zonder rennen-vliegen-haasten en verder ook gewoon leuke dingen doen. En dat maakt een wéreld van verschil, want ik voel me 2000% beter nu. En denk dat het opvalt ook. :-) Deze week probeer ik de positieve trend verder te zetten. Niks haasterigs, maar mijn agenda staat wel al goed gevuld...

Uiteindelijk heb ik bij mijn vorige werkgever de handdoek in de ring gegooid. Ik zag het niet meer zitten om me elke dag naar het werk te moeten slepen en daar dan een hele dag met mijn vingers te zitten draaien. Er is werk genoeg is een uitspraak die ik daar meerdere keren heb gehoord van de baas, maar ik heb ze nergens zo inhoudloos geweten. Als je baas eigenlijk niet kan delegeren en hij aankoper, verkoper, ingenieur, boekhouder, key account manager, HR manager én general manager is, wordt een functie als “aankoper” wel heel leeg, om niet te zeggen overbodig.
Maar goed, dat is een vorig verhaal. Mijn neus staat nu in de richting van de toekomst. Ik ga mijn best doen om een gerichte, positieve maar ook intuïtief goed voelende keuze te maken voor een volgende job. Suggesties zijn welkom.
Enkele brieven (mailtjes) zijn al verstuurd, en sollicitaties zijn er ook al geweest, óók in de schade-inhaal-week. Ik mag zelfs naar een tweede ronde van een high profile functie (allez, ik vind ze toch high profile). Van een oppepper van het zelfvertrouwen gesproken!
Office manager. Klinkt mooi, en dat is het ook op velerlei vlak. Spijtig genoeg vrees ik dat ik in het specifieke bedrijf te veel met mijn neus tussen papieren en vastgekleefd op een stoel ga moeten zitten. En laat dat nu precies zijn wat ik niét meer ambieer.
Toch zijn er andere interessante dingen lopende. Maar ik wil geen twijfelachtige keuzes meer maken, en enkel gaan voor iets waar ik 100% achter sta: “de kip met de gouden eieren”. En dan ben ik misschien hun witte raaf in het kippenhok :-).

The hunt for the brown boots

Vandaag is - oef! - een eind gekomen aan wat een frustrerende zoektocht is geweest. De jacht op bruine laarzen.
Ik ben altijd een beetje achter op modeverschijnselen - meestal kijk ik eerst de kat uit de boom en blijf ik vasthouden aan wat ik altijd al mooi vond. Maar op een gegeven moment kan je niet meer om de kleuren heen die door de mode-industrie opgedrongen worden.
Ik had me nog vóór de solden een rokje gekocht (wat een durf, nietwaar?!) met bruintinten. Alleen, ik had geen schoenen - of beter: laarzen - om daarbij te dragen.
Een beetje rondkijken leverde wel al wat resultaat op, maar ik was niet 100% overtuigd. Nog wat verder rondsnuffelen dus. In december had ik alleen spijtig genoeg weinig gelegenheid of fut om te gaan shoppen. Bezette weekends, ziekte, en dagen die ineens voorbij waren zonder ik er erg in had...
Ineens maar wachten tot de solden dus - dat koopje doen aan verminderde prijs maakt de blijdschap immers des te groter.
Ontelbare winkels verder (ook soms dezelfde, in een naïeve hoop dat ineens alsnog dé laars tussen de collectie zou staan, na een opkuis van het magazijn of iets dergelijks) werd ik alleen maar gefrustreerder. Want ofwel was de kleur niet goed, of mijn maat was eruit (ik ben gezegend met een maatJE 41, hetgeen vroeger wél een voordeel was omdat in die maat de meeste keuze nog overbleef... spijtig genoeg laat de trend tot grotere voeten zich duidelijk voelen in de kunst van het vínden :-) ), of ze zaten niet comfortabel, of ze waren niet mooi, of ze sloten niet aan mijn kuiten aan waardoor ik binnenregen riskeerde, of het prijskaartje representeerde zowat mijn hele jaar-schoenenbudget... Altijd een probleem dus.
Tot vandaag! Ik vond laarzen die perfect waren gewoon. Prima aansluitend, met een klein hakje dus voldoende elegant, supercomfortabel, niet te opzichtig maar wel stijlvol en op de koop toe aan -30%! Geduld en volharding lonen dus tóch...

Op naar Pasen

De kerstmisdecoratie is weer weggeborgen.
Op een manier lijkt het eindejaar heel erg snel voorbij te zijn gegaan. De gebruikelijke periode voor lichtjes, sterretjes, bollen, slingers en bomen is meestal van Sinterklaas tot Driekoningen, makkelijk te onthouden zo. Maar hier is het geen Sinterklaas maar wel Sint Maarten (op11 november al), en voor Driekoningenzangers doen we de deur tijdelijk niet open :-). Geen vastegelegd kader dus.
In ons geval heb ik op een avond, nét de week voor Kerst - dus nog op het nippertje maar zónder traditionele boom, de versieringendoos van de zolder gehaald en in een vlaag van creativiteit (woeha!) een structuur gemaakt van vazen. Verschillende grootten met bollen erin en daar lichtjes tussen gewikkeld. Om de boel een kitscherig tintje te geven, heb ik alles op het tafeltje gedrapeerd met een witte stola. Ja, lach maar :-).
En nu, met de eerste week van januari al achter de rug, zijn we in volle verwachting van een nieuw voorjaar, dus al die kitsch mag weer een jaartje de doos in. Wie er niet genoeg van kan krijgen, een tip: nu is een prima gelegenheid om kerstversiering voor 2007/2008 te kopen - alle winkels doen grote opruim. En eens de koopjes voorbij en de kerstmannen weer naar Lapland verbannen zijn, zullen er al weer snel eieren en hazen in de decoratie-afdelingen staan, op een achtergrond van fris groen, geel en oranje. Ik kijk er naar uit, want zoiets is heel voorjaars en je wordt er onmiddellijk vrolijk van. Elk jaar verlekker ik me aan al die prullaria, zonder ooit te kunnen kiezen of te weten waar of hoe ik dit of dat moet gaan zetten/ophangen... Met een kaal huis tot gevolg. Maar ik volhard, want elk jaar neem ik me voor om er "deze keer" op tijd aan te beginnen, aan de opsmuk van huis en haard. Nog een weekje of twee, en ik ga op jacht naar lentekriebels.

Altijd een beetje reizen...

Gisteren had ik wegens omstandigheden niet de beschikking over onze auto.
Ik moest nog eens naar de dokter en had eigenlijk verondersteld had dat ik nog enkele dagen thuis zou moeten blijven – wegens de besmettelijkheid van een “angine” en het feit dat ik me nog helemaal niet in de haak voelde.
Filip had ik dus met de auto uit werken gestuurd, en ik zou de bus nemen in Welle naar Hofstade. Mits een korte overstap is dat eigenlijk goed te doen, ben ik er op een klein half uurtje, piece of cake. Ik dacht zelfs nog: op deze vlotte manier is bussen eigenlijk wel een leuk alternatief voor de eigen auto – je geraakt immers even snel waar je zijn moet.
Enfin, toen bij de dokter het wachten uiteraard langer had geduurd dan voorzien en ik moest constateren dat ik “terug moest gaan werken”, was het des te pijnlijker om niet effe makkelijk in de auto te kunnen stappen. Het was wel: wachten (in de ijzige kou – tja, niks meer gewoon, zou mijn moeder zeggen) tot de bus ein-de-lijk kwam, dan naar Aalst en ginds nog een keer wachten. Op de andere bus. En het was nog steeds koud. Het wachten duurde ook lekker veel langer deze keer, want ondertussen was het half voormiddag en dan is de busfrequentie lager dan tijdens het spitsuur. Logisch toch? Je kan toch niet veronderstellen dat er nog àndere dingen te doen zijn dan wachten op de bus?
Anyway, ik moest thuis nog boterhammen en zo oppikken, dus deed nog een kleine stop in Welle city, om dan de volgende bus naar Ninove te kunnen nemen.
Wat dacht je, ik zag hem toch wel (te vroeg!!) mooi voor mijn neus voorbijrijden zeker?!
Volgende bus: een uur later. Geen probleem, boterhammen dan maar thuis opgegeten – het was toch al middag. Om een lang verhaal even in te korten: ik was uiteindelijk, met nog een klein stukje te voet te doen, om 13u15 op het werk.
De terugkeer was zelfs nog een grotere giller.
Ik stap naar de halte, zo’n kwartiertje verder dan de werkplek. Ik had online gezien (jaja, De Lijn heeft een mooie site) dat de bus naar Welle ginder om 17u06 zou vertrekken, met aankomst in Welle om 17u38 of zoiets. Goed, het is langer dan ik er normaal over doe, maar daarvoor ga ik geen uren lopen. Groot was mijn verbazing toen de bus, waar ik ruim 10 minuten voor vetrek al op kon gaan zitten – oef, om 17u11 nog moest gaan vertrekken! Jammer dat het donker was, anders was het een leuke sightseeing trip geweest... bij elke halte die de bus extra aandeed en elk ommetje dat hij maakte nét toen ik dacht dat we er bijna waren (“gewoon links in en rechtdoor en we zijn er!!!”), gingen mijn wenkbrauwen meer en meer de gefronste kant op. In Denderleeuw, toen ik uiteindelijk al een beetje herkende waar ik was, stopte de chauffeuse aan het station. In de buurt, dacht ik, niet lang meer nu, nog even volhouden. Tot ze... zich 360°draaide en terug langs Denderleeuw centrum ging om uiteindelijk in Welle aan te komen mits nóg een ommetje. Ik was thuis om 18u15!!! Al bij al heb ik meer tijd op het openbaar vervoer of al wachtend erop doorgebracht, dan effectief op de werkplek. Was vergeten hoe dit was, dus eigenlijk nog a humbling experience.
Kan je geloven dat de grote auto's van De Lijn niet echt meer als eerste in mijn hoofd opkomen als favoriet transportmiddel?

Gelukkig nieuwjaar!

2007 is intussen een feit. Het nieuwe jaar is eigenlijk heel onopgemerkt ons huis binnengeslopen deze keer.
Sedert vorige week woensdag lig ik al in bed/de zetel met een toch wel ernstigere angine dan de dokter deed uitschijnen. Triestig, als je niets kan dan liggen - zelfs niet slapen! De oudejaarplannen voor een kaas-en-wijn bij vrienden hebben we wijselijk opgeborgen, evenals de nieuwjaarsdagplannen waarbij mijn familie hier een natje en een droogje komt nuttigen. OP dat vlak niet veel wilde verhalen te vertellen dus.
Om veel geklaag en gezaag (en ouwe koeien) te vermijden, zal ik maar ineens tot vandaag springen: alles gaat ineens een stuk beter - nog niet 100% (maar erdoor is ook al niet slecht).

Ik ben hééél nieuwsgierig naar wat 2007 zal brengen. Alvast al nieuw leven bij vrienden en familie: 2 bevallingen gepland in de loop van januari, en de bijhorende babybezoekjes zullen me wel een brok in de keel doen krijgen. Donderdag aanstaande (al!) bevalt Mellissa, mijn Australische vriendin, met een keizersnede. Daar spijtig genoeg geen "snel" babybezoekje, maar mentale steun.
Een verhuis of twee, waarbij we ons engageren om de handen uit de mouwen te steken (altijd met bijbedoelingen natuurlijk, kwestie wanneer wij nog eens willen verhuizen...... :-) )
En voorts zullen we wel zien wat de 4 seizoenen brengen.

Gelukkig nieuwjaar!

Kerstwens

We wensen je, voor Kerst en een heel jaar lang: life meetings, verlaging van de benzineprijs, donkere steegjes, pretlichtjes in je ogen, warme sokken als je ’t koud hebt, opgevrolijkte lange autoritten, weekendjes weg, feestjes waar je de voeten onder tafel kan schuiven, warme douches, veel geduld, onzinnige uitvindingen, onbedwingbare binnenpretjes, sneeuwbalgevechten in de tuin, aha-erlebnissen, spannende seks, diepgaande gesprekken, koude chablis, knuffelberen, meer zomers dan winters, succes in je werk, ijsjes met een parasolletje erop, goede gezondheid, inspiratie, het juiste gezelschap op het juiste moment, gniffelingen, fijne vakanties, welgemeende kussen, nachten dat je langzaam in een diepe slaap glijdt met je boek nog open, financiële meevallers, altijd een parkeerplaats wanneer je er één nodig hebt, strandwandelingen bij windkracht 9, een badkamer met prima akoestiek, soulmates, een aardige tandarts, blikken van verstandhouding, kleine poesjes bij de buren, rode zonsondergangen, géén files, verdwenen schuldgevoelens, een buitenhuisje in Zuid-Frankrijk, kronkels, schaterlachen, complimentjes, kalme zee, vreedzame winteravonden met de kaarsjes aan, goede vriend(inn)en, verwennerijtjes, verlaagde mobiele telefoontarieven, luie zondagen, iemand die je op de rug krabt als je er even niet bij kan, lieve collega’s, appeltjes voor de dorst, koude dompelbaden na de derde ronde sauna, waarnemingen van het monster van Loch Ness, superontwikkelde smaakpapillen, de geur van versgemaaid gras, goeie muziek, altijd zijn wie je wil zijn en bent, once-in-a-life- time opportunities, makkelijk te onthouden telefoonnummers, dreams come true, dagelijks een warm welkom, optimisme, dat je gelijk krijgt, glühwein in de winterkou, dat je dokter niet meer weet wie je bent, veel tijd om elke dag leuke dingen te doen, met je blote voeten in dauwbedekte weiden lopen, volledig en onvoorwaardelijk vertrouwen, opheffing van de snelheidslimiet, kussen die naar vanille smaken, belastingteruggaven, mooie herinneringen en nog mooiere vooruitzichten, comfortabele jeansbroeken, een luisterend oor, dat je bed nog warm is als je er weer in stapt na ’s nachts naar toilet te zijn geweest, endorfinekicks, rozige zomeravonden, glunderende kindergezichtjes, onverwachte ontmoetingen met oude bekenden, versgeperst sinaasappelsap, lange dagen op zee met de wind in de zeilen, urenlang geklets, begrip, lavendelolie in een warm bad, onmiskenbaar scherp gehoor, de geur van zelfgebakken brood, een haardvuur met een kleedje ervoor, dat niks stuk gaat, dolce far niente, ontembaar saamhorigheidsgevoel, spinaziesalade met een dressing van geroosterde pijnboompitjes met olijfolie en balsamico-azijn, topavonden in een bruin cafeetje, een hééééééle snelle modem, verhaaltjes voor het slapengaan, wandelingen in het park, geen autopech, vlinders in de buik, déjà-vus, een hele dag door Wim Oosterlinck op de radio, gezellige dineetjes (bij kaarslicht), loterijwinst, relaxerende (schouder)massages, gelach, de CD waar je al zo lang naar zocht aan verlaagde prijs, wolken met een zilveren randje, verse aardbeien van de koude grond, genot van de kleine dingen, meer weekends dan weken, margharita’s met gezellig veel versiersels aan het glas en een rietje, lekkere geurtjes, cadeautjes in glinsterend geschenkpapier met een strikje errond.

Prettige eindejaarsfeesten!

Roos update

De voorbije week was er me eentje...
Maandag moest ik Roos gaan halen op de kribbe met 39°C koorts. De kinderarts, naar wie ik inderhaast gebeld had voor een afspraak, adviseerde me om nog even af te wachten of die koorts zou doorzetten. Dat was dus het geval. Enkele slapeloze nachten (van het gehoest) later, en met een koortsthermometer die nog steeds geen temperaturen onder de 39°C vertoonde, kreeg ik nog eens het advies toch "nog eventjes af te wachten". Koorts van de virale soort houdt normaalgesproken een viertal dagen aan. Donderdagavond had ik sowieso een afspraak bij Kind&Gezin, voor een weging en meting enz, maar eigenlijk mag je daar niet met een ziek kindje naartoe. Die avond was de koorts gelukkig toch al terug richting 38° gegaan, en ben ik toch maar naar de afspraak gegaan. En ineens, gisteren, was het tij gekeerd. Zoals de dokter beloofd/voorspeld had. Geen koorts meer, terug een blos en éindelijk weer een lach die verscheen op dat guitige snoetje!
Nu speelt enkel de hoest (en bijhorende slijmpjes) Roos parten - en ons, kwestie van eens door te kunnen slapen.

Nieuwe maten: 8.200kg en 71cm (de lengte neem ik tegenwoordig wel met een korreltje zout...)

Inspirerende ervaring

Dit weekend heb ik een inspirerend en tegelijk vreemd iets beleefd.
Mijn zus had me uitgenodigd voor een familie-opstelling, o.l.v. een vroegere collega van haar die zich in de materie aan het verdiepen is. Ik had er nog nooit van gehoord, en dacht in de eerste plaats aan een workshop over hoe je een stamboom moet maken of zoiets. Familie heeft er inderdaad wel mee te maken, maar het gaat dieper dan dat, en speelt zich op een ander niveau af.
Het is niet makkelijk uit te leggen, maar ik zal toch een poging doen (alhoewel alle woorden het gebeuren zelf géén eer aandoen, je moet het eigenlijk écht meemaken en beleven).

In de brochure van de begeleiders staat het als volgt verwoord:
Een familie-opstelling is en inzichtgevende en oplossingsgerichte methode. De grondlegger van deze methode, Bert Hellinger, heeft namelijk vastgesteld dat we vaak handelen en denken vanuit een grote loyaliteit aan onze familie zonder dat we ons daar altijd bewust van zijn.
Het gaat om het ontdekken van die onbewuste patronen die de stroom van ons leven belemmeren en het vinden van een oplossing die leidt naar meer levensvreugde.
Via deze methode kan je meer inzicht krijgen in je eigen situatie, levensvragen, ongemakken, problemen, relaties, kinderen, ouders, gezondheid, ... en kijken naar mogelijke oplossingen.
Met behulp van familie-opstellingen kunnen schijnbaar onoplosbare problemen en conflicten zichtbaar gemaakt worden en laten zien waar het probleem eigenlijk is ontstaan. Dat maakt het mogelijk blijvende veranderingen en oplossingen te vinden.
Het is een methode die heel veel indruk maakt op iedere deelnemer. Ze is moeilijk de verwoorden. Je moet het beleven en ervaren!
Voor wie:
- voor iedereen die zichtzelf beter wil leren kennen en groeien
- voor iedereen die meer harmonie wilin relaties, gezin...
- meer inzicht wil krijgen in: zijn leven, ziektes, steeds herhalende patronen, gebeurtenissen...
Opstellingswerk is groepswerk, we hebben een groep nodig van minimum 10 deelnemers.
Tijdens een workshop is er ruimte voor vier tot vijf opstellingen. De andere deelnemers zijn gewoon getuige van wat zich afspeelt, of kunnen uitgenodigd worden om te fungeren als representant. Zowel het getuige zijn als het representant zijn, is een hele ervaring en helpt je te groeien in je bewustzijn.
Door de anderen leer je veel over jezelf.
Je hoeft niets te kunnen, kennen.

Zo’n workshop heb ik dus zaterdag meegemaakt, en die is enorm leerrijk, emotioneel, overdonderend gebleken. Ik kan er nog enkele andere adjectieven achter plaatsen, hoor.
Om het in concretere bewoordingen te (proberen) zeggen:
Een representant is iemand die door de aanbrenger van het probleem gevraagd wordt om iemand te ‘vertolken’. Je gaat dan op een ander niveau (“op het niveau van de ziel”) puur op je gevoel af en verwoordt de gevoelens die een bepaalde situatie, persoon of houding bij jou oproepen. Dat kan gaan van fysieke dingen als buikpijn hebben, zenuwachtig zijn, een warm of koud gevoel hebben, jeuk hebben, tot helemaal niets, of een gevoel dat je iemand wil vastnemen, of je je wil omdraaien, of een bepaald liedje dat net dàn door je hoofd speelt... Je communiceert het en het geeft de begeleiders (en de aanbrenger van het probleem) bepaalde informatie. Door de representanten te verplaatsen en dus in een andere verhouding tov elkaar te zetten en dan hun gevoel te toetsen, kan je inzicht krijgen in waar je probleem zich bevindt. Je bekijkt het immers als toeschouwer. Oplossingen worden niet voorgesteld – bedoeling is dat je je eigen nieuwe inzichten laat bezinken en dan op die manier net dat tikje anders (of niet) in het leven staat, waardoor een oplossing kan doorbreken.

Het klinkt misschien allemaal hokus-pokus of paranormaal, en misschien heeft het er ook een zweem van. De eerste indruk is immers bijna ongeloof alsje het allemaal ziet gebeuren, of als je, als representant, echt wel fysiek dingen voelt en je je via een hogere energie in de plaats kan stellen van mensen die je niet kent of die overleden zijn. En dan is het heel vreemd om de aanbrenger van het probleem bijvoorbeeld achteraf horen te vertellen dat wat je als representant zei, echt wel herkenbaar was als kwam het uit de mond van de persoon die je vertolkte.

Dit was de eerste keer dat ik zoiets zag, beleefde, en – jullie merken het wel - er zo van onder de indruk was. Het zal dus niet de laatste keer zijn dat ik naar een dergelijke workshop ga. Er volgen er nog. Ik heb een aantal mensen in gedachten die hier MISSCHIEN iets aan zouden kunnen hebben, maar ik laat het, na het lezen van deze post, aan henzelf over om daarin een beslissing te nemen.

Papa jarig

Vandaag is Filip jarig. Hij wordt 32 (wat lijkt dàt oud :-) ).
Eigenlijk vind ik dat je verjaardag als extra vakantiedag cadeau zou moeten gedaan worden van de werkgever uit... Spijtig genoeg is dat - nog - niet het geval, en was het dus ook vandaag voor hem weer werken geblazen.
Vanmorgen hebben Roos en ik wel gezongen, en er lag ook een cadeautje op de ontbijtplacemat (dvd van serie 2 Lost), en straks maak ik zijn lievelingskost klaar. Voorts geen bijzondere plannen, misschien is hij van plan te trakteren op de badmintonclub - ik zou het hem eens moeten vragen/opsteken.

Verder "nieuws":

Gedaan met de medicijntjes voor Roos’ verkoudheid! Hopelijk werken ze nog
een beetje voort.
De kleine meid stelt het al stukken beter t.o.v. een week geleden, maar die hoest blijft toch
– weliswaar in mindere mate – hangen. Onze nachtrust wordt geregeld nog
eens verstoord door kuch of reutel. In de kerstvakantie gaat ze 2 weken niet
naar de kribbe – hopelijk heeft het tegen dan al eens goed gevroren zodat we
tegen alle beestjes hasta la vista kunnen zeggen, en is het wegvallen van de
blootstelling aan allerlei virussen en bacteriën genoeg om haar immuunsysteem eventjes een admepauze te gunnen.

Met mezelf gaat het op gezondheidsvlak ook wel beter. Het extra ijzer helpt, maar
het snot en de hoest zijn ook nog niet weg. Geduld hebben zeker?
Emotioneel gezien weer veel te veel te doen: vannacht heb ik nog liggen denken aan mijn sollicitatie van gisteren. Deze dame wilde écht wel alles weten, en ik vraag me af of de dingen die ik heb gezegd niet een verkeerde indruk zouden hebben nagelaten. Ze nemen een
beslissing voor al dan niet een volgend gesprek tegen eind volgende week, en
die tijd lijkt nog lang te zullen duren. Soms vraag ik me af of het niet beter is om hier gewoon te stoppen, en me dan 100% toe te leggen op opnieuw solliciteren (of in het beste geval nog
enkele dagen vakantie/rust voor een nieuwe start) maar die impulsiviteit is er
toch al een beetje uit Ik hoop in elk geval dat enkele verkeerde jobkeuzes die ik in
de voorbije 2 jaar heb gemaakt (maw jobs waar ik maar enkele weken ben
geweest) niet gaan bepalen dat ik nu "gedoemd" ben om geen kansen meer te
krijgen in een leuk, internationaal bedrijf in een toffe sector en bovendien
nog dicht bij huis! Duimen jullie mee, please?

Update

Op verzoek laat ik nog even weten wat er de laatste tijd allemaal gaande is geweest.

Roos heeft haar 7e vermaanddag achter de rug sedert vorige week. Foto's van die dag moet ik nog op PC krijgen - ze zijn met de nieuwe camera gemaakt, en heb nog geen kaartlezertje of zoiets. Zo valt al snel op dat ik een serieus bleuke ben op vlak van computers, maar bij momenten kan ik het nog verstoppen. :-).

Dit weekend heb ik mezelf op een bezoekje aan de kapper getrakteerd. Vrijdag binnengestapt om een afspraak te vragen, en zaterdagmorgen kon ik om 9u al op de stoel plaatsnemen. De coupe is fris en een flink stuk korter. Beetje waaierig en warrig (maar dat past wel bij mij zeker) en 200% beter dan het uit-model-gegroeide-kapsel waar ik mezelf al een tijdje amper mee durfde te vertonen.

Het nieuwe kapsel kwam geen moment te vroeg want vandaag ben ik gaan solliciteren. Ondanks dagen die best wel eens durven mee te vallen op mijn huidige job, en de betere "band" met de collega's intussen, zijn er nog te veel dingen die me de creeps bezorgen ginder. Dus ik kijk verder uit, en niet alleen in theorie! Ik ben uiteraard niet zinnens om weg te gaan vooraleer ik elders kan beginnen, maar ik kan nog steeds op weekbasis vertrekken met mijn uitzendcontracten.
Vandaag werd ik tijdens het interview wel degelijk op de rooster gelegd. Ik had met het bedrijf afgesproken om tijdens de middagpauze op gesprek te komen (is in Erembodegem gelegen, dus een dikke 10 minuten rijden van op het werk). Was me dat een inquisitie zeg! Gelukkig niet vanhet soort waar ik een onbehaaglijk gevoel bij kreeg zoals bij sommige van mijn vorige sollicitaties in een niet al te ver verleden, maar toch van kaliber. Alle details tot in de puntjes vertellen, elke reden van vertrek volledig uit de doeken doen. Ik zal nóg eens nadenken over enkele ervaringen samenbundelen op mijn CV - kwestie van het beknopt te houden. Anderhalf uur later stapte ik buiten. Correctie, rende ik naar buiten, want ik was al een half uur later dan mijn - uitzonderlijk langere - pauze officeel mag duren in ambtenaarland. In de auto dan nog de gebruikelijke bedenkingen van "ik had dàt of dàt moeten zeggen, of dat zo uitleggen", maar ja, ik ben nu eenmaal naïef en te eerlijk, en bij inquisities vind ik het heel moeilijk om een nog-steeds-de- waarheid-maar-vooraf-ingestudeerd-dan-wel-mooier-klinkend-verhaal op te dissen.
Soit, om 14u was ik terug op post op kantoor; ze hadden nog geen politie, brandweer of ambulance gebeld. Vraag me zelfs af of ze de wel serieuze rek in mijn vrije tijd gemerkt hebben. Misschien heeft ieder er wel het zijne van gedacht, so be it, I'm a rebel. :-). Zo eentje die deze week al haar uren braafjes inhaalt...

De Profeet

Je kinderen zijn je kinderen niet.
Zij zijn de zonen en dochters van
’s levens hunkering naar zichzelf.
Zij komen door je, maar zijn niet van je,
en hoewel zij bij je zijn, behoren ze je niet toe.
Je mag hun je liefde geven,
maar niet je gedachten,
want zij hebben hun eigen gedachten.
Je mag hun lichaam huisvesten,
maar niet hun ziel,
want hun ziel toeft in het huis van morgen,
dat je niet bezoeken kunt,
zelfs niet in je dromen.
Je mag trachten hun gelijk te worden,
maar tracht niet hen aan je gelijk te maken.
Jullie zijn de bogen, waarmee je kinderen
als levende pijlen worden weggeschoten.
Laat het gebogen worden door de hand
van de boogschutter een vreugde voor je zijn.

Khalil Gibran De Profeet

Uitzieken

Voorbije weekend hebben de dokters veel aan ons verdiend. Vrijdagavond ben ik langsgeweest bij de huisarts om bloedonderzoek te bespreken. Er bleek zwaar ijzertekort uit (en dàt in de context van werken voor een doe-het-zelf winkel LOL). Ik heb tabletten voorgeschreven gekregen om dat gehalte wat op te krikken, en moet nu even tot rust komen (daarom ben ik thuis tot woensdag). Hopelijk ben ik tegen dan alweer fris als een hoentje te noemen, zonder snotneus en dichtzittend hoofd.Verder kreeg ik de “raad” om te stoppen met borstvoeding. Full time werken in combinatie met het voeden van een baby lijkt haar geen haalbare kaart. Het is een feit dat het lichamelijk wel zijn weerslag heeft (dat ijzer is een teken aan de wand, ondanks het feit dat ik steeds braaf mijn vitamientjes ben blijven innemen en op mijn voeding let), maar ze heeft er nu ook nog eens de aandacht op gevestigd dat die emotionele band ook sterker blijft (daar deden we het toch voor?) en de hormoonhuishouding bijgevolg roet in het eten gooit op vlak van concentratie op andere zaken (dàt zou het wel eens kunnen zijn, zie vorige baaldag-post). Ik heb het alleen heel moeilijk om ook effectief af te bouwen. Ik geniet er nog steeds van, en Roos ook mag ik hopen. Hoe langer ze borstvoeding krijgt, hoe meer weerstand en hoe minder vaak of minder lang ziek later. We bekijken het eens op lange termijn, nietwaar? Ik ben er dus nog niet uit. Het is “onomkeerbaar”, en daarom rek ik het liever zo lang mogelijk.

Het is natuurlijk wel frustrerend als je dat allemaal doet om de weerstand van je kind op te bouwen, en ze dan tóch ziek wordt. (Koorts heeft ze niet, dus dat is toch, naar weerstand toe, een goed teken).Dit weekend zijn we dus óók bij de kinderarts geweest. Roos heeft “laryngitis” en het begin van ooronsteking. Medicijntjes trouw genomen, bedje beetje hoger gezet en wat ononderbroken nachtrust heeft tot nu toe al wonderen gedaan. Vanmorgen heb ik ze hoe dan ook naar de kribbe gebracht – daar wordt ze momenteel toch beter verzorgd dan hier thuis waar ik wat in de zetel hang en waar mijn dut- of rustmomenten niet overeenkomen met de hare.
Op naar beterschap!

Roos is ziekjes.
Dinsdag heb ik ze met bijna 39° koorts uit de crèche mee naar huis genomen.
Met één Perdolan was het koortseuvel verholpen, maar ze heeft een stevige hoest te pakken. Als je niet kijkt, zou je zelfs denken dat een volwassene aan het hoesten is... De dokter kon niet meer doen dan een eucalyptus-zetpil voorschrijven. Morgen ga ik opnieuw, naar de kinderarts. Wonderen kunnen ze ook niet doen natuurlijk, het zal een kwestie van uitzieken zijn. Ik wil wél weten wat kan en mag om dat proces een beetje te versnellen.
Ik moet daarvoor mezelf ook verzorgen. Heb mijn tweede verkoudheid vast op 2 weken tijd. Ik dacht eventjes dat ik ervan af was, maar dat blijkt niet het geval. Met verminderde weerstand en ijzertekort van mijnentwege riskeren we elkaar steeds aan te blijven steken. Werk aan de winkel dus: zetelliggen en dafalgan slikken.

Vandaag had ik een serieuze baaldag. Vorige vrijdag ben ik voor een gesprek bij de baas geroepen - hij wou weten hoe het was, en hoe ik het nu vond op het werk, nu de derde week ten einde was.
Op een vrijdagavond ben ik niet meer direct te noemen (as if I ever am), dus ik heb voorzichtig enkele van mijn bedenkingen verwoord. Hij is er dan in filosofische bewoordingen op ingegaan maar tegelijk heel vaag gebleven. In zijn stelling "probeer met een open geest naar de job en alle aspecten ervan te kijken, en dompel je erin onder, om de kennis errond op te doen en het op die manier interessant te maken en te houden" kon ik me nog het meeste vinden. Ik heb dat waarschijnlijkde voorbije tijd te weinig gedaan.
Hij heeft alsnog zijn getrouwe metgezel - een dame die al 26jaar in de firma werkt en het reilen en zeilen daar als haar broekzak kent - gelast om "nog eens te horen" omdat hij bij het gesprek vrijdag het gevoel kreeg dat er iets wrong. Nog steeds ben ik, ook tegenover deze dame, voorzichtig gebleven in mijn uitspraken - ik wil immers niet alle bruggen achter mij opblazen. De conclusie was: ik heb te weinig werk. En dat is wel zo. De remedie: werk bijgeven. Ik kreeg op de zoveelste vergadering zonder pardon een aantal extra taken toegeschoven. Normaliter zou ik hiervoor staan springen, maar deze keer had het een averechts effect; ik voelde me letterlijk bedolven onder een berg papier en zaken waar ik nog steeds niet de minste voeling mee heb (ik bedoel, compressoren en zonnetenten zeg!). Ik heb geen vat op waarmee ik bezig ben, dus het interesseert me niet. En omgekeerd. Me concentreren om dingen in me op te nemen lukt me evenmin. De fut is zoek.
Ik ben me aan het afvragen of het nu werkelijk de job is die ik niet graag doe (met af en toe weilswaar een momentje van hoop; een gevoel van verwezenlijking doet immers zweven), of ik het verder moet gaan zoeken. Misschien is er meer aan de hand. Al weet ik zelf niet goed wat dan.
Mahatma Ghandi heeft eens iets moois gezegd:
Als je doet wat je leuk vindt, hoef je nooit te werken.
Mooi verwoord, moeilijk in de praktijk om te zetten.

Roos update

Deze week was de dokter in het kinderdagverblijf langsgeweest. Dat gebeurt 2x per maand (tot het einde van het jaar, want dan wordt de subsidiekraan dichtgedraaid) en de verzorgster had gevraagd of ze "Roos mocht laten zien". Geen probleem, het was al een 5-tal weken geleden dat ik laatst naar K&G was geweest, en de volgende afspraak is pas eind december.
Er zat op het einde van de dag een papiertje bij haar heen-en weer boekje met de nieuwe maten, die ik jullie niet wil onthouden - kwestie van de statistieken goed up to date te houden:
Lengte: 68cm (de aandachtige en goed-onthoudende lezer zal merken dat ze een centimeter gekrompen is :-) )
Gewicht: 7.800kg (bijna klaar voor volgende maat Huggies!)
Hoofdomtrek: 45.5cm (ze heeft duidelijk de hersencapaciteit om veel bij te leren, o.a. hoe je flink moet zitten. Check!)

Eens nieuwsgierig of ze nog gaat krimpen eigenlijk...

Enquête

Ik heb net iets grappigs meegemaakt.
Een dame was komen aanbellen - ik was net in de badkamer en heb het "bezoek" enkel en alleen gehoord omdat de honden kabaal maakten. Ze vroeg of ze "een kwartiertje van mijn tijd mocht om enkele vragen te stellen over tevredenheid over banken" Ik wist niet dat dat nog gedaan werd, enquêtes van deur tot deur.
Mijn eerste reactie was een zacht protest in de trant van "ik ben me aan het klaarmaken, moet mijn dochter nog eten geven, want moet om zeven uur ergens zijn..." - allemaal waar! - , maar ze verzekerde me dat het maar een kwartiertje zou duren. En ik heb ze dan binnengelaten.
Ik kreeg een hele resem vragen afgevuurd over mijn bank(en) en hoe tevreden ik erover was en voor welke dienstverlening ik een beroep deed op hen, en welke banken ik allemaal kende... The usual stuff I guess.

Het grappige was: wat ik van de dame te weten ben gekomen - zonder te vragen! - is hallucinant. Note the details (ik vind ze niet uit):
Haar man is ziek, heeft net twee en een halve maand in Antwerpen in het ziekenhuis gelegen.
Ze kennen elkaar 32 jaar, zijn volgende maand 26 jaar getrouwd, ze was 16 toen hij haar lief was (de berekening naar haar leeftijd heb ik dan zelf gedaan). De echtgenoot was vroeger militair, ze hebben nog in Duitsland gewoond. Omdat ze ginder toch niet ging werken heeft ze haar drie kinderen snel elkaar gekregen en ze heeft ze ook allemaal borstvoeding gegeven. Dat was een geluk, want de jongste heeft op eenjarige leeftijd eens in Spanje in het ziekenhuis gelegen met een longontsteking en de dokter zei toen dat het een geluk was dat ze borstvoeding gekregen had, want daardoor toch nog méér weerstand had.
De oudste zoon is 25 (de naam heeft ze gezegd maar ontsnapt me nu), de tweede zoon (Laurens) 24, de jongste (dochter Jocelyn of misschien heb ik dat niet goed verstaan) 22. De dochter werkt in de horeca en woont samen, maar heeft geen tijd om aan kinderen te beginnen. De middelste, de zoon, studeert nog dus is momenteel niet met kinderen krijgen bezig, en de oudste zou wel kindjes willen maar zijn vriendin studeert nog dus das ook niet aan de orde.
Mevrouw heeft altijd in Welle gewoond in hetzelfde huis, maar nu is dat niet meer Welle maar Denderleeuw. Ze woont naast de Delhaize. De kinderen zijn het huis uit, en nu is ze hun kamers een nieuwe bestemming aan het geven (o.a. om op dagen dat ze vroeg uit bed moet om te gaan werken, haar man - die ziek is weetjenogwel - niet wakker hoeven te maken). Maar de verbouwingen lopen niet van een leien dakje, want er is veel pleisterwerk meegekomen met afhalen van het behang. Eén kamer is al herbepleisterd, maar ze heeft niet veel tijd, dus het gaat niet vooruit.

En wat ze niet heeft gezegd maar ik wél heb gezien: ze rijdt met een citroen C5.
Ontbrekende info in het verhaal: haar naam.

Phew, was me dat een wervelwind aan informatie. En dat op het beloofde kwartiertje én tussen de enquêtevragen + mijn antwoorden door!
Ik weet minder van mijn collega's bij wie ik al drie weken 5/7 , 8u per dag zit. LOL.

Willy's en Marjetten

Al gezien, de zondagavond op één? Om te brullen van het lachen, gewoon!
De Neveneffecten, het hilarische gezelschap dat samen met Bart De Pauw de gekste sketches uit hun mouw schudt, geweldig zijn ze!
Eentje van vorige week, om het soort humor te illustreren: klik hier. En geluid aan!
Zou dit niet lukken, copy paste volgende link. http://www.youtube.com/watch?v=pVh1VePeMIw

The Da Vinci Code

Vrijdag hebben we The Da Vinci Code op dvd gehuurd en bekeken.
Zowel over het boek als over de film is al veel gezegd en geschreven, dus deze post kan er ook nog wel bij.

Ik heb het boek ondertussen 2 jaar geleden gelezen tijdens een vakantie. Het was op 1 dag uit - verslónden heb ik het gewoon. Zelfs na die tijd herinner ik het me nog vrij goed, en ook heel wat details zijn bijgebleven. En dat was nu mijn probleem. Veel mensen zeggen, wanneer ze een verfilming hebben gezien, dat "het boek beter is dan de film". Wel, ik ga dat ook zeggen. Ik wil natuurlijk de dvd-verkoop en -verhuur niet doen kelderen, vandaar een klein woordje uitleg.
De film is niet slecht, integendeel. Ik denk dat het best wel een spannend avonturenverhaal is voor de niet-Dan-Brown-lezers. Maar ik kende het einde al. En zo is de fun een beetje weg.
Ik heb me dus tijdens het kijken - onbewust - toegelegd op vergelijken met het boek. Het was al eerder de ronde gegaan dat de scenaristen het origineel nauw gevolgd hadden.
Bedenking:
Zou iemand die het boek niet heeft gelezen eigenlijk hebben kunnen volgen? De scenes, flashbacks, geschiedenisbeelden 'ter omkadering' en locaties wisselden elkaar in zodanig een tempo af, dat je er bijna geen adem meer door kreeg.
Vaststellingen:
*Mijn voorstelling van de protagonisten tijdens het lezen, stemden niet overeen met hoe regisseur Ron Howard ze uiteindelijk op scherm heeft gebracht. (Ik zag eerder Harrison Ford in de rol van Robert Langdon dan Tom Hanks - maar dat heeft misschien te maken met het gehalte aan respectievelijk Indiana-Jones en Forrest Gump dat ik associeer met de acteurs in kwestie).
*In het boek krijg je meer achtergrondinformatie, je kan de leuke clues en Da Vinci-trucjes nog eens nalezen als je niet goed mee bent, je hebt de tijd om de "historische" informatie die in het boek gebruikt wordt (en, let's face it, gepopulariseerd wordt) beter op te nemen, en het genot om tot de ontknoping te komen duurt lekker veel langer.

E-bay

Vandaag heb ik mijn eerste E-bay zaakjes gedaan.
Je kan er niet meer omheen, dat dat the place to be is om van je spullen vanaf te raken en er toch nog iets - mind you, niet heel veel in mijn geval - aan te verdienen (in tegenstelling tot weggeven, weggooien, of op de rommelmarkt voor 10ct te koop aanbieden).
De items in kwestie waren merkkleren. Zo heb ik er niet veel, maar als ze niet passen is het des te vervelender om ze in de kast te laten vergelen.
Flink fotootjes genomen, een uitgebreide beschrijving en minimumprijs opgegeven. Er waren telkens zeer weinig volgers, en evenveel biedingen. De koop werd gesloten op het laatste half uur voor sluiting van de veiling.
Op dat moment gaat iemand zoals ik – die eerst probéért vooraleer alle verkoopsinformatie door te nemen – zich vragen stellen als: Tiens, hoe krijg ik dat adres dan? En hoe weet ik wanneer het betaald is? En wat moet ik anders nog doen?
Gelukkig is het simpel genoeg, nog betalingsinstructies geven, op de centen wachten en deze week naar de post trekken om de hele handel verstuurd te krijgen. En me dan eens bezighouden met feedback geven/krijgen.
Bij deze is de eerste stap in e-bay ondernemen gezet. Ik zal hier eens snuisteren wat ik nog zoal “van den hof” kan krijgen op deze manier.

Het vrouwelijke superras

Mijnheer en Mevrouw kijken televisie, wanneer Mevrouw plots zegt : "Ik
ben moe en het wordt laat, ik denk dat ik maar eens ga slapen."
Zij gaat naar de keuken om het ontbijt voor morgenvroeg voor te
bereiden, spoelt alle pop-corn bowls uit, neemt vlees uit de diepvries
voor het avondeten morgen, kontroleert of er nog cornflakes zijn, vult
de suikerpot, legt lepels en bowls op de tafel en maakt koffie klaar voor
morgenvroeg. Dan steekt ze de was in de droogkast, steekt een andere
was in, strijkt een hemd en naait er een knoop aan. Ze ruimt de kranten en
het kaartenspel dat nog op tafel ligt op en legt het telefoonboek op zijn
plaats. Ze geeft de planten water, maakt de wasmanden leeg en legt de
handdoeken gespreid om te drogen.
Ze geeuwt, rekt zich uit, en wanneer ze richting badkamer gaat, stopt
ze in het bureau, schrijft een briefje voor de leraar van haar zoon, legt
er geld bij en neemt een boek op die op een stoel lag. Ze tekent een
feestkaartje voor een vriend, schrijft er het adres op en kleeft er een
postzegel op. Daarnaast schrijft ze ook nog haar boodschappenlijstje.
Ze legt de omslag en het briefje naast haar tas en schrijft nog 3 dingen
op het briefje die ze morgen nog moet doen. Ze gaat naar de badkamer,
brengt een nachtcreme op haar gezicht aan, poetst haar tanden en doet haar
nagels.
Haar man zegt : "Ik dacht dat je ging slapen!"
"Ik kom", antwoordt ze. Ze vult de bowl met water voor de hond en zet
de kat buiten, dan kontroleert ze of alle deuren dicht zijn. Ze gaat nog
eens door de kamers van de kinderen, geeft een hoestpastille aan het kind
dat hoest, vervangt een lamp, legt de sokken in de wasmand en praat nog
even met een van de grotere kinderen dat nog zijn huiswerk maakt. Eenmaal
in de slaapkamer stelt ze de wekker in, legt haar kleding voor
morgen klaar.
Terwijl ze dit doet, zet haar man de televisie af en zegt doodleuk : "
Ik ga ook slapen", hij gaat naar de slaapkamer en gaat slapen ...

Balans eerste week

Balans na eerste week werk en Roos in de crèche:
- 2 verkoudheden
- minder nachtrust
- minder melkproductie (en dus flesje bijgeven 's avonds - zal maar niet uitweiden over hoe ik me daarbij voel)
- meer "regelmaat"
- besef hoe kort weekends eigenlijk maar zijn
- een ik-wil-niet-gevoel naar morgen en volgende dagen toe.

Ik ben blij dat deze week voorbij is. Want die doe je niet voor je plezier, zeg, pfff.
Het wennen aan "terug aan het werk" én "terug aan het werk mét kind", het vroege opstaan en concentreren om nieuwe collega's (NB moeilijk te evenaren, want ben op vorige jobs op dat vlak met mijn gat in de boter gevallen), businessproducten en werkmethodes leren kennen, het kruipt niet in de kouwe kleren. Het nauwkeurige arbeidsregime is trouwens ook iets dat me zwaar valt. Ik mag in principe kiezen wanneer ik begin, zolang dat ergens tussen 8 en 9 valt, en wanneer ik stop, op voorwaarde dat er op weekbasis 38 uren gepresteerd worden en dat het elke week zo blijft. Om 8u beginnen betekent ginds "om 8u", en niet "daaromtrent met een marge van 5 of 10 minuten". Het werkt op het einde van de dag ook wel zo, maar zo ambtenaarlijk ben ik nog niet. Stiptheid is nu net iets waar ik niet straf in ben. Goeie leerschool I guess?
Stresslevels? Ze liggen het hoogst bij het begin van de dag, om toch maar dat startuur te halen, en in de interpersoonlijke relaties en gedragscode dan bij het werk zelf. Tot nu toe heb ik me voornamelijk mogen bezighouden met het vertalen van handleidingen uit het Engels. Moet ik er nog bij vertellen dat de tijd voorbij ge-kro-pen is?
Met de hoop op verbetering en een diepe zucht, op naar morgen.

Halve verjaardag van Roos

Roos is vandaag 6 maanden geworden.
Een mijlpaal, zeker op vlak van eten. Volgens de boekjes dan toch.

Tot nu toe heeft al op haar menu gestaan:
mamamelk, appelsien (gezeefd), appel, peer, banaan, glutenvrije koek, pruim, pompelmoes, perzik, nectarine, kiwi, mango, meloen, clementine, courgette, wortel, aardappel, spinazie, rijst, tomaat, broccoli, bloemkool.

Ze mag vanaf nu officieel eten (what a difference a day makes)o.a.: koek mét gluten, ongezeefde appelsien, vlees, vis en eidooier, prei, erwten, boontjes, bramen, abrikozen, papaya...

Én ze heeft vanaf morgen "met reden" een tutje van +6m.

De eerste dag

... van Roos in de kribbe.
... van mij terug aan het werk.
... op een nieuwe werkplek.
... van een ander leven.

Veel gemengde gevoelens vandaag. Roos afzetten bij haar nieuwe vriendjes voelde enerzijds als goed, en anderzijds hartverscheurend. Ik heb me kranig gehouden bij het wegbrengen en was druk bezig met praktische regelingen (flesje in frigo steken, tas opbergen...). Een knuffel verder en al in de auto, kwamen de tranen natuurlijk. Gelukkig had ik nog tijd om me thuis eventjes te gaan fatsoeneren en een extra lading zakdoeken mee te nemen.
Ze is heel moe teruggekeerd. Was wel flink geweest, alle papjes netjes opgegeten, en drie keer dutjes gedaan. Hopelijk is ze niet met haar eerste kribbe-verkoudheid thuisgekomen, want ze heeft rode ogen en walletjes, en ik heb ze al enige keren horen hoesten. Hout vasthouden dat het niks is.

De zakdoeken heb ik achteraf bekeken niet nodig gehad, althans niet op het werk zelf. (Achteraf, daarentegen, van contentement dat ik Roos kon gaan halen...)
Ik wilde me niet echt laten gaan, aangezien dat niet bepaald mooi staat, als eerste indruk bij nieuwe collega's, en als intro voor een "carrière".
Ik ben nochtans niet onverdeeld gelukkig geweest vandaag. Ben steeds aan mezelf aan het twijfelen of ik wel de juiste beslissing heb genomen om voor deze job te kiezen. Het lijkt alsof ik de laatste tijd mijn draai niet vind, niet in beslissen, en niet in de consequenties dragen van mijn genomen beslissingen. Vroeger had ik dat niet, en smeet ik me overal zonder veel nadenken in, en zag wel waar ik terechtkwam. Meestal was dat wel "op mijn pootjes". Deze keer was ik al zo aan het twijfelen tijdens sollicitatierondes, zowel hier als voor andere jobs. Dagen zoals vandaag doen dan al die andere gesprekken weer de revue passeren en zaaien verdeeldheid in mijn geest.

"De eerste werkdag" ergens nieuw is gelukkig eentje die je snel vergeet (of toch probeert te vergeten - ik kan me ondertussen àl die eerste dagen van àl mijn jobs al niet meer herinneren). Ik moet het wat tijd geven, dat weet ik, maar toch heb ik en onbehaaglijk gevoel bij vandaag, dat ik niet enkel op het wegbrengen van Roos mag steken. Klokkijken kwam er heel vaak aan te pas, en de tijd kroop echt voorbij. Ik hoop dat dat betert. Andere indrukken in enkele woorden: sympathieke en diverse equipe, traag, hard klavier en ongemakkelijke bureaustoel (de overschotjes dus) véél administratie, weinig telefoontjes en weinig dynamiek, stil, veel werk te doen.

Morgen een nieuwe dag. We zullen wel zien wat de nabije toekomst brengt - hopelijk meer schwung en rapper gepasseerde werkdagen.

Babyzwemmen

Filip en ik zijn vanmorgen met Roos gaan zwemmen. We hadden dat al twee keer eerder gedaan, maar steeds zeer korte uitjes omdat ze nog te klein was denk ik.
Het zwembad van Ninove zou zich perfect lenen voor waterpret met kleintjes, en dat was niet gelogen. Het was wel even wachten om in de gezinscabines te kunnen, maar uiteindelijk liep het toch wel nog vlotjes. Alhoewel enkele extra van die grote cabientjes geen overbodige luxe zou zijn.
.
We zijn tamelijk lang in het water kunnen blijven zonder blauwe lipjes of vingertjes van Roos tot gevolg... Lekker temperatuurtje daar. Ze vond het supertof, en heeft zichzelf meermaals natgepletst tot het gezicht toe. Geen weentje gehoord of traantje gezien. Dat wordt een waterratje!
Van in het zwembad zelf hebben we spijtig genoeg geen foto's, maar hier is wel een nog-droog-in-de-cabine-maar-wel-al-klaar-voor-de-fun-fotootje.

Cinema

Vrijdag ben ik naar de film geweest met Griet. The Devil Wears Prada. Een typische chick flick (alle respect voor de dames die hun mannen wél meegekregen hadden), waar veel fashion en haute couture de revue passeert.
Sommigen hadden zich naar het thema uitgedost, maar ik voelde me nogal slonzig toen ik buitenkwam: in een kleren die ik al de hele dag aanhad, schoenen die enkel makkelijk zitten en verder niks modieus te zeggen hebben, en met het verkeerdje jasje aan omdat dat toevallig dat was wat ik in de haast kon meegrissen. Met een fruitpap-melkvlek van Roos erop.
Ik zou het soms wel willen als in de film of een voor-en-na in Flair: de juiste tips over do's en don'ts en een onbeperkt budget om al dat "moois" aan te schaffen. Geen excuus meer om er casual bij te lopen. ;-).

Schoenen - het vervolg

Begin deze week heb ik mijn schoenenkast opgeruimd. In ruil voor de schoenen die ik heb weggedaan heb ik onmiddellijk een probeersel uitgevoerd (doch niet vermeld in de post van die dag): schoenen online kopen. Via camper.com. Spaanse site, met leuke en speciale dingen. Extravagant moest het niet zijn, maar wel deftig en vooral makkelijk. gelukkig had ik al gehoord dat het toch wel kwaliteit is wat die Spanjaarden leveren.
Vandaag heb ik mijn pakje - al - toegekregen via UPS. Snel! Wat een toffe verrassing! Deze week ben ik al in 5 schoenenwinkels geweest waar ik elke keer zowat de hele collectie heb gepast, met geen resultaat naar draaggemak. En deze, ongelofelijk, zaten direct goed! Nog suggesties om ergens naartoe te stappen?

Wenmoment in de crèche

Nee, er staat geen e te weinig. Nóg niet.

Vandaag zijn Filip en ik met Roos een uurtje naar de crèche geweest, de plek waar ze vanaf volgende week wel heel wat tijd zal doorbrengen.
Zoiets is bedoeld als "wenmoment", voor het kind, maar ook voor de ouders opdat ze "met een gerust hart hun kind(eren) ginder kunnen achterlaten". Voor Roos heb ik er vertrouwen in: een kalm en braaf kind dat haar ogen uitkijkt bij zoveel nieuws, leuk speelgoed en aardige dametjes (met leuke krullen om aan te trekken!) en zich overal snel op haar gemak voelt, dat zal wel lukken. En allemaal die kindjes (vriendjes en vriendinnetjes) om tegen te tateren, schetteren en kwetteren, dat wordt pas écht de max voor haar. Voor mama zal het meer pikken, vermoed ik. Maar 't is waar, het wenmoment kwam van pas: hetis al een hele troost te weten dat ze ginder in goeie handen zal zijn.

Schoenen

Mijn laatste week thuis is ingegaan. Slik. Ineens kom ik tot het besef dat ik veel dingen die al lang op het lijstje van to do's stonden (ah ja, ik ben toch thuis en heb veel tijd), nog niet heb gedaan.
Toch is er vandaag nog iets van in orde gekomen: de opruim van de schoenenkast.
In een vorige vlaag van organisatie, een jaar of drie geleden, heb ik op alle dozen een etiketje gekleefd met de beschrijving van de inhoud. Zwart half hoog met gesp, bruine bottine, blauwe sandaal met hak... . Met soms zelfs het jaar erbij. Deze info is ruim voldoende om van ver mijn lievelingen te kunnen spotten. Niet dat het de keuze makkelijker maakt, maar kom, het spaart al tijd als ik niet elke doos moet opendoen.
Gelukkig ben ik niet echt extravagant in mijn schoenenkeuze. (Vandaar dat ik ook vind dat ik weinig gelijkenis vertoon met Imelda Marcos, een madammeke met wie ik al eens in één adem ben genoemd). En een schoenenfetisjist vind ik ook niet dat ik ben.
Ik heb schoenen wél altijd de meest interessante dingen gevonden om b.v. op jacht naar te gaan tijdens de solden, en het is dubbel aangenaam omdat je voeten vanaf een bepaalde leeftijd niet meer groeien, en je er dus zonder frustraties jaren gebruik van kan maken. Mits beperkt gebruik. Hetgeen geen probleem is, als je genoeg paren schoenen hebt, toch?
Enfin, tot gisteren stonden de schoenen mooi in 1 kast "gesorteerd", en al de dozen die niet in de kast pasten, stonden ernaast op de grond. Niet echt handig als je de onderste doos nodig hebt, natuurlijk. Ondertussen heb ik grote kuis gehouden en - met pijn in het hart - de knellende, oude, volledig afgedragen of onherstelbare exemplaren verwijderd. Filip heeft gisteren twee identieke kastjes ineengezet, en die staan nu blinkend hun life's purpose te vervullen: mijn verzameling schoenen omhullen.

Zwarte humor

Vanmiddag hoorde ik (echt waar!) op het radionieuws hetvolgende:

Er is een ernstig ongeval gebeurd in [...]. Een vrachtwagen is daar ingereden op een rouwstoet. Daarbij is minstens 1 dode gevallen.

English spelling

European Commission has just announced an agreement whereby English will be the official language of the European Union rather than German, which was the other possibility. As part of the negotiations, the British Government conceded that English spelling had some room for improvement and has accepted a 5-year phase-in plan that would become known as "Euro-English". In the first year, "s" will replace the soft "c". Sertainly, this will make the sivil servants jump with joy. The hard "c" will be dropped in favour of "k". This should klear up konfusion, and keyboards kan have one less letter. There
will be growing publik enthusiasm in the sekond year when the troublesome "ph" will be replaced with "f". This will make words like fotograf 20% shorter. In the 3rd year, publik akseptanse of the new spelling kan be expekted to reach the
stage where more komplikated changes are possible. Governments will enkourage the removal of double letters which have always ben a deterent to akurate speling. Also, al wil agre that the horibl mes of the silent "e" in the languag is disgrasful and it should go away. By the 4th yer people wil be reseptiv to steps such as replasing "th" with "z" and "w" with "v". During ze fifz yer, ze unesesary "o" kan be dropd from vords kontaining "ou" and after ziz fifz yer, ve vil hav a reil sensibl riten styl. Zer vil be no mor trubl or difikultis and evrivun vil find it ezi tu understand ech oza. Ze drem of a united urop vil finali kum tru. Und efter ze fifz yer, ve vil al be speking German like zey vunted in ze forst plas.

Huilebalk ofte blètkous

Wat ben ik een bleiterke geworden zeg! Totaal uiteenlopende dingen die gebeuren, die ik zie of hoor hebben allemaal op zijn minst natte ogen tot gevolg.
Enkele voorbeelden:
1. Roos ligt zalig rustig te slapen, helemaal weg van de wereld, met haar handjes en armpjes uitgestrekt. Die rust, die onschuld, het doet me steeds wat. En ook de stralende lach die ze tevoorschijn tovert wanneer ze wakker wordt en mijn hoofd boven het bedje verschijnt... onbetaalbaar.
2. Maandagavond keek ik naar het slot van Wit Down Under op Eén. De bruidegom droeg met een brok in de keel een eenvoudig gedichtje voor, waarin heel vaak het woordje "lief" voorkwam herinner ik me, waarop de bruid uiteraard ook een traantje moest wegpinken. Bij mij: bring on the kleenex! Snotteren, jongens toch!
Zo een ander programma waar ik de zakdoeken in de buurt moet houden, is Extreme Makeover - Home Edition. Een bende handige harry's en designers gaan het huis van een gezin dat b.v. een zware klap te verwerken heeft gekregen, zomaar helemaal opnieuw opbouwen en inrichten. Een week lang wordt er met man en macht gewerkt. Het - steeds schitterende - resultaat gaat met heel veel "oh my Gods" en geknuffel gepaard van de ontvangers. okee, het is televisie, maar ik ween toch lustig mee.
2. De hond van mijn ouders is gestorven. Ik had niet echt een band met het beestje, en op het einde zag hij echt af, dus is de plek waar hij nu is waarschijnlijk beter. Ze willen wel een ander hondje, en ik ben gelast met de taak om daar 'eens voor te kijken'. Zo gezegd, zo gedaan, ik schuimde gisterenavond het net af op zoek naar honden te geef of te koop, en ben op een gegeven moment echt beginnen snikken. Zoooo veel honden die ter adoptie aangeboden worden door een vereniging die in Spanje mishandelde/verwaarloosde honden gaat ophalen en die hier een thuis voor ze zoekt (kijk eens op www.rescuedogseurope.com) . Met spoed gezocht: een warm nest voor Conchita. Of: Geeft u Juan het toffe gezin dat hij verdient?. Ik zou ze zó allemaal in huis nemen. En het gevolg van al dit dierenleed (met reële hoop op beterschap weliswaar): de waterkranen helemààl open.

Zou ik te veel bij Roos geweest zijn, en van haar een aantal dingen afgekeken hebben? (want ook voor zij die het nog niet vaak gezien hebben: Roos kan wel degelijk hartverscheurend huilen hoor!) Of zijn er nog te veel water-producerende hormonen achtergebleven in mijn lijf?

Je naam in het Russisch

Niet letten op all het gekriebel...
Tik je naam in in het tekstvakje en klik om te zien hoe je naam eruit ziet en klinkt in het Russisch.
http://www.callme.nm.ru/

Melancholische detective

Ik ben in een melancholische bui.
N.a.v. de jubileumreünie van mijn middelbare school ben ik - we slaan enkele stappen in mijn denkpatroon over - ook bij mijn hogeschooltijd in Brussel terechtgekomen. Eén van mijn medestudenten in 1e kan, is na dat jaar naar Canada vertrokken om ginds te gaan studeren in een andere richting. We hebben nog een tijdje gecorrespondeerd - in de pre-e-mailtijd ging dat dus nog met een velletje papier en een bic :-) - nadien schreven we ook via mail dankzij het lokale internetcafé. Door verschillende keren te verhuizen, raakte ik zijn gegevens kwijt en verloren we elkaar uit het oog.
En nu, door de knop in mijn kop op de stand "gebeurtenissen vorige eeuw" te zetten, wilde ik de draad terug opnemen en heb ik detectiveke gespeeld.
Het internet is geweldig! Je tikt op Google een naam in en je krijgt, met een beetje geluk, een aantal hits die je op weg kunnen helpen. Of zo was het toch voor mij het geval. Via de verschillende sites waar zijn naam voorkwam, heb ik geprobeerd een en ander te achterhalen. De e-mailadressen waren echter niet meer in gebruik.
Ik vond contactgegevens van een school waar hij les "zou geven", en heb die mensen brutaalweg een mailtje gestuurd met de vraag dat door te spelen aan de persoon in kwestie àls die daar inderdaad werkte (wet op de privacy and all). Zij waren zo sympathiek om me te antwoorden dat hij inderdaad ginds "gekend" was en dat ze de mail zouden bezorgen. En bij deze heb ik zelf al een mailtje in mijn inbox, dat ik ook al heb beantwoord. De koe bij de horens vatten, want negen jaar bijpraten is niet niks.

Bezoek aan Kind&Gezin ter nieuwe meting

Gisteren een bezoekje aan Kind&Gezin. Deze keer zonder prikjes in het vooruitzicht, maar gewoon ter algemene controle van maten en motoriek.
"Nieuwe" gegevens na deze check-up bij de kinderarts:
7.150kg
69cm lengte
44cm hoofdomtrek.
De opmerkzamen onder jullie zullen gezien hebben dat er eigenlijk niet veel verschil is met het spectaculaire nieuws van de vorige keer. Nu geen gestoef van mijnentwege dus over haar plaatsje tov de curves. De curve haalt Roos in ;-).
De dokter zei dan al gauw dat ze de vorige keer misschien al een beetje verder van de lat had gelegen of zo. Wààrom worden kindjes dan gemeten eigenlijk?
Voorts hebben we het nog eens gehad over de voedings- en teruggeefgewoonten van mijn kleine kapoen... Tot een jaar sluit het maagje niet goed af. Nu, te oordelen naar wat er soms bij Roos terugkomt, moet dat wel een héél groot gat zijn zelle. Maar goed, 't is niet alsof ze uitgehongerd is of lijkt, dus op dat vlak zal het nog een beetje afwachten zijn.
De borstvoedingspauzes op mijn nieuw werk heb ik misschien niet nodig, alhoewel ik voor de zekerheid toch de formulieren heb laten invullen. Ik ben nog steeds vast van plan om zo lang mogelijk bv te geven, maar als Roos een beetje in een ritme komt, kan ze waarschijnlijk van het vat blijven drinken (ochtend: melk bij mij, dan op de crèche groente en fruit, en dan ben ik weer thuis voor de volgende melk). Zo hoeft ze geen pap te missen en moet ik geen melkerijtje spelen op de werkplek. We'll see how it goes.

Roos' eerste groentepapje

Nog drie weken, en Roos gaat naar de crèche waar ze, zoals de andere kindjes, ook groentepapjes zal voorgeschoteld krijgen. Nu ze haar fruitpapje toch al flink opeet, wilde ik het dus ook eens met groente proberen.

Zelfde scenario in mijn keuken als met de eerste fruitpap (m.a.w. de keuken volgeplakt en een berg afwas voor 1 patatje en enkele broccoliroosjes - het is duidelijk alweer een techniek aanleren geblazen voor mama :-)).
Het papje zelf zag eruit als in de boekjes, maar Roos lijkt niet een fan van broccoli te zijn, want ze liet het meeste gewoon op haar kin en neus en wangen plakken... vandaar ook deze nieuwe "voor en na" van Roos. LOL.

Weekend met veel gebeurtenissen - deel 1

De voor en na

Het voorbije weekend was vrij druk... Ik heb vermeldenswaardige dingen beleefd, goed om de rest van de week elke dag een post mee te schrijven. En zo ben ik het ook van plan - behoudens dringender nieuws ;-).

1e feit: ik ben ein-de-lijk nog eens naar de kapper geraakt. Dat was al geleden van een maand voor mijn bevalling, dus reken maar uit... Een tijdje geleden kon ik 't een en 't ander nog oplossen met een nieuwe shampoo, maar dat valt niet vol te houden om er een beetje toonbaar bij te lopen. Zeker met de nieuwe job in het vooruitzicht drong de nood aan een nieuwe coupe zich op, eentje die dan het liefst nog een beetje makkelijk zit en te onderhouden is. En het mooie: dat alles bij een van de finalisten van de Flair-kapperswedstrijd 2006, én aan een voordeeltarief - met dank aan de Flair. En zo heb ik dus mijn eigen "voor en na".

Vrijdag zag ik er zo nog uit


en zaterdagavond - niet onmiddellijk na het kappersbezoek weliswaar - zo

Friday 13th

Hopelijk is vandaag geen ongeluksdag...
Soms kan het echter al eens tegenzitten. Zet je geluid aan en kijk. "Life comes at you fast". getitem3.wmv

Jobhunt afgelopen

De voorbije weken ben ik druk bezig geweest met solliciteren. Het liep niet altijd even eenvoudig - zoals hier ook te lezen is geweest. Je steekt er veel tijd in (tijd waarin ik een babysit moest vinden voor Roos), in jezelf verkopen. En die tijdsinvestering loont niet altijd navenant.
Maar uiteindelijk is de beslissing dan toch gevallen. Ik ga aan de slag bij een firma in Ninove, eerst via een interimkantoor, met de bedoeling na vier maanden in vaste dienst te gaan. De firma doet aankoop van sanitair voor groothandels, en ik kom op de afdeling logistiek en aankoop terecht. De concrete invulling wacht ik nog even af, maar de bedoeling zou wel zijn om het orderproces volledig op te volgen, van bestelling tot facturatie, met daarbij contacten met de leveranciers in Azië (wat wordt er tegenwoordig niét meer geïmporteerd van ginder achter?). Het bedrijf is een KMO, een omgeving waar ik me doorgaans het beste voel. In de job is me variatie beloofd, en daar zal ik ook voor een groot gedeelte zelf in moeten investeren, maar daar kijk ik naar uit. De uren zijn okee, het loon ook en ik krijg zelfs nog een maand borstvoedingspauzes. Top of the bill is wel dat ik op 10 minuten autorijden deur tot deur zit. In een eerdere post - "de rattenkoers" - had ik het al over het belang van een korte woon-werkafstand, kwestie van werk en gezin op een aangename en relaxte manier te kunnen combineren. 't Is immers ook allemaal gewoon worden. Een nieuwe job onder de knie krijgen en nog wat quality time met de huisgenoten kunnen doorbrengen.

Het contract is getekend, maar ik geniet nu nog, en voluit, van mijn laatste maand thuis. 6 november word ik officieel een buitenshuis werkende moeder.

Verkiezingsuitslag - de kater

Ik ben gechoqueerd door de verkiezingsuitslagen van gisteren. De trend is dat het Vlaams Belang in alle steden en gemeenten gegroeid is. Op veel plaatsen kwamen ze voor het eerst op en hopla, een hele resem zetels binnen. En in Aalst, home town en nu aan mijn achterdeur, is het VB de grootste partij...
Ik vind het een heel onrustwekkend signaal. Het VB mag dan zijn standpunten al getemperd hebben tegenover vroeger, maar ik associeer ze nog steeds met een racistische maar eerder nog egocentrisch-gerichte partij. Dat heel veel van de Vlamingen zich blijkbaar in deze standpunten terugvinden, vind ik een vreselijk idee. Waarom worden mensen toch zo “ikke-ikke-ikke”? Want het mag duidelijk zijn dat iemand die kiest voor het Vlaams Belang zijn eigen economische zaakjes wel goed voor elkaar heeft. Ik werk daar hard voor, meneer, dan kan een ander dat toch ook bereiken, door evenveel effort te doen?
Een cliché, maar jaren geleden werden Turken en Marokkanen naar hier gehààld. Niemand anders wilde het zware, vuile en gevaarlijke werk in de mijnen gaan doen. Ondertussen willen allochtonen, die deze keer onuitgenodigde gasten zijn, nog méér dan de Belgen (zij zijn liever lui dan moe) wérken, maar ze krijgen er de gelegenheid niet toe want té donker, té veel hoofddoek, té weinig Belg.
Belgen hangen graag “de rijke toerist” uit op reizen naar Marokko of Turkije of op safari in Kenia. En als het lot je een heel andere situatie heeft toebedeeld en je een paar duizend kilometer zuidwaarts of oostwaarts bent geboren, en in politiek, klimatologisch of economisch extreme omstandigheden moet overleven waardoor je je heil elders zoekt, trek dan vooral je plan zegt de gemiddelde Vlaming.
Het is zo zelfnoegzaam om alleen van jezelf te vinden dat je het beste bent in je soort.
Alleen Vlaanderen is goed, laat Wallonië maar stinken. Heil voor de blanken, de anders gekleurden zien we hier liever niet. Of ze moeten eruit zien zoals wij. Krijg vooral maar 1 of 2 kinderen, want grote gezinnen zoals “in de vreemden”, dat is hier not done.
Straks wordt het mannen versus vrouwen. Of de Aalstenaars tegen de Ledenaars en Denderleeuw tegen Ninove. De jeans-dragers tegenover de mantelpak-dragers. De blauwogigen versus de bruinogigen. Jan-met-de-pet tegenover Jan-met-de-hoed. En laten we dan allemaal maar Esperanto gaan spreken, want de Limburgers begrijpen de West-Vlamingen anders niet en vice versa. En maak ook aub aparte frietkoten voor wie graag mayonaise heeft bij zijn frietjes en zij die liever ketchup hebben.
En laat dat allemaal controleren door een ijzersterke, veelkoppige politiemacht die alomtegenwoordig is. Supertip om een intolerante samenleving te creëren.
Mag ik dan ook eventjes emigreren alsjeblief?

Naar de stembus

8 oktober, het zal wel niemand ontgaan zijn dat we vandaag een nieuw gemeente- en provinciebestuur moesten gaan kiezen.
Filip was opgeroepen om in het stembureau te gaan zitten, dus die is al van deze ochtend vroeg de deur uit gemoeten. Roos en ik zijn dan tegen een uur of 10 gaan stemmen - in de veronderstelling dat het er rustig zou zijn, omdat dan veel volk in de mis zou zitten, die meestal als afsluiter hun stem gaan uitbrengen. Niet dus deze keer, veel volk in de gemeentelijke basisschool en we moesten redelijk lang aanschuiven. Filip had een leuke job: wachtertje spelen, m.a.w. de mensen tegenhouden en aangeven wanneer ze binnen mochten.
Roos was dus met mij mee, in de draagzak. Het zal wel een schattig zicht geweest zijn, zo'n klein kaboutertje-met-pinnemuts met het enige wat je van haar zag, beentjes, handjes en een schattig koppie dat ongetwijfeld haar grote ogen goed de kost heeft gegeven. Met baby op stap heeft natuurlijk zijn gevolgen.
Die draagzak doet het maagje keren, en ze heeft thuis en onderweg verschillende keren melk teruggegeven. In het stemhokje zelf dacht ik dat alles er al uit was, tot... Plets! Mijn papieren lagen net opengeplooid. Deze stem heeft ze dus mee bepaald en zal niet meer zo anoniem zijn...

Belspel

Ooit al eens gekeken naar het belspel? Ik bedoel, echt gekéken (en niet toevallig tegengekomen om dan snel weg te zappen). De beste comedy is er niks tegen!
Uiteraard is het een eer die enkel weggelegd is voor – tijdelijke – thuisblijvers zoals ik die onder het voeden nogal eens de tv durf opzetten.
Uren volbabbelen met weinig reactie en 1000x hetzelfde vertellen maar in andere bewoordingen, chapeau voor de presentatrice. (Waarschijnlijk is er trouwens een goeie reden voor dat ik dit mannelijke presentatoren nog niet heb zien doen, die zouden te rap door hun 2000woorden per dag zitten ;-) )
Ik geef zelfs toe dat ik me al twee keer heb laten verleiden om mee te doen.
Hoe het zover komt? Je krijgt het gewoon op je zenuwen doordat de dame in kwestie je zo zit aan te porren om te bellen, en vraagt je af waarom er niemand die telefoon neemt... Ineens flitst het dan door je hoofd dat je misschien toch de enige bent die gekl genoeg is om te kijken, dus bel je maar. Addertje onder het gras: de lijnen zijn niet “direct” zoals aangegeven op het scherm, maar je moet eigenlijk “geluk” hebben dat die opengaan nét als jij belt.
Welk woord past achter “werk”, was eens de vraag. 8 borden met een woord erachter, en elk juist antwoord was geld waard (500€). Geen reactie? Komop mensen, je doet al zoveel voor alle anderen, dit doe je voor jezelf. Wie kan dat geld niet gebruiken? Jezelf er eens lekker mee verwennen. Het is hier akelig stil, dat vind ik helemaal niet leuk. Komaan, stop die spanningsmuziek, onderbreek me en geef het goeie antwoord. Let vooral goed op de tips die verschijnen. Een van de woorden die we zoeken heeft te maken met een dier. Ondertussen staat ze heftig te gesticuleren, nl wijzen naar de tip, haar oortje op zijn plaats duwen, aangeven dat je móet bellen... Het woord dat we zoeken heeft iets te maken met een dier. Het telefoontje dat dan binnenkomt zegt een logisch antwoord: werkpaard. Ach, jammer jammer, dat is het niet... En dan verschijnt er werk.s op het scherm. Opgelet, werkpaard is al gezegd en dat is het niet. Kijk goed, er komt een tip. Het heeft iets te maken met een rund op vier poten – tja een rund met drie poten is nogal vreemd he? Komaan mensen. En er verschijnt werko. op het scherm. Volgende telefoontje: werkpaard. Ik ben hierna gestopt met kijken.

Werelddierendag vandaag

Vandaag is het werelddierendag. Je kan er niet naast horen: Q-music doet met Wim Oosterlinck, die is overgelopen van bij StuBru, de verkiezing van het meest nutteloze dier (last I heard was het de mug), en ook de activoerders tegen bont laten weer van zich horen. Groot gelijk trouwens. Maar dat hoeft niet uitsluitend op deze dag te gebeuren.
We zullen maar zeggen dat je in eigen huis moet beginnen om de wereld te verbeteren zeker? Filip en ik doen toch ons best om onze huisdieren content te houden. Ze hebben weliswaar al wat moeten inleveren sedert de komst van Roos, vooral de hondjes dan, maar we denken niet dat ze te klagen hebben. Zie foto! Op tijd lekker eten, soms eens tafelrestjes waartoe ook de buurvrouw bijdraagt, een gezellig hok, supercomfortabele en dus veelgebruikte (en veel te dure :-)) fatboy-kussens, knuffels en wandelingskes, zotdoenerij, speelgoed (je zou onze tuin eens moeten zien, die ligt bezaaid met trekringen en balletjes) enz. Verwende nesten zijn het eigenlijk!
Toegegeven, ze kunnen al eens op de zenuwen werken (dat gewriemel, vuile poten, haar overal) en het vergt veel extra energie, die twee loebassen in huis in combinatie met de katten én Roos. We moeten immers alert blijven voor tekenen van jaloezie - kwestie van geen gevaarlijke situaties te creëren.
We kunnen ze niet missen! Ze maken deel uit van ons gezinnetje.
Zie trouwens ook eerdere post "Two boxers live here" om te weten hoe het er hier soms aan toe gaat...

Tongue twisters

Goed oefenen is de boodschap!!

Drie heksen bewonderen drie Swatch-horloges.
Welke heks kijkt naar welk horloge?

En dan nu in het Engels:
Three witches watch three Swatch watches. Which witch watches
which Swatch watch?


Voor de gevorderden:
Drie transseksuele heksen bewonderen drie Swatch-horlogeknopjes.
Welke transseksuele heks kijkt naar welk Swatch-horlogeknopje?

Wederom in het Engels:
Three switched witches watch three Swatch watch switches. Which
switched witch watches which Swatch watch switch?

De week van de borstvoeding

Ik krijg "proficiat" te horen wanneer ik vertel dat Roos nog steeds (maar niet meer uitsluitend, want het fruitpapje is erbij gekomen) borstvoeding krijgt. Veel gelukwensen vind ik dat op zich niet waard, omdat het voor mij het makkelijkst is, vlot gaat, Roosje goed groeit enz. Het is een deel geluk hebben denk ik wel.
Sommige mama's houden het héél lang vol - iets wat bij mij wel een voornemen is, maar nog steeds af te wachten hoe het gaat uitdraaien. Het is immers niet evident om met je kolfapparaat naar het werk te trekken en de - weliswaar wettelijke - borstvoedingspauzes te benutten. N.a.v. de week van de borstvoeding, kan je hier het verhaal lezen van een wel erg volhardende mama.

Update van het weekend

Hoe meer tijd er ogenschijnlijk is, hoe minder gelegenheid om de blog bij te houden... Vandaar dat ik bij deze een korte recapitulatie maak van het voorbije weekend.

Vrijdag had ik een afspraak bij het kinderdagverblijf waar Roos binnenkort naartoe gaat, om wat puntjes op de i te zetten qua datum, uren, prijs en zo. Opmerking 1. Daarvoor was een uittreksel nodig uit het bevolkingsregister met de “samenstelling van het gezin”. Ik ben gechoqueerd. Ik geef mijn identiteitskaart af, en op het papier staat: gezin De Decker (fair enough) met op de eerste plaats Filip, dan Roos, en dan ikke vanonder met de mededeling “geen verwante”. Als je het objectief bekijkt, oké, we zijn niet getrouwd en zo, maar neem ik het verkeerd op als ik me in die volgorde ‘het aanhangsel’ voel? Opmerking2. Deze stap is er echt al eentje naar the real thing toe, het moment waarop ik buitenshuis aan de slag ga en Roos elders opgevangen wordt. Ik ben een heel gelukkige mama doordat ik zolang bij Roos ben kunnen blijven – ze zal op een dag na 6 maanden zijn wanneer ze dagelijks naar haar eerste groep vriendjes zal trekken. Ik ben blij dat ik weer iets anders ga kunnen doen, maar toch steekt het een beetje, het vooruitzicht van alles wat haar tijdens de dag overkomt, niet meer zelf mee te maken maar uit tweede hand te moeten vernemen. Maar kom,er is nog een dikke maand om ten volle te genieten!

Gisteren zijn Filip en ik onze “vaderlandse” plicht gaan vervullen bij een vriend die in een Antwerps stadje opkomt bij de verkiezingen. Hij had wat helpende handen nodig bij het bussen van zijn propaganda-brieven. Groots was het in elk geval wel opgevat (ik heb er geen idee van hoe “politiek” in andere gevallen gevoerd wordt...): duizenden brieven, op naam én geadresseerd moesten volgens de geo-routes van de postbodes in de bussen gedeponeerd worden. Gelukkig was het stralend weer, en met Roosje in de buggy hebben we een flink aantal kilometerkes kunnen wandelen (lees: doorstappen). Het was plezant, maar al bij al viel het tegen hoe weinig we maar hebben kunnen doen op die uren dat we ter beschikking waren. Politiek, een lastige stiel :-)

Vandaag was dan absoluut geen “luie zondag”. Roos is er de voorbije nachten steeds vroeg bij en wordt enkele keren wakker. Deze morgen had ze om vijf uur honger, dus gedaan met de nachtrust. Verder hebben we opgeruimd en een beetje gepoetst (zondag of andere dag maakt daarvoor niet uit) en deze namiddag ben ik op bezoek gegaan bij mijn grootmoeder, die sedert gisterenavond terug is van een verblijf in een soort home voor herstel en rust. Bij deze terug thuis, de nood gevoeld om de blog even bij te werken en dan straks weer de routine van eten, voeden, slapenleggen, beetje televisie kijken en slapengaan.
Filip geeft momenteel het beste van zichzelf op het badmintoncourt van Denderleeuw. Het is competitie vandaag. Ik zou misschien in de tribunes moeten zitten supporteren, maar sla dat deze keer over.

Alweer een weekend dat er – bijna - opzit. Weer een nieuwe maand gestart trouwens ook. How time flies.