Broeikaseffect?!

Hoogzomer in april!!
Maar ik klaag niet!
Zaaaaalig in het zonnetje vandaag! Bakken en braden!

Adventures in babysitting

Deze blog volgt niet alleen Roos' ontwikkelingen... Ook die van haar ouders!
Vanavond "moesten" Filip en ik naar de allereerste ouderavond van onze dochter. Op de crèche werden de resultaten van de tweejaarlijkse tevredenheidsenquête onthuld. De balans was dat de grote meerderheid van de ouders tevreden tot zeer tevreden is over het kinderdagverblijf. Enkele punten kwamen uitgebreider ter sprake, zoals de nieuwe richtlijnen van Kind&Gezin m.b.t. wat de procedures zijn wanneer een kind ziek wordt. Tijdens deel 3 van het programma, konden we met de kinderbegeleidsters spreken. Het was een informele babbel, in de trant van die die dagelijks in het kort gevoerd wordt wegens hectisch, en waarbije we nu dieper op een aantal dingen konden ingaan.
[Roos' overgang naar de peutergroep (in theorie vanaf 1 jaar) zal om logistieke redenen vermoedelijk pas in september plaatsvinden.
Wegens dit uitje (en hence the title) hebben we vanavond ook voor de eerste maal een babysit van de gezinsbond in huis gehad (uitgeprobeerd zou misschien te oneerbiedig klinken). Alweer een drempel voorbij.
Shana, want zo heet de babysit van dienst, is 21 en woont een straat verderop. Ze kwam heel rustig en sympathiek over en we hadden er dan ook alle vertrouwen in. Roos lag nog niet in bed toen ze arriveerde, en liet zich mak als een lammetje (wat een verschil tegenover onze worstelingen) verluieren en in piama hijsen... Voorts zal Shana niet veel omziens gehad hebben naar onze meid, die lekker languit lag (en ligt) te snurken :-).

Schoentjes

Roos heeft haar eerste paar echte schoentjes! Nu staat niks haar nog in de weg om een volleerd stappertje te worden.
De aankoop stond al een tweetal weken op het programma, maar 's zaterdagsochtends in een bomvolle winkel een uurtje gaan zitten wachten met een mogelijks ongeduldig/moe/hongerig kind was nu niet echt de bedoeling.
Filip en ik konden er vandaag net na het werk wel om. En Roos was geweldig! De behulpzame winkeldames hebben nogal op haar gestoeft over hoe flink ze wel was. Het was even spannend of ze met die zware dingen aan haar voetjes ook wel zou willen stappen, maar dat bleek helemaal geen probleem.
We zijn naar een winkel gegaan waar ze al sedert 1959 gespecialiseerd zijn in kinder- en jeugdschoenen. Want blijkbaar zijn er voorwaarden voor eerste schoentjes. Even de les opzeggen: Er moet een pink en een duim ruimte zijn tussen de grootte van de voet zelf en de schoen, en dan kunnen ze er een maand of 3-4 mee voort. Verder mag er niets knellen of door een gesp verdeeld worden in 'kussentjes'. Roos, met haar mollige voetjes, vertoonde bij vele modellen toch kussentjes, dus de uiteindelijke gekozen schoen werd er eentje - na eliminatie - in zeer lichtgroen met een bloemetje en een comfortabele T-gesp.
Thuis wilde Roos zeer graag achter haar baby walker aan gaan lopen, en deed dat als een volleerde clown (of Charlie Chaplin) met "veel te grote schoenen" dat zou doen. Wij vonden het in elk geval hilarisch!

Roos' capriolen

Vandaag kreeg ik het boekje "Brieven aan Jonge ouders" van de gezinsbond in de bus. Het is volledig gewijd aan "de eerste verjaardag van je kind". Die komt er voor Roos nu inderdaad met rasse schreden aan. Als ik de verhalen lees van de ouders die hun relaas doen over hoeveel er in dat jaar voor hun veranderd is, komt me dat zeer bekend voor.

Moeilijk me voor te stellen dat een klein hummeltje op zo'n korte tijd al zo veel kan. Bij Roos sta ik dezer dagen zeer regelmatig met verwondering te kijken over haar laatste nieuwe aanwinst op motorisch vlak of andere ontwikkelingen.

Ze begrijp écht wat we willen zeggen, bij voorbeeld met "Waar is mama/papa?" en wuift wanneer iemand of zijzelf weggaat,. Ze schatert van plezier wanneer ze iets - zeer expres - laat vallen en mama of papa met overdreven moeite het speelgoedje/de fles/de afstandsbediening/... opraapt of vangt. Ze wil alles zelf doen, en slaagt daar in veel gevallen eigenlijk meer dan aardig in. En ze stapt rond met haar Baby Walker. Dàt vind ik nu es de beste aankoop sinds tijden! Het ding ziet eruit als een compleet lunapark en klinkt ook zo wanneer ze er mee rondwandelt of triomfantelijk een balletje (naar analogie moeten ook andere spullen hierin verdwijnen) door het kleurrijke gat laat vallen. Alles voor dat belonende muziekje! "Bravo" - klap eens in de handjes! Applaus voor jezelf!! Want jaaa, dat kan ze ook!

In de categorie "zeg eens aaah":

Zomers dagje uit

Het voorbije weekend leek het echt zomervakantie te zijn, in alle opzichten.
Omdat het schitterende weer (26°C) al langer was aangekondigd, had ik de agenda goed volgeboekt, om met volle teugen van die zon te kunnen genieten.
Gisteren hebben Roos en ik een hele ochtend de markt en de winkelstraten van Aalst onveilig gemaakt, en we zijn met een compleet nieuwe garderobe voor haar thuisgekomen. In de namiddag stond er een babybezoekje op het programma, maar toen lag ze net te dutten, dus daarvoor heeft ze gepast.
's Avonds hebben we een poging gedaan tot barbecue op de elektrische grill. Poging, omdat het ding, na een jaar in de kast, de geest heeft gegeven. We hebben het vlees dan maar gauw op de pan gegooid en alsnog buiten gegeten (de gedachte alleen is al veel waard he :-) ).
Vandaag trokken we met zijn drietjes in oer-zomer-outfit naar Planckendael. Gewapend met water, zonnebrandolie, zonnebrillen en petjes hebben we de hele middag gewandeld en rondgekeken. We zijn nu een dik uur thuis en voelen het wel in de benen. Roos zal vermoedelijk heel goed slapen, want ze heeft haar ogen uitgekeken op al die dieren middenin het groen. Een van de dwerggeitjes kwam zelfs "flossen", wat een plezier! Een avondbadje was geen overbodige luxe voor haar, kwestie van de mengeling van stof, de zonnecrème en zweet af te wassen...
Ze heeft ons trouwens vandaag met al dat geschater een sneak preview gegeven: een wit randje bovenaan links in haar mondje. Haar derde tandje zit klaar om helemaal door te komen.

Aaah, nu nog even chillen buiten, met een glaasje wijn, en voldaan terugkijken op een welgevuld weekend.

Beleefd bloggen

Vandaag las ik iets opmerkelijks in de krant.
U weze gewaarschuwd :-). (ikzelf moet opletten voor punt 2. LOL.)


Schuttingtaal in blogs aan banden gelegd
Deze week zijn de eerste richtlijnen voorgesteld die misplaatste commentaren moeten weren van blogs. Het initiatief gaat uit van Tim O'Reilly, uitvinder van Web 2.0, en Jimmy Wales, de bedenker van de internetencyclopedie Wikipedia. De regels moeten het concept 'beschaafdheid' in de blogsfeer introduceren.,,We proberen met het zespuntenplan het hoofd te bieden aan de overvloed van misplaatste commentaren op het web, zonder de vrije geest van het medium aan te vallen,, leggen beide internetpioniers uit. ,,Er is geen enkele reden waarom we gesprekken die we niet in onze huiskamer zouden dulden, online moeten goedkeuren.,Punt één van het zespuntenplan zegt dat iedereen die de richtlijnen ondertekent, zichzelf verplicht onaanvaardbare reacties te verwijderen van zijn blog. Dat betekent: alles wat als kwetsend, onwaar of misplaatst wordt ervaren, of reacties die het auteurs- of privacyrecht schenden. Ook anonieme posts moeten verwijderd worden. Elk commentaar moet vergezeld zijn van een erkend e-mailadres, zelfs als de reactie onder een pseudoniem gepost werd. Punt zes moedigt bloggers aan smerige commentaren te negeren. ,,Vecht nooit met een varken,, luidt het advies. ,,Jullie worden beiden vuil, maar het varken houdt ervan., Een speciaal kenteken moet 'beschaafde blogs' die de richtlijnen erkennen, onderscheiden van andere. De voorgestelde gedragscode lokt nu al veel tegenstrijdige reacties uit onder de bloggers.
Hieronder de zes richtlijnen:
1. Neem verantwoordelijkheid op voor uw eigen woorden en voor de commentaren die u op uw blog toestaat.
2. Zeg niets online dat u niet in het openbaar zou zeggen.
3. Richt u persoonlijk tot een andere blogger alvorens uw commentaar openbaar te maken.
4. Als u gelooft dat iemand oneerlijk aangevallen wordt, onderneemt u actie.
5. Sta geen anonieme commentaren toe.
6. Negeer smerige medebloggers. (jho)

Pasen en zo

Uhu, hoe voller de weekends en hoe mooier de dagen, hoe minder tijd aan de pc doorgebracht wordt...
Om het goed te maken een snelle bijwerk-post en veel fotootjes.

Het voorbije paasweekend was stralend en volgeboekt met dinner/lunch parties.
Balans vandaag:

mama:
* + 2 kilo (van al dat eten, ah ja)
* + 4 blaren op mijn voeten en dan nog op cruciale joints (van alle wandelingen in - jawel - open schoentjes)
* + 17 sproeten (blame it on the sunshine)
* - 5.5 uren slaap (van alle nachtelijke huilbuien van Roos)
Roos:

* + 1 maand op de maand-dagen sedert zaterdag
* 27 dagen tot Roos' eerste verjaardag
* -1 dag van deze werk-week
* nog 1001 dingen te doen!!

Hoffelijk

Vanmorgen reed ik naar het werk, en stak ter hoogte van de Zeebergbrug de straat over om langs het water te rijden. Ik zal maar ineens volledig zijn en toegeven dat ik aan het multitasken was. Ik was aan de telefoon (handsfree!!!) en mij ontbijt naar binnen aan het werken (mijn boterham had ik voor het manoeuvre even in mijn mond gepropt). Toen ik de straat indraaide kon een of andere ambetanterik het niet laten om te toeteren en zwaar te gesticuleren. Ik verstond er niet minder uit dan dat ik een stomme koe was die de verkeersregels aan haar laars lapte en in zijn weg reed. Terwijl dat NIET het geval was! Ik heb die vent niet de pas afgesneden (hij voelde het misschien wel zo aan...), ben niet door het rood gereden, heb in de verste verte geen mensen in gevaar gebracht. En toch moest hij van zijn oren maken.

Ik ben dan zo een onzeker geval dat ik me daar eventjes niet lekker over voel. Want misschien heb ik toch iets over het hoofd gezien in dat verkeer? Of heeft hij me door zijn getoeter behoed voor iets gevaarlijks en zou ik hem eigenlijk een dank-u-handje hebben moeten toewerpen? Ik weet het niet. Op het werk heb ik het ook nog even aangehaald, en mijn collega en ikzelf waren het er na kort overleg over ons gedrag in het verkeer over eens dat we hoffelijke chauffeurs zijn die o.a. voetgangers laten oversteken (zelfs al bevinden ze zich niet op het zebrapad!) en flink meedoen aan het ritsen.

Toeval of niet, laat het nu vandaag net de dag van de hoffelijkheid zijn... (zie onderstaand artikel)

Die vent van vanmorgen had het niet door, denk ik.

Uit : De Standaard

File voorbijsteken is ergernis nummer één

De tolerantie voor agressie in het verkeer ligt vrij hoog, leren de Responsible Young Drivers uit een enquête. Van onze redacteur Tom Ysebaert

De Responsible Young Drivers (RYD) houden vandaag een Dag van de Hoffelijkheid in het Verkeer. Naar aanleiding daarvan maakten ze de resultaten bekend van een enquête naar verkeersagressie bij meer dan 500 landgenoten.Dit is de top-vijf van de meest ergerlijke vormen van verkeersgedrag: 1. Bij druk verkeer een file voorbijsteken via de pechstrook. 2. Met de lichten knipperen of de grootlichten gebruiken. 3. Links aanhouden op de autoweg en op het allerlaatste moment uitvoegen. 4. Een vol kruispunt oprijden en de andere weggebruikers blokkeren. 5. Dubbel parkeren, zeker wanneer er vlakbij een andere parkeerplaats vrij is.Wat nauwelijks irriteert zijn, te traag vertrekken bij groen licht en te veel afstand houden.

Opvallend is ook dat schelden of obscene gebaren maken niet bovenaan staan. ,,Wij kennen geen scheldcultuur'', zegt Johan Chiers van de RYD, ,,dat is meer iets voor de Latijnse landen''.

De tolerantie van de Belgische bestuurder ligt hoog. 42 procent van de ondervraagden beweert niet geïrriteerd te worden door andere bestuurders, zelfs niet als ze geconfronteerd worden met verkeersagressie.Wie agressief door het verkeer gaat, blijkt ook vaak zelf te moeten incasseren. Zeven op de tien bestuurders die toegeven vaak baldadig gedrag vertoond te hebben, zijn zelf het slachtoffer geweest van verkeersagressie.Uit de enquête blijkt ook een verband tussen ongevallen en agressief rijgedrag. Bestuurders die minstens één ongeval hebben gehad de jongste drie jaar, vertonen meer agressief rijgedrag dan bestuurders die geen ongeval hebben meegemaakt.Een opmerkelijker verband is dat 56 procent van de ondervraagden die onlangs een ongeval hebben gehad, zegt het slachtoffer te zijn geweest van agressie in het verkeer gedurende het laatste jaar. Van wie geen ongeval heeft gehad, is dat maar 45 procent. De RYD kunnen op basis van de rondvraag niet nagaan welke van deze factoren oorzaak is en welke gevolg.Vandaag willen de RYD de weggebruikers sensibiliseren voor wat ze een onderschat probleem noemen. Vrijwilligers delen aan het Brusselse Montgomeryplein tussen 8 en 13 uur een hoffelijkheidscharter uit, samen met een stuk paaschocolade. Op een speciale website kan iedereen zelf testen of hij/zij een hoffelijke bestuurder is. http://www.hoffelijk.be/ www.ryd.be

Stukje poëzie

Thuis

Alsof je een plek bereikt.

Om je heen kijkt en weet

dat je thuis bent.

Een weiland, vergeten

langs duinen en bosrand,

iemand buigt tussen jou

en een feest - op zoek

naar de wijn, een gezicht

wordt zijn eerste woorden,

wat geschreven werd voor jou

door een nooit gevoelde hand.

Alsof je dit al kende

voor je het zag. Er geweest was

voor je er zou komen.

zo thuis

Kees Spiering

Mode, stijl en oude gewoonten

Ik heb een mailtje gestuurd naar V-team op Vitaya. Dat is een programma waarin mensen een stijl-switch ondergaan met de hulp van ervaren (ahum, hoop ik toch) stylistes. Ik ben eens nieuwsgierig of ze me een hopeloos genoeg geval gaan vinden :-).

Het op TV moeten komen is een spijtige voorwaarde... Mijn doel is eigenlijk wat tips à la Trinny&Susannah oprapen. Ik vind het immers heel erg moeilijk om me juist te kleden volgens de gelegenheid en om de kleren te vinden (of te kiezen) die qua kleur en qua snit het beste bij me passen. In Trinny& Susannah’s boeken lijkt het allemaal simpel, maar ik vind het aartsmoeilijk. Vandaar dus: call in the professionals!
Er bestaan stylistes die dit – zonder de televisie ertussen – als broodwinning doen, en die kan je inhuren om er wat “lessen” bij te volgen, maar uiteindelijk moet je er (kleren nog niet inbegrepen) al vrij veel geld voor neertellen. En sta je er weer alleen voor als het op de kleren kopen aankomt. Eigenlijk zouden winkels een shopping assistent moeten inhuren voor hun onbehouwen klanten, waartoe ik mezelf ook reken.

De eerste stap naar make-over heb ik weliswaar zelf al gezet.
Vrijdag ben ik naar de kapper gegaan voor een ‘frisse’ coupe. De clue tot actie komt er doorgaans wanneer mijn haar tegen mijn voorhoofd plakt en er helemaal niks meer van model in te krijgen valt. En nu, na het knippen, moet het een beetje bijgroeien om goed te zijn :-). Ik ga dan zelf nog wel eens met henna in de weer, om een duidelijker statement m.b.t. mijn haar als zijnde uiting van mijn persoonlijkheid te maken.
Maar waar het haar terug uit model waait of uiteindelijk groeit, heb ik een blijvertje: oorbellen. Toen ik een jaar of 15 was, waren oorbellen en de verschillende vormen en kleuren waarin die konden voorkomen, mijn favoriete collector’s items. Zeer regelmatig kwamen er dan ook nieuwe exemplaren bij. (Die in de loop van de tijd ergens kwijtgeraakt zijn). Ik had het weliswaar opgegeven om die elke dag aan en uit te doen, dus heb ik jarenlang met dezelfde saaie roestvrij stalen knopjes in mijn oren rondgelopen.
Ondertussen heb ik weer een hele collectie slingerende, kletterende en zwierende oorbellen aangelegd. Ik beschouw ze opnieuw, terug van weggeweest, als deel van mijn garderobe die elke ochtend overhoop gehaald wordt. Zo makkelijk pik je oude gewoonten dus terug op.


Stijl is wat duurzaam is, als kwaliteit en mode vergeten zijn.
Maurice Roelants

First mum's experiences - geruststelling

Eventjes een update: toen Roos eenmaal geslapen had gisteren, zelfs maar een uurtje - was het weer helemaal koek en ei! We zijn in de namiddag naar de speeltuin geweest, en ze heeft genoten van het schommelen! Nadien hebben we nog in een speelgoedwinkel rondgewandeld, en allemaal deze indrukken hebben haar 's avonds op het gewone uur doen slapen zoals haar naam het zegt. Tot 7 uur vanochtend.

Waarschijnlijk had ze toch wel wat van zomeruur-jetlag om het met Sabines woorden te zeggen.

First mum's experiences

Een tijd geleden las en hoorde ik verhalen van baby's die, eens ze mobiel geworden waren, niet meer stil te houden waren. Anekdotes over zoete kindjes die ineens "tirannen" worden wanneer het op verluieren aankomt, en zonder pamper zich in volledige naakte vrijheid voelen om de dichte omgeving te gaan verkennen. Of die recht gaan staan in bed wanneer ze wakker geworden zijn (in een slaapzak is dat aan risico's verbonden :-) ) en dan duidelijk hun ongenoegen over de wachttijd laten merken. Dat soort dingen.
Wat was ik in zekere mate fier dat Roos daar allemaal niet aan meedeed, en mij het plezier gunde om haar vlot verse pampers aan te doen. Tot enkele weken geleden. Ze had het truukje ineens door en beschouwt verzorgingsactiviteiten nu als een leuk spelletje. En zelfs als ze het niet leuk vindt, zal ze even goed de draai-en keerbewegingen maken en niet dulden dat mama of papa de strips van de pamper degelijk sluit. Om over de knopjes van de body maar te zwijgen.
Roos protesteert nu ook met klem wanneer ze overdag moet gaan dutten. Haar ogen vallen letterlijk bijna dicht, dus ik breng ze naar bed, en binnen de 2 seconden nadat ik haar heb neergelegd, staat ze recht aan haar voeteind te jammeren. Na enkele minuten ga ik dan eens checken waar al dat gehuil maar vandaan blijft komen, en doe ik een poging om haar alweer met een tutje in te stoppen. No way.
Ze heeft het vanmorgen wel heel fel zitten gehad. Wakker om 5u, gelukkig nog eventjes verder geslapen na de fles. Maar voor het voormiddagdutje heb ik drie keer vruchteloos geprobeerd haar te slapen te leggen, de vierde keer werd het gelukkig tamelijk snel stil (na 5 minuten ongeveer).
Eerlijk, Roos is een fantastisch kind een meestal heel vrolijk, dus eigenlijk heb ik niks te klagen. Maar toch word ik hier soms moedeloos van. Meer nog, het maakt me zelf ook lastig, uit frustratie en dan uit schuldgevoel over die frustratie. Ik wil de weekends zo "vol" mogelijk besteden, zowel naar quality time samen als om dingen te doen die moeten gebeuren en het vlotst lukken zonder haar erbij. Maar als ze moe is, valt er niks met haar aan te vangen. Het wordt een lang weekend, zo.

Spring time

Aaaahhhh, dit is er eentje voor de geschiedenisboeken en bij deze genoteerd.
Een zàààlige lentedag vandaag met temperaturen tot 18°C (however, met de wind die ineens nogal vervaarlijk op kon komen zetten, was het bijtijds wel aan te raden de jasjes en sjaals toch maar weer aan te doen ipv mee te zeulen).
Maar dat zijn details, want is het niet zo dat iedereen van deze stralende zon en strakblauwe lucht ook gewoon GOEDGEZIND wordt?

Fotogalerij

Paasdeco

Roos&mama snapshot

De schikking kon beter ('t is net iets in de aard van de voedingsdriehoek LOL), maar 't is zondagavond voor iedereen hé! :-D

Beter slapen

Enkele jaren geleden kochten we ons een nieuwe matras "latex 7-zonig". Een zachte matras dus, gemaakt uit materiaal dat steeds zijn vorm terug aanneemt, en waar 7 zones in afgebakend zijn, naargelang het gewicht van het lichaam dat ergens rust.
Prima matras, ware het niet dat we toen de fout hebben gemaakt om onze lattenbodem te behouden, zo een uitschuifbaar geval. Dat is wel praktisch, als je het moet doen passen op een bed van 160cm, maar de laatste tijd voelde de balk in het midden (die bij de uitschuifbersie hoort) echt als een muur. Blijkbaar zou dat komen doordat de latten hun veerkracht intussen al een beetje verloren zijn.
Vandaag zijn we dus naar de winkel getrokken, en hebben er zonder veel twijfelen (op 5 minuten tijd ) een nieuwe lattenbodem gekocht. Het zijn er eigenlijk twee, en ze zijn afgewerkt met rubber aan de zijkanten, waardoor zeker niet het ongemak dreigt van een "balk". Ze hadden de dingen gelukkig ook in stock, en een uurtje later stond het zelfs al bij ons thuis. Ik ben eens benieuwd... Komende nacht is wel een korte, maar als de lattenbodem zijn werk doet (en Roos niet te veel kneut), zouden we diep moeten slapen en morgen als herboren wakker worden.

Financiële meevaller

Joepie, toch een leuke verrassing soms, dat aanslagbiljet van de belastingen. Geen ironie hier, alhoewel ik wel besef dat sommige mensen niet echt uitkijken naar dit document...
Tot nu toe is onze bank er goed in geslaagd het maximum te halen uit onze in te brengen kosten, opdat we geen belastingen moeten betalen. Meer nog, we hebben tot nu toe zelfs geld teruggekregen. En zo ook vandaag! Een bedrag dat overeenstemt met een netto maandloon, das al eens iets leuks in het vooruitzicht. 't Is natuurlijk eerder als een spaarpot die eens per jaar uitgekieperd wordt (maar over het feit dat het eigenlijk allemaal een te veel is dat we betaald hebben, probeer ik verder maar niet te veel na te denken).

Sporty Spice

Vanavond ben ik nog eens in de step-aerobicsles beland. Dat was intussen al enkele weken geleden, ik gebruik immers maar al te graag elk excuus om niet te "moeten" gaan. Ik wéét nochtans dat de beweging en het uitje goed voor me is, en dat ik me nadien ook fitter voel. De stap zetten daarentegen om de zachte zetel in de warme huiskamer bij het spannende tv-programma achter te laten om alweer meerdere sprongen op de step te wagen, is soms wel heel erg groot. En toch weet ik dat ik mezelf daar geen plezier mee doe. Want als het de volgende week dan wél weer kriebelt (as if!) en dus bij voorbeeld in de 2e les van een blok van 3 binnenduikel, is het niet meer dan normaal dat ik niet mee kan, en da's ook niet bepaald bevorderlijk voor de motivatie. Alle andere huppelaarsters combineren immers perfect de laygo (of hoe heet dat beest?) met de knee-up en de grapevine én de repeater terwijl ze nog mooi in de maat van de hippe muziek blijven ook. Dan voel je je wel heel erg onhandig (of moet ik zeggen on-benig?). Dit soort lessen zit ik doorgaans gewoon uit. Het is een keiharde confrontatie met de coördinatielimieten van mijn armen en mijn benen.
MAAR! Niet zo vandaag! Ik deed er een beetje langer over dan de meesten, maar uiteindelijk had ik alle stapjes in een vlotte combinatie volledig beet. Aan beide zijden van de step dan nog! Ik ben zooooo fier!

Lente!

Vandaag begint de lente!
Vlak na Kerstmis had ik al aangekondigd dat ik uitkeek naar de lentekriebels. Wel, het is zover. Officieel en meteologisch, en officieus decoratief. Ons huis ziet vanbinnen geel, groen en, oranje in de vorm van vlinders, eieren, kippen, paashazen, bloemen en windmolentjes aan wilgentakken en strobalen. Zoveel Pasen heeft het hier nooit geademd. Dit is om alle jaren in te halen waarbij Pasen niet een reden tot decoreren was... Nu een lichte overdosis misschien, maar zo tijdelijk high lopen op lentegevoel kan geen kwaad... Het weer doet momenteel wat meer winters aan dan bij voorbeeld vorige week het geval was, en dus des te meer reden om een vleugje lente met veel plezier binnen te halen.

Tussen vijf en half zes vandaag

Waarom gebeurt het, telkens ik naar de winkel ga met de bedoeling 1 of 2 items te kopen, dat ik met mijn handen veel te vol buiten wandel? (letterlijk, want ik heb, omwille van mijn oorspronkelijke bedoeling niet de moeite genomen om een winkelkarretje mee te nemen)
En waarom kies ik altijd de verkeerde kassa? (lees: de kassa waar er net een printprobleem blijkt te zijn op het moment dat heel mijn voorraad uitgestald ligt op de band, of waar de persoon voor me die heel weinig in zijn karretje had liggen, ineens familieleden tevoorschijn tovert die ook hun boodschappen op de band deponeren, terwijl de betaler des huizes erop staat om de 10 euro die hij verschuldigd is, met het kleingeld uit zijn broek- en jaszak, grote portefeuille en klein portemonneetje samen te stellen)?

Heroes

De serie Heroes al gezien? Iets vre-se-lijk intrigerends vind ik dat!
Ik ben naar de reeks beginnen te kijken omwille van alle reclame die er vooraf over gemaakt was; vooral het feit dat de pilootaflevering in de VS een record aantal kijkers had gelokt, vond ik enigszins uitnodigend.
Wel, VT4 zendt elke maandag 2 afleveringen uit, en kijken is dus zooooo verslavend!
De reeks is een soort science-fiction verhaal (en ik geef toe: in principe ben ik daar eigenlijk niet zo voor te vinden) dat - als we dan toch gaan vergelijken - ergens het midden houdt tussen Desperate Housewives en Lost. Desperate Housewives omwille van de intriges en de vraagstukken, Lost omwille van het "ontdekkingsverhaal". En elke aflevering eindigt met een cliffhanger van formaat!
Het opzet:
Enkele mensen ontdekken ongeveer tegelijkertijd (maar zonder ze het van elkaar weten) dat ze een bepaalde speciale 'gave' hebben. Ze worstelen er weliswaar mee om hiermee om te leren gaan. Voorbeelden: kunnen vliegen, de toekomst kunnen schilderen, lichamelijk onschendbaar zijn, door muren kunnen lopen... Elke gave heeft eigenlijk een genetische oorzaak - de rode draad in de serie is een gewone sterveling, Dr. Suresh, een professor in genetica, die het werk van zijn vader probeert af te maken. Wanneer de heroes hun krachten bundelen, kunnen ze de wereld van de ondergang redden. Ze hebben immers een gezamenlijke vijand en deze elementen vormen het onderliggend gegeven. Er duikt altijd wel weer een bad guy op vanuit een onverwachte hoek, maar telkens lijkt ook de oplossing van de onderliggende puzzel dichterbij te komen.
Ondertussen zijn aflevering 5 en 6 al uitgezonden - wie nog niet gekeken heeft, kan dan misschien via digitale televisie (of nadien op dvd) zijn "schade" inhalen. En voor de duidelijkheid: het is de moeite!