Kerstwens

We wensen je, voor Kerst en een heel jaar lang: life meetings, verlaging van de benzineprijs, donkere steegjes, pretlichtjes in je ogen, warme sokken als je ’t koud hebt, opgevrolijkte lange autoritten, weekendjes weg, feestjes waar je de voeten onder tafel kan schuiven, warme douches, veel geduld, onzinnige uitvindingen, onbedwingbare binnenpretjes, sneeuwbalgevechten in de tuin, aha-erlebnissen, spannende seks, diepgaande gesprekken, koude chablis, knuffelberen, meer zomers dan winters, succes in je werk, ijsjes met een parasolletje erop, goede gezondheid, inspiratie, het juiste gezelschap op het juiste moment, gniffelingen, fijne vakanties, welgemeende kussen, nachten dat je langzaam in een diepe slaap glijdt met je boek nog open, financiële meevallers, altijd een parkeerplaats wanneer je er één nodig hebt, strandwandelingen bij windkracht 9, een badkamer met prima akoestiek, soulmates, een aardige tandarts, blikken van verstandhouding, kleine poesjes bij de buren, rode zonsondergangen, géén files, verdwenen schuldgevoelens, een buitenhuisje in Zuid-Frankrijk, kronkels, schaterlachen, complimentjes, kalme zee, vreedzame winteravonden met de kaarsjes aan, goede vriend(inn)en, verwennerijtjes, verlaagde mobiele telefoontarieven, luie zondagen, iemand die je op de rug krabt als je er even niet bij kan, lieve collega’s, appeltjes voor de dorst, koude dompelbaden na de derde ronde sauna, waarnemingen van het monster van Loch Ness, superontwikkelde smaakpapillen, de geur van versgemaaid gras, goeie muziek, altijd zijn wie je wil zijn en bent, once-in-a-life- time opportunities, makkelijk te onthouden telefoonnummers, dreams come true, dagelijks een warm welkom, optimisme, dat je gelijk krijgt, glühwein in de winterkou, dat je dokter niet meer weet wie je bent, veel tijd om elke dag leuke dingen te doen, met je blote voeten in dauwbedekte weiden lopen, volledig en onvoorwaardelijk vertrouwen, opheffing van de snelheidslimiet, kussen die naar vanille smaken, belastingteruggaven, mooie herinneringen en nog mooiere vooruitzichten, comfortabele jeansbroeken, een luisterend oor, dat je bed nog warm is als je er weer in stapt na ’s nachts naar toilet te zijn geweest, endorfinekicks, rozige zomeravonden, glunderende kindergezichtjes, onverwachte ontmoetingen met oude bekenden, versgeperst sinaasappelsap, lange dagen op zee met de wind in de zeilen, urenlang geklets, begrip, lavendelolie in een warm bad, onmiskenbaar scherp gehoor, de geur van zelfgebakken brood, een haardvuur met een kleedje ervoor, dat niks stuk gaat, dolce far niente, ontembaar saamhorigheidsgevoel, spinaziesalade met een dressing van geroosterde pijnboompitjes met olijfolie en balsamico-azijn, topavonden in een bruin cafeetje, een hééééééle snelle modem, verhaaltjes voor het slapengaan, wandelingen in het park, geen autopech, vlinders in de buik, déjà-vus, een hele dag door Wim Oosterlinck op de radio, gezellige dineetjes (bij kaarslicht), loterijwinst, relaxerende (schouder)massages, gelach, de CD waar je al zo lang naar zocht aan verlaagde prijs, wolken met een zilveren randje, verse aardbeien van de koude grond, genot van de kleine dingen, meer weekends dan weken, margharita’s met gezellig veel versiersels aan het glas en een rietje, lekkere geurtjes, cadeautjes in glinsterend geschenkpapier met een strikje errond.

Prettige eindejaarsfeesten!

Roos update

De voorbije week was er me eentje...
Maandag moest ik Roos gaan halen op de kribbe met 39°C koorts. De kinderarts, naar wie ik inderhaast gebeld had voor een afspraak, adviseerde me om nog even af te wachten of die koorts zou doorzetten. Dat was dus het geval. Enkele slapeloze nachten (van het gehoest) later, en met een koortsthermometer die nog steeds geen temperaturen onder de 39°C vertoonde, kreeg ik nog eens het advies toch "nog eventjes af te wachten". Koorts van de virale soort houdt normaalgesproken een viertal dagen aan. Donderdagavond had ik sowieso een afspraak bij Kind&Gezin, voor een weging en meting enz, maar eigenlijk mag je daar niet met een ziek kindje naartoe. Die avond was de koorts gelukkig toch al terug richting 38° gegaan, en ben ik toch maar naar de afspraak gegaan. En ineens, gisteren, was het tij gekeerd. Zoals de dokter beloofd/voorspeld had. Geen koorts meer, terug een blos en éindelijk weer een lach die verscheen op dat guitige snoetje!
Nu speelt enkel de hoest (en bijhorende slijmpjes) Roos parten - en ons, kwestie van eens door te kunnen slapen.

Nieuwe maten: 8.200kg en 71cm (de lengte neem ik tegenwoordig wel met een korreltje zout...)

Inspirerende ervaring

Dit weekend heb ik een inspirerend en tegelijk vreemd iets beleefd.
Mijn zus had me uitgenodigd voor een familie-opstelling, o.l.v. een vroegere collega van haar die zich in de materie aan het verdiepen is. Ik had er nog nooit van gehoord, en dacht in de eerste plaats aan een workshop over hoe je een stamboom moet maken of zoiets. Familie heeft er inderdaad wel mee te maken, maar het gaat dieper dan dat, en speelt zich op een ander niveau af.
Het is niet makkelijk uit te leggen, maar ik zal toch een poging doen (alhoewel alle woorden het gebeuren zelf géén eer aandoen, je moet het eigenlijk écht meemaken en beleven).

In de brochure van de begeleiders staat het als volgt verwoord:
Een familie-opstelling is en inzichtgevende en oplossingsgerichte methode. De grondlegger van deze methode, Bert Hellinger, heeft namelijk vastgesteld dat we vaak handelen en denken vanuit een grote loyaliteit aan onze familie zonder dat we ons daar altijd bewust van zijn.
Het gaat om het ontdekken van die onbewuste patronen die de stroom van ons leven belemmeren en het vinden van een oplossing die leidt naar meer levensvreugde.
Via deze methode kan je meer inzicht krijgen in je eigen situatie, levensvragen, ongemakken, problemen, relaties, kinderen, ouders, gezondheid, ... en kijken naar mogelijke oplossingen.
Met behulp van familie-opstellingen kunnen schijnbaar onoplosbare problemen en conflicten zichtbaar gemaakt worden en laten zien waar het probleem eigenlijk is ontstaan. Dat maakt het mogelijk blijvende veranderingen en oplossingen te vinden.
Het is een methode die heel veel indruk maakt op iedere deelnemer. Ze is moeilijk de verwoorden. Je moet het beleven en ervaren!
Voor wie:
- voor iedereen die zichtzelf beter wil leren kennen en groeien
- voor iedereen die meer harmonie wilin relaties, gezin...
- meer inzicht wil krijgen in: zijn leven, ziektes, steeds herhalende patronen, gebeurtenissen...
Opstellingswerk is groepswerk, we hebben een groep nodig van minimum 10 deelnemers.
Tijdens een workshop is er ruimte voor vier tot vijf opstellingen. De andere deelnemers zijn gewoon getuige van wat zich afspeelt, of kunnen uitgenodigd worden om te fungeren als representant. Zowel het getuige zijn als het representant zijn, is een hele ervaring en helpt je te groeien in je bewustzijn.
Door de anderen leer je veel over jezelf.
Je hoeft niets te kunnen, kennen.

Zo’n workshop heb ik dus zaterdag meegemaakt, en die is enorm leerrijk, emotioneel, overdonderend gebleken. Ik kan er nog enkele andere adjectieven achter plaatsen, hoor.
Om het in concretere bewoordingen te (proberen) zeggen:
Een representant is iemand die door de aanbrenger van het probleem gevraagd wordt om iemand te ‘vertolken’. Je gaat dan op een ander niveau (“op het niveau van de ziel”) puur op je gevoel af en verwoordt de gevoelens die een bepaalde situatie, persoon of houding bij jou oproepen. Dat kan gaan van fysieke dingen als buikpijn hebben, zenuwachtig zijn, een warm of koud gevoel hebben, jeuk hebben, tot helemaal niets, of een gevoel dat je iemand wil vastnemen, of je je wil omdraaien, of een bepaald liedje dat net dàn door je hoofd speelt... Je communiceert het en het geeft de begeleiders (en de aanbrenger van het probleem) bepaalde informatie. Door de representanten te verplaatsen en dus in een andere verhouding tov elkaar te zetten en dan hun gevoel te toetsen, kan je inzicht krijgen in waar je probleem zich bevindt. Je bekijkt het immers als toeschouwer. Oplossingen worden niet voorgesteld – bedoeling is dat je je eigen nieuwe inzichten laat bezinken en dan op die manier net dat tikje anders (of niet) in het leven staat, waardoor een oplossing kan doorbreken.

Het klinkt misschien allemaal hokus-pokus of paranormaal, en misschien heeft het er ook een zweem van. De eerste indruk is immers bijna ongeloof alsje het allemaal ziet gebeuren, of als je, als representant, echt wel fysiek dingen voelt en je je via een hogere energie in de plaats kan stellen van mensen die je niet kent of die overleden zijn. En dan is het heel vreemd om de aanbrenger van het probleem bijvoorbeeld achteraf horen te vertellen dat wat je als representant zei, echt wel herkenbaar was als kwam het uit de mond van de persoon die je vertolkte.

Dit was de eerste keer dat ik zoiets zag, beleefde, en – jullie merken het wel - er zo van onder de indruk was. Het zal dus niet de laatste keer zijn dat ik naar een dergelijke workshop ga. Er volgen er nog. Ik heb een aantal mensen in gedachten die hier MISSCHIEN iets aan zouden kunnen hebben, maar ik laat het, na het lezen van deze post, aan henzelf over om daarin een beslissing te nemen.

Papa jarig

Vandaag is Filip jarig. Hij wordt 32 (wat lijkt dàt oud :-) ).
Eigenlijk vind ik dat je verjaardag als extra vakantiedag cadeau zou moeten gedaan worden van de werkgever uit... Spijtig genoeg is dat - nog - niet het geval, en was het dus ook vandaag voor hem weer werken geblazen.
Vanmorgen hebben Roos en ik wel gezongen, en er lag ook een cadeautje op de ontbijtplacemat (dvd van serie 2 Lost), en straks maak ik zijn lievelingskost klaar. Voorts geen bijzondere plannen, misschien is hij van plan te trakteren op de badmintonclub - ik zou het hem eens moeten vragen/opsteken.

Verder "nieuws":

Gedaan met de medicijntjes voor Roos’ verkoudheid! Hopelijk werken ze nog
een beetje voort.
De kleine meid stelt het al stukken beter t.o.v. een week geleden, maar die hoest blijft toch
– weliswaar in mindere mate – hangen. Onze nachtrust wordt geregeld nog
eens verstoord door kuch of reutel. In de kerstvakantie gaat ze 2 weken niet
naar de kribbe – hopelijk heeft het tegen dan al eens goed gevroren zodat we
tegen alle beestjes hasta la vista kunnen zeggen, en is het wegvallen van de
blootstelling aan allerlei virussen en bacteriën genoeg om haar immuunsysteem eventjes een admepauze te gunnen.

Met mezelf gaat het op gezondheidsvlak ook wel beter. Het extra ijzer helpt, maar
het snot en de hoest zijn ook nog niet weg. Geduld hebben zeker?
Emotioneel gezien weer veel te veel te doen: vannacht heb ik nog liggen denken aan mijn sollicitatie van gisteren. Deze dame wilde écht wel alles weten, en ik vraag me af of de dingen die ik heb gezegd niet een verkeerde indruk zouden hebben nagelaten. Ze nemen een
beslissing voor al dan niet een volgend gesprek tegen eind volgende week, en
die tijd lijkt nog lang te zullen duren. Soms vraag ik me af of het niet beter is om hier gewoon te stoppen, en me dan 100% toe te leggen op opnieuw solliciteren (of in het beste geval nog
enkele dagen vakantie/rust voor een nieuwe start) maar die impulsiviteit is er
toch al een beetje uit Ik hoop in elk geval dat enkele verkeerde jobkeuzes die ik in
de voorbije 2 jaar heb gemaakt (maw jobs waar ik maar enkele weken ben
geweest) niet gaan bepalen dat ik nu "gedoemd" ben om geen kansen meer te
krijgen in een leuk, internationaal bedrijf in een toffe sector en bovendien
nog dicht bij huis! Duimen jullie mee, please?

Update

Op verzoek laat ik nog even weten wat er de laatste tijd allemaal gaande is geweest.

Roos heeft haar 7e vermaanddag achter de rug sedert vorige week. Foto's van die dag moet ik nog op PC krijgen - ze zijn met de nieuwe camera gemaakt, en heb nog geen kaartlezertje of zoiets. Zo valt al snel op dat ik een serieus bleuke ben op vlak van computers, maar bij momenten kan ik het nog verstoppen. :-).

Dit weekend heb ik mezelf op een bezoekje aan de kapper getrakteerd. Vrijdag binnengestapt om een afspraak te vragen, en zaterdagmorgen kon ik om 9u al op de stoel plaatsnemen. De coupe is fris en een flink stuk korter. Beetje waaierig en warrig (maar dat past wel bij mij zeker) en 200% beter dan het uit-model-gegroeide-kapsel waar ik mezelf al een tijdje amper mee durfde te vertonen.

Het nieuwe kapsel kwam geen moment te vroeg want vandaag ben ik gaan solliciteren. Ondanks dagen die best wel eens durven mee te vallen op mijn huidige job, en de betere "band" met de collega's intussen, zijn er nog te veel dingen die me de creeps bezorgen ginder. Dus ik kijk verder uit, en niet alleen in theorie! Ik ben uiteraard niet zinnens om weg te gaan vooraleer ik elders kan beginnen, maar ik kan nog steeds op weekbasis vertrekken met mijn uitzendcontracten.
Vandaag werd ik tijdens het interview wel degelijk op de rooster gelegd. Ik had met het bedrijf afgesproken om tijdens de middagpauze op gesprek te komen (is in Erembodegem gelegen, dus een dikke 10 minuten rijden van op het werk). Was me dat een inquisitie zeg! Gelukkig niet vanhet soort waar ik een onbehaaglijk gevoel bij kreeg zoals bij sommige van mijn vorige sollicitaties in een niet al te ver verleden, maar toch van kaliber. Alle details tot in de puntjes vertellen, elke reden van vertrek volledig uit de doeken doen. Ik zal nóg eens nadenken over enkele ervaringen samenbundelen op mijn CV - kwestie van het beknopt te houden. Anderhalf uur later stapte ik buiten. Correctie, rende ik naar buiten, want ik was al een half uur later dan mijn - uitzonderlijk langere - pauze officeel mag duren in ambtenaarland. In de auto dan nog de gebruikelijke bedenkingen van "ik had dàt of dàt moeten zeggen, of dat zo uitleggen", maar ja, ik ben nu eenmaal naïef en te eerlijk, en bij inquisities vind ik het heel moeilijk om een nog-steeds-de- waarheid-maar-vooraf-ingestudeerd-dan-wel-mooier-klinkend-verhaal op te dissen.
Soit, om 14u was ik terug op post op kantoor; ze hadden nog geen politie, brandweer of ambulance gebeld. Vraag me zelfs af of ze de wel serieuze rek in mijn vrije tijd gemerkt hebben. Misschien heeft ieder er wel het zijne van gedacht, so be it, I'm a rebel. :-). Zo eentje die deze week al haar uren braafjes inhaalt...

De Profeet

Je kinderen zijn je kinderen niet.
Zij zijn de zonen en dochters van
’s levens hunkering naar zichzelf.
Zij komen door je, maar zijn niet van je,
en hoewel zij bij je zijn, behoren ze je niet toe.
Je mag hun je liefde geven,
maar niet je gedachten,
want zij hebben hun eigen gedachten.
Je mag hun lichaam huisvesten,
maar niet hun ziel,
want hun ziel toeft in het huis van morgen,
dat je niet bezoeken kunt,
zelfs niet in je dromen.
Je mag trachten hun gelijk te worden,
maar tracht niet hen aan je gelijk te maken.
Jullie zijn de bogen, waarmee je kinderen
als levende pijlen worden weggeschoten.
Laat het gebogen worden door de hand
van de boogschutter een vreugde voor je zijn.

Khalil Gibran De Profeet

Uitzieken

Voorbije weekend hebben de dokters veel aan ons verdiend. Vrijdagavond ben ik langsgeweest bij de huisarts om bloedonderzoek te bespreken. Er bleek zwaar ijzertekort uit (en dàt in de context van werken voor een doe-het-zelf winkel LOL). Ik heb tabletten voorgeschreven gekregen om dat gehalte wat op te krikken, en moet nu even tot rust komen (daarom ben ik thuis tot woensdag). Hopelijk ben ik tegen dan alweer fris als een hoentje te noemen, zonder snotneus en dichtzittend hoofd.Verder kreeg ik de “raad” om te stoppen met borstvoeding. Full time werken in combinatie met het voeden van een baby lijkt haar geen haalbare kaart. Het is een feit dat het lichamelijk wel zijn weerslag heeft (dat ijzer is een teken aan de wand, ondanks het feit dat ik steeds braaf mijn vitamientjes ben blijven innemen en op mijn voeding let), maar ze heeft er nu ook nog eens de aandacht op gevestigd dat die emotionele band ook sterker blijft (daar deden we het toch voor?) en de hormoonhuishouding bijgevolg roet in het eten gooit op vlak van concentratie op andere zaken (dàt zou het wel eens kunnen zijn, zie vorige baaldag-post). Ik heb het alleen heel moeilijk om ook effectief af te bouwen. Ik geniet er nog steeds van, en Roos ook mag ik hopen. Hoe langer ze borstvoeding krijgt, hoe meer weerstand en hoe minder vaak of minder lang ziek later. We bekijken het eens op lange termijn, nietwaar? Ik ben er dus nog niet uit. Het is “onomkeerbaar”, en daarom rek ik het liever zo lang mogelijk.

Het is natuurlijk wel frustrerend als je dat allemaal doet om de weerstand van je kind op te bouwen, en ze dan tóch ziek wordt. (Koorts heeft ze niet, dus dat is toch, naar weerstand toe, een goed teken).Dit weekend zijn we dus óók bij de kinderarts geweest. Roos heeft “laryngitis” en het begin van ooronsteking. Medicijntjes trouw genomen, bedje beetje hoger gezet en wat ononderbroken nachtrust heeft tot nu toe al wonderen gedaan. Vanmorgen heb ik ze hoe dan ook naar de kribbe gebracht – daar wordt ze momenteel toch beter verzorgd dan hier thuis waar ik wat in de zetel hang en waar mijn dut- of rustmomenten niet overeenkomen met de hare.
Op naar beterschap!

Roos is ziekjes.
Dinsdag heb ik ze met bijna 39° koorts uit de crèche mee naar huis genomen.
Met één Perdolan was het koortseuvel verholpen, maar ze heeft een stevige hoest te pakken. Als je niet kijkt, zou je zelfs denken dat een volwassene aan het hoesten is... De dokter kon niet meer doen dan een eucalyptus-zetpil voorschrijven. Morgen ga ik opnieuw, naar de kinderarts. Wonderen kunnen ze ook niet doen natuurlijk, het zal een kwestie van uitzieken zijn. Ik wil wél weten wat kan en mag om dat proces een beetje te versnellen.
Ik moet daarvoor mezelf ook verzorgen. Heb mijn tweede verkoudheid vast op 2 weken tijd. Ik dacht eventjes dat ik ervan af was, maar dat blijkt niet het geval. Met verminderde weerstand en ijzertekort van mijnentwege riskeren we elkaar steeds aan te blijven steken. Werk aan de winkel dus: zetelliggen en dafalgan slikken.

Vandaag had ik een serieuze baaldag. Vorige vrijdag ben ik voor een gesprek bij de baas geroepen - hij wou weten hoe het was, en hoe ik het nu vond op het werk, nu de derde week ten einde was.
Op een vrijdagavond ben ik niet meer direct te noemen (as if I ever am), dus ik heb voorzichtig enkele van mijn bedenkingen verwoord. Hij is er dan in filosofische bewoordingen op ingegaan maar tegelijk heel vaag gebleven. In zijn stelling "probeer met een open geest naar de job en alle aspecten ervan te kijken, en dompel je erin onder, om de kennis errond op te doen en het op die manier interessant te maken en te houden" kon ik me nog het meeste vinden. Ik heb dat waarschijnlijkde voorbije tijd te weinig gedaan.
Hij heeft alsnog zijn getrouwe metgezel - een dame die al 26jaar in de firma werkt en het reilen en zeilen daar als haar broekzak kent - gelast om "nog eens te horen" omdat hij bij het gesprek vrijdag het gevoel kreeg dat er iets wrong. Nog steeds ben ik, ook tegenover deze dame, voorzichtig gebleven in mijn uitspraken - ik wil immers niet alle bruggen achter mij opblazen. De conclusie was: ik heb te weinig werk. En dat is wel zo. De remedie: werk bijgeven. Ik kreeg op de zoveelste vergadering zonder pardon een aantal extra taken toegeschoven. Normaliter zou ik hiervoor staan springen, maar deze keer had het een averechts effect; ik voelde me letterlijk bedolven onder een berg papier en zaken waar ik nog steeds niet de minste voeling mee heb (ik bedoel, compressoren en zonnetenten zeg!). Ik heb geen vat op waarmee ik bezig ben, dus het interesseert me niet. En omgekeerd. Me concentreren om dingen in me op te nemen lukt me evenmin. De fut is zoek.
Ik ben me aan het afvragen of het nu werkelijk de job is die ik niet graag doe (met af en toe weilswaar een momentje van hoop; een gevoel van verwezenlijking doet immers zweven), of ik het verder moet gaan zoeken. Misschien is er meer aan de hand. Al weet ik zelf niet goed wat dan.
Mahatma Ghandi heeft eens iets moois gezegd:
Als je doet wat je leuk vindt, hoef je nooit te werken.
Mooi verwoord, moeilijk in de praktijk om te zetten.

Roos update

Deze week was de dokter in het kinderdagverblijf langsgeweest. Dat gebeurt 2x per maand (tot het einde van het jaar, want dan wordt de subsidiekraan dichtgedraaid) en de verzorgster had gevraagd of ze "Roos mocht laten zien". Geen probleem, het was al een 5-tal weken geleden dat ik laatst naar K&G was geweest, en de volgende afspraak is pas eind december.
Er zat op het einde van de dag een papiertje bij haar heen-en weer boekje met de nieuwe maten, die ik jullie niet wil onthouden - kwestie van de statistieken goed up to date te houden:
Lengte: 68cm (de aandachtige en goed-onthoudende lezer zal merken dat ze een centimeter gekrompen is :-) )
Gewicht: 7.800kg (bijna klaar voor volgende maat Huggies!)
Hoofdomtrek: 45.5cm (ze heeft duidelijk de hersencapaciteit om veel bij te leren, o.a. hoe je flink moet zitten. Check!)

Eens nieuwsgierig of ze nog gaat krimpen eigenlijk...

Enquête

Ik heb net iets grappigs meegemaakt.
Een dame was komen aanbellen - ik was net in de badkamer en heb het "bezoek" enkel en alleen gehoord omdat de honden kabaal maakten. Ze vroeg of ze "een kwartiertje van mijn tijd mocht om enkele vragen te stellen over tevredenheid over banken" Ik wist niet dat dat nog gedaan werd, enquêtes van deur tot deur.
Mijn eerste reactie was een zacht protest in de trant van "ik ben me aan het klaarmaken, moet mijn dochter nog eten geven, want moet om zeven uur ergens zijn..." - allemaal waar! - , maar ze verzekerde me dat het maar een kwartiertje zou duren. En ik heb ze dan binnengelaten.
Ik kreeg een hele resem vragen afgevuurd over mijn bank(en) en hoe tevreden ik erover was en voor welke dienstverlening ik een beroep deed op hen, en welke banken ik allemaal kende... The usual stuff I guess.

Het grappige was: wat ik van de dame te weten ben gekomen - zonder te vragen! - is hallucinant. Note the details (ik vind ze niet uit):
Haar man is ziek, heeft net twee en een halve maand in Antwerpen in het ziekenhuis gelegen.
Ze kennen elkaar 32 jaar, zijn volgende maand 26 jaar getrouwd, ze was 16 toen hij haar lief was (de berekening naar haar leeftijd heb ik dan zelf gedaan). De echtgenoot was vroeger militair, ze hebben nog in Duitsland gewoond. Omdat ze ginder toch niet ging werken heeft ze haar drie kinderen snel elkaar gekregen en ze heeft ze ook allemaal borstvoeding gegeven. Dat was een geluk, want de jongste heeft op eenjarige leeftijd eens in Spanje in het ziekenhuis gelegen met een longontsteking en de dokter zei toen dat het een geluk was dat ze borstvoeding gekregen had, want daardoor toch nog méér weerstand had.
De oudste zoon is 25 (de naam heeft ze gezegd maar ontsnapt me nu), de tweede zoon (Laurens) 24, de jongste (dochter Jocelyn of misschien heb ik dat niet goed verstaan) 22. De dochter werkt in de horeca en woont samen, maar heeft geen tijd om aan kinderen te beginnen. De middelste, de zoon, studeert nog dus is momenteel niet met kinderen krijgen bezig, en de oudste zou wel kindjes willen maar zijn vriendin studeert nog dus das ook niet aan de orde.
Mevrouw heeft altijd in Welle gewoond in hetzelfde huis, maar nu is dat niet meer Welle maar Denderleeuw. Ze woont naast de Delhaize. De kinderen zijn het huis uit, en nu is ze hun kamers een nieuwe bestemming aan het geven (o.a. om op dagen dat ze vroeg uit bed moet om te gaan werken, haar man - die ziek is weetjenogwel - niet wakker hoeven te maken). Maar de verbouwingen lopen niet van een leien dakje, want er is veel pleisterwerk meegekomen met afhalen van het behang. Eén kamer is al herbepleisterd, maar ze heeft niet veel tijd, dus het gaat niet vooruit.

En wat ze niet heeft gezegd maar ik wél heb gezien: ze rijdt met een citroen C5.
Ontbrekende info in het verhaal: haar naam.

Phew, was me dat een wervelwind aan informatie. En dat op het beloofde kwartiertje én tussen de enquêtevragen + mijn antwoorden door!
Ik weet minder van mijn collega's bij wie ik al drie weken 5/7 , 8u per dag zit. LOL.

Willy's en Marjetten

Al gezien, de zondagavond op één? Om te brullen van het lachen, gewoon!
De Neveneffecten, het hilarische gezelschap dat samen met Bart De Pauw de gekste sketches uit hun mouw schudt, geweldig zijn ze!
Eentje van vorige week, om het soort humor te illustreren: klik hier. En geluid aan!
Zou dit niet lukken, copy paste volgende link. http://www.youtube.com/watch?v=pVh1VePeMIw

The Da Vinci Code

Vrijdag hebben we The Da Vinci Code op dvd gehuurd en bekeken.
Zowel over het boek als over de film is al veel gezegd en geschreven, dus deze post kan er ook nog wel bij.

Ik heb het boek ondertussen 2 jaar geleden gelezen tijdens een vakantie. Het was op 1 dag uit - verslónden heb ik het gewoon. Zelfs na die tijd herinner ik het me nog vrij goed, en ook heel wat details zijn bijgebleven. En dat was nu mijn probleem. Veel mensen zeggen, wanneer ze een verfilming hebben gezien, dat "het boek beter is dan de film". Wel, ik ga dat ook zeggen. Ik wil natuurlijk de dvd-verkoop en -verhuur niet doen kelderen, vandaar een klein woordje uitleg.
De film is niet slecht, integendeel. Ik denk dat het best wel een spannend avonturenverhaal is voor de niet-Dan-Brown-lezers. Maar ik kende het einde al. En zo is de fun een beetje weg.
Ik heb me dus tijdens het kijken - onbewust - toegelegd op vergelijken met het boek. Het was al eerder de ronde gegaan dat de scenaristen het origineel nauw gevolgd hadden.
Bedenking:
Zou iemand die het boek niet heeft gelezen eigenlijk hebben kunnen volgen? De scenes, flashbacks, geschiedenisbeelden 'ter omkadering' en locaties wisselden elkaar in zodanig een tempo af, dat je er bijna geen adem meer door kreeg.
Vaststellingen:
*Mijn voorstelling van de protagonisten tijdens het lezen, stemden niet overeen met hoe regisseur Ron Howard ze uiteindelijk op scherm heeft gebracht. (Ik zag eerder Harrison Ford in de rol van Robert Langdon dan Tom Hanks - maar dat heeft misschien te maken met het gehalte aan respectievelijk Indiana-Jones en Forrest Gump dat ik associeer met de acteurs in kwestie).
*In het boek krijg je meer achtergrondinformatie, je kan de leuke clues en Da Vinci-trucjes nog eens nalezen als je niet goed mee bent, je hebt de tijd om de "historische" informatie die in het boek gebruikt wordt (en, let's face it, gepopulariseerd wordt) beter op te nemen, en het genot om tot de ontknoping te komen duurt lekker veel langer.

E-bay

Vandaag heb ik mijn eerste E-bay zaakjes gedaan.
Je kan er niet meer omheen, dat dat the place to be is om van je spullen vanaf te raken en er toch nog iets - mind you, niet heel veel in mijn geval - aan te verdienen (in tegenstelling tot weggeven, weggooien, of op de rommelmarkt voor 10ct te koop aanbieden).
De items in kwestie waren merkkleren. Zo heb ik er niet veel, maar als ze niet passen is het des te vervelender om ze in de kast te laten vergelen.
Flink fotootjes genomen, een uitgebreide beschrijving en minimumprijs opgegeven. Er waren telkens zeer weinig volgers, en evenveel biedingen. De koop werd gesloten op het laatste half uur voor sluiting van de veiling.
Op dat moment gaat iemand zoals ik – die eerst probéért vooraleer alle verkoopsinformatie door te nemen – zich vragen stellen als: Tiens, hoe krijg ik dat adres dan? En hoe weet ik wanneer het betaald is? En wat moet ik anders nog doen?
Gelukkig is het simpel genoeg, nog betalingsinstructies geven, op de centen wachten en deze week naar de post trekken om de hele handel verstuurd te krijgen. En me dan eens bezighouden met feedback geven/krijgen.
Bij deze is de eerste stap in e-bay ondernemen gezet. Ik zal hier eens snuisteren wat ik nog zoal “van den hof” kan krijgen op deze manier.

Het vrouwelijke superras

Mijnheer en Mevrouw kijken televisie, wanneer Mevrouw plots zegt : "Ik
ben moe en het wordt laat, ik denk dat ik maar eens ga slapen."
Zij gaat naar de keuken om het ontbijt voor morgenvroeg voor te
bereiden, spoelt alle pop-corn bowls uit, neemt vlees uit de diepvries
voor het avondeten morgen, kontroleert of er nog cornflakes zijn, vult
de suikerpot, legt lepels en bowls op de tafel en maakt koffie klaar voor
morgenvroeg. Dan steekt ze de was in de droogkast, steekt een andere
was in, strijkt een hemd en naait er een knoop aan. Ze ruimt de kranten en
het kaartenspel dat nog op tafel ligt op en legt het telefoonboek op zijn
plaats. Ze geeft de planten water, maakt de wasmanden leeg en legt de
handdoeken gespreid om te drogen.
Ze geeuwt, rekt zich uit, en wanneer ze richting badkamer gaat, stopt
ze in het bureau, schrijft een briefje voor de leraar van haar zoon, legt
er geld bij en neemt een boek op die op een stoel lag. Ze tekent een
feestkaartje voor een vriend, schrijft er het adres op en kleeft er een
postzegel op. Daarnaast schrijft ze ook nog haar boodschappenlijstje.
Ze legt de omslag en het briefje naast haar tas en schrijft nog 3 dingen
op het briefje die ze morgen nog moet doen. Ze gaat naar de badkamer,
brengt een nachtcreme op haar gezicht aan, poetst haar tanden en doet haar
nagels.
Haar man zegt : "Ik dacht dat je ging slapen!"
"Ik kom", antwoordt ze. Ze vult de bowl met water voor de hond en zet
de kat buiten, dan kontroleert ze of alle deuren dicht zijn. Ze gaat nog
eens door de kamers van de kinderen, geeft een hoestpastille aan het kind
dat hoest, vervangt een lamp, legt de sokken in de wasmand en praat nog
even met een van de grotere kinderen dat nog zijn huiswerk maakt. Eenmaal
in de slaapkamer stelt ze de wekker in, legt haar kleding voor
morgen klaar.
Terwijl ze dit doet, zet haar man de televisie af en zegt doodleuk : "
Ik ga ook slapen", hij gaat naar de slaapkamer en gaat slapen ...

Balans eerste week

Balans na eerste week werk en Roos in de crèche:
- 2 verkoudheden
- minder nachtrust
- minder melkproductie (en dus flesje bijgeven 's avonds - zal maar niet uitweiden over hoe ik me daarbij voel)
- meer "regelmaat"
- besef hoe kort weekends eigenlijk maar zijn
- een ik-wil-niet-gevoel naar morgen en volgende dagen toe.

Ik ben blij dat deze week voorbij is. Want die doe je niet voor je plezier, zeg, pfff.
Het wennen aan "terug aan het werk" én "terug aan het werk mét kind", het vroege opstaan en concentreren om nieuwe collega's (NB moeilijk te evenaren, want ben op vorige jobs op dat vlak met mijn gat in de boter gevallen), businessproducten en werkmethodes leren kennen, het kruipt niet in de kouwe kleren. Het nauwkeurige arbeidsregime is trouwens ook iets dat me zwaar valt. Ik mag in principe kiezen wanneer ik begin, zolang dat ergens tussen 8 en 9 valt, en wanneer ik stop, op voorwaarde dat er op weekbasis 38 uren gepresteerd worden en dat het elke week zo blijft. Om 8u beginnen betekent ginds "om 8u", en niet "daaromtrent met een marge van 5 of 10 minuten". Het werkt op het einde van de dag ook wel zo, maar zo ambtenaarlijk ben ik nog niet. Stiptheid is nu net iets waar ik niet straf in ben. Goeie leerschool I guess?
Stresslevels? Ze liggen het hoogst bij het begin van de dag, om toch maar dat startuur te halen, en in de interpersoonlijke relaties en gedragscode dan bij het werk zelf. Tot nu toe heb ik me voornamelijk mogen bezighouden met het vertalen van handleidingen uit het Engels. Moet ik er nog bij vertellen dat de tijd voorbij ge-kro-pen is?
Met de hoop op verbetering en een diepe zucht, op naar morgen.

Halve verjaardag van Roos

Roos is vandaag 6 maanden geworden.
Een mijlpaal, zeker op vlak van eten. Volgens de boekjes dan toch.

Tot nu toe heeft al op haar menu gestaan:
mamamelk, appelsien (gezeefd), appel, peer, banaan, glutenvrije koek, pruim, pompelmoes, perzik, nectarine, kiwi, mango, meloen, clementine, courgette, wortel, aardappel, spinazie, rijst, tomaat, broccoli, bloemkool.

Ze mag vanaf nu officieel eten (what a difference a day makes)o.a.: koek mét gluten, ongezeefde appelsien, vlees, vis en eidooier, prei, erwten, boontjes, bramen, abrikozen, papaya...

Én ze heeft vanaf morgen "met reden" een tutje van +6m.

De eerste dag

... van Roos in de kribbe.
... van mij terug aan het werk.
... op een nieuwe werkplek.
... van een ander leven.

Veel gemengde gevoelens vandaag. Roos afzetten bij haar nieuwe vriendjes voelde enerzijds als goed, en anderzijds hartverscheurend. Ik heb me kranig gehouden bij het wegbrengen en was druk bezig met praktische regelingen (flesje in frigo steken, tas opbergen...). Een knuffel verder en al in de auto, kwamen de tranen natuurlijk. Gelukkig had ik nog tijd om me thuis eventjes te gaan fatsoeneren en een extra lading zakdoeken mee te nemen.
Ze is heel moe teruggekeerd. Was wel flink geweest, alle papjes netjes opgegeten, en drie keer dutjes gedaan. Hopelijk is ze niet met haar eerste kribbe-verkoudheid thuisgekomen, want ze heeft rode ogen en walletjes, en ik heb ze al enige keren horen hoesten. Hout vasthouden dat het niks is.

De zakdoeken heb ik achteraf bekeken niet nodig gehad, althans niet op het werk zelf. (Achteraf, daarentegen, van contentement dat ik Roos kon gaan halen...)
Ik wilde me niet echt laten gaan, aangezien dat niet bepaald mooi staat, als eerste indruk bij nieuwe collega's, en als intro voor een "carrière".
Ik ben nochtans niet onverdeeld gelukkig geweest vandaag. Ben steeds aan mezelf aan het twijfelen of ik wel de juiste beslissing heb genomen om voor deze job te kiezen. Het lijkt alsof ik de laatste tijd mijn draai niet vind, niet in beslissen, en niet in de consequenties dragen van mijn genomen beslissingen. Vroeger had ik dat niet, en smeet ik me overal zonder veel nadenken in, en zag wel waar ik terechtkwam. Meestal was dat wel "op mijn pootjes". Deze keer was ik al zo aan het twijfelen tijdens sollicitatierondes, zowel hier als voor andere jobs. Dagen zoals vandaag doen dan al die andere gesprekken weer de revue passeren en zaaien verdeeldheid in mijn geest.

"De eerste werkdag" ergens nieuw is gelukkig eentje die je snel vergeet (of toch probeert te vergeten - ik kan me ondertussen àl die eerste dagen van àl mijn jobs al niet meer herinneren). Ik moet het wat tijd geven, dat weet ik, maar toch heb ik en onbehaaglijk gevoel bij vandaag, dat ik niet enkel op het wegbrengen van Roos mag steken. Klokkijken kwam er heel vaak aan te pas, en de tijd kroop echt voorbij. Ik hoop dat dat betert. Andere indrukken in enkele woorden: sympathieke en diverse equipe, traag, hard klavier en ongemakkelijke bureaustoel (de overschotjes dus) véél administratie, weinig telefoontjes en weinig dynamiek, stil, veel werk te doen.

Morgen een nieuwe dag. We zullen wel zien wat de nabije toekomst brengt - hopelijk meer schwung en rapper gepasseerde werkdagen.

Babyzwemmen

Filip en ik zijn vanmorgen met Roos gaan zwemmen. We hadden dat al twee keer eerder gedaan, maar steeds zeer korte uitjes omdat ze nog te klein was denk ik.
Het zwembad van Ninove zou zich perfect lenen voor waterpret met kleintjes, en dat was niet gelogen. Het was wel even wachten om in de gezinscabines te kunnen, maar uiteindelijk liep het toch wel nog vlotjes. Alhoewel enkele extra van die grote cabientjes geen overbodige luxe zou zijn.
.
We zijn tamelijk lang in het water kunnen blijven zonder blauwe lipjes of vingertjes van Roos tot gevolg... Lekker temperatuurtje daar. Ze vond het supertof, en heeft zichzelf meermaals natgepletst tot het gezicht toe. Geen weentje gehoord of traantje gezien. Dat wordt een waterratje!
Van in het zwembad zelf hebben we spijtig genoeg geen foto's, maar hier is wel een nog-droog-in-de-cabine-maar-wel-al-klaar-voor-de-fun-fotootje.

Cinema

Vrijdag ben ik naar de film geweest met Griet. The Devil Wears Prada. Een typische chick flick (alle respect voor de dames die hun mannen wél meegekregen hadden), waar veel fashion en haute couture de revue passeert.
Sommigen hadden zich naar het thema uitgedost, maar ik voelde me nogal slonzig toen ik buitenkwam: in een kleren die ik al de hele dag aanhad, schoenen die enkel makkelijk zitten en verder niks modieus te zeggen hebben, en met het verkeerdje jasje aan omdat dat toevallig dat was wat ik in de haast kon meegrissen. Met een fruitpap-melkvlek van Roos erop.
Ik zou het soms wel willen als in de film of een voor-en-na in Flair: de juiste tips over do's en don'ts en een onbeperkt budget om al dat "moois" aan te schaffen. Geen excuus meer om er casual bij te lopen. ;-).